Reflexións preelectorais

1.- En 1981, o 23 de febreiro (23-F), sentín medo. Tiña 25 anos e levaba poucos meses vivindo e traballando en Valencia. Un energúmeno con tricornio de charol e pistola na man, acompañado doutros como el con metralletas, asaltaron o Congreso dos Deputados. En Valencia, o xeneral que mandaba na rexión militar decretou o toque de queda, encerrounos nas casas e sacou os tanques á rúa. Ambos os dous pretendían botar para atrás o case recente nado período democrático e voltar ao país á ditadura que encarnara ao longo de 40 anos outro militar golpista: Franco. Eles foron as caras que vimos da trama militar do golpe. Da trama civil pouco soubemos.

Eu non tiña medo por min. Ninguén me coñecía en Valencia, mais antes, desde 1971, eu estivera a militar, na Coruña, no Partido Comunista (PCG). Tiña medo pola xente que quedaba na miña cidade e o que lle podería pasar se o golpe ía adiante.

Nos días que seguiron, millóns de persoas manifestámonos polas rúas de Valencia e de toda España contra o golpe e os golpistas e a prol da Liberdade e a Democracia tanto tempo esperadas, polas que tanto loitamos e que ao fin acadamos.

Hoxe non sería imaxinable un golpe como aquel. Agora non se usan pistolas nin tanques. Agora é a trama civil a que actúa resoltamente. Os herdeiros daqueles golpistas, que pretenden os mesmos obxectivos que entón, utilizan medios de comunicación legais, redes sociais de amplo alcance, e mesmo os mecanismos da propia democracia coa que lles gostaría acabar.

Máis de 40 anos despois, non consigo comprender que moitas persoas das que entón nos erguemos para defender a nova sociedade que agromaba, estean seguindo, defendendo, e mesmo votando, aos partidos que teñen como obxectivos os mesmos que tiñan aqueles golpistas. Acaso hai una perda colectiva de memoria e de conciencia? Vox son os herdeiros daqueles militares e queren o mesmo que querían eles. O PP está a comportarse como cómplice necesario para que o acaden. Ninguén que vivira aqueles intres debería de darlles o seu voto.

Pensar que poden gañar as eleccións de xullo faime ter de novo a sensación de medo que sentín daquela. Tampouco sería medo por min, que xa teño a vida que me queda bastante resolta. É medo polo que poida vir. Pola xente nova, que non vivíu aqueles intres pero desfruta dunha liberdade que non vén de serie, que houbo que conquistar e que hai que manter e ampliar. Pola xente traballadora que ten traballos mal remunerados, abusivos, que non permiten facer plans de vida e que con moita dificultade alcanzan para ter un teito baixo o cal vivir. Polas mulleres que están a facer coa súa teimuda loita pola igualdade un mundo mellor para elas e tamén para os homes. Polas persoas pensionistas que pelexaron e conseguiron que as súas pensións medren o mesmo que medra o custo da vida. Polas persoas LGTBI que tanto sufriron e gañaron o orgullo de seren quen son. Por tanto e tanto que precisa da victoria electoral das forzas de esquerda e de progreso que nos permitan quitar o medo do corpo e seguir avanzando no camino aberto polo goberno da coalición progresista desta lexislatura que acaba.

2.- Todos os votos son precisos. Os da xente que non votou porque no seu concello non había candidatura coas súas siglas, ou que votou polo “mal menor”. Quen non o fixo decepcionado porque non se acadara unha unidade ansiada (o que na Coruña supuxo que ningunha das candidaturas afectadas acadara representación algunha, resultando que dez mil votos remataran no lixo). Os daquelas persoas que, incluso téndose chegado a un acordo, asinado voluntariamente polo máis amplo grupo de forzas políticas representativas da esquerda alternativa ao PSOE, que é SUMAR, sentíronse feridas polos debates habidos ata conquistar esa unidade e as candidaturas resultantes. Esas persoas saben perfectamente a importancia que ten o seu voto e que as feridas necesitan dun tempo para curar, mais non nos poden deter.

Mención aparte merece falar daquelas outras persoas que nesa reflexión de corazón ferido, cren que o máis acaído é votar o BNG porque está a aparecer como a forza máis coherente. Ademais de lembrar o su voto negativo, entre outras cousas, á Reforma Laboral, que estivo a piques de fracasar, a non ser polo voto dun “despistado” do PP, que non faría falta se o voto do BNG fose positivo, hai que deterse a pensar que a posibilidade de influencia do BNG, de EH-Bildu, de ERC, e outras forzas, só cabe se existe un goberno de maioría de progreso que teña nas súas mans os Orzamentos Xerais do Estado e o BOE. De non ser así, tanto terá ter un deputado que catro. O primeiro é, necesariamente, acadar un goberno progresista. Dará tranquilidade á maioría social, dará tempo para poder seguir adiante cos avances indiscutibles derivados do goberno de coalición actual e, ao tempo, tamén para curar feridas aínda sen pechar de todo.

3.- Quédame unha última reflexión. A correlación de forzas entre aquelas que miran cara adiante, ao avance colectivo en dereitos e calidade de vida, para afondar na democracia, ten que ser favorable fronte ás que miran cara atrás con desprezo as conquistas sociais que fixeron avanzar o noso mundo ata aquí. Mais tamén é moi importante a correlación interna entre os partidos que necesariamente terán que acordar un novo goberno de coalición. O peso que teña a esquerda alternativa ao PSOE nesa coalición será determinante para acadar máis avances e leis máis progresistas e, seguramente, facilitará acordos con outras forzas parlamentarias cuxo voto sexa preciso para unha lexislatura sen sobresaltos.

Demetrio Vázquez Martínez

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en Reflexións preelectorais

Tiempos de crispación y libertades anestesiadas.

Por José Luis Ortiz Güell.

Como buen Hijo de Viuda, que se ha visto abocado a refugiarse en la observación, la educación y las esperanzas para buscar el camino de la libertad y la felicidad, que el Gran Arquitecto, había preparado para su vida escribo las que serán mis últimas palabras comprometidas para aquellos que quieran leerlas, escucharlas y bucear hasta llegar a su esencia.

Comprendo que la luz que estas palabras quieren aportar pocas personas la observarán. Unos por desconocimiento, otros por miedos y temores y otros que, aun llegando a su esencia, su aburguesamiento les ponga una venda complaciente, pero aun así las escribo pues sé que no quedarán sembradas en arena.

Lo mismo que es necesario el compás y el cartabón en geometría y las matemáticas, estas palabras serán equivalentes en el pensamiento social y político para aquellos que no dejarán morir la libertad y esa esperanza que se llama democracia.

Ya sabemos que la política actual pretende hacer creíbles las mayores mentiras, respetables a los mayores asesinos, oportunistas y delincuentes varios y en el mejor de los casos oportunistas y dar apariencia de solidez a lo que sólo es arena.

Tengo claro que ser capaz de anticiparse es comprender la evolución de la vida y la sociedad    y usar los mismos para llegar a lograr la victoria.

Somos miopes y nuestra mirada se centra en nuestro entorno más cercano sin percatarnos del peligro que se nos avecina y no sólo en España, sino en la misma Europa, abocada a su muerte real.

Una Europa que sólo va a ser un mero recuerdo de libertades pasadas y esperanzas perdidas en las vanidades, orgullos de intereses y desvelos arribistas salpicadas con diferentes conflictos de muerte y desolación como son las guerras.

Es realmente preocupante como se aprovecha la crispación, véase Francia, para dar la entrada a esos peligros que a pesar de tenerlos delante nos hemos acostumbrado.

Populismos que se crecen en la crispación y que lejos de apagarla, la fomentan, para esclavizar a los que un día los auparon. Todo porque los que podían hacer frente, políticos democráticos ardían consumidos por su propia vanidad, egolatría y avaricia.

Tenemos la oportunidad de demostrar, en España, el próximo 23 de julio si realmente somos conscientes de ello, pero tengo la sensación que es lo mismo que pedirle sentido común a una persona ebria, que es la sociedad en la que vivimos.

Quizás para terminar mi último artículo político de calado plantee, una pequeña reflexión. Tengamos la capacidad de imaginar que se abren las prisiones del mundo y salen en libertad todos los ladrones de las mismas, algunos hasta llegan a ocupar puestos en la seguridad ciudadana y en puestos de responsabilidad y se nos da la consigna que “todo está bien, hemos erradicado la delincuencia ¡Dejad vuestras viviendas abiertas!”

¿Cualquiera de nosotros acataríamos su sugerencia? Racionalmente todos diremos que no, pero parece que los hechos y la realidad muestra lo contrario……. NO HAY ALTERNATIVA….

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en Tiempos de crispación y libertades anestesiadas.

CONSTRUYENDO RESPÚBLICA 6 Desmontando embustes

Antiespañoles?

Durante aquellos cuarenta años, de cuya calificación me abstengo, la identificación de España con la particular visión del poder imperante y sus corifeos, supuso la pervivencia de aquellas dos Españas trágicas y trágicamente enfrentadas que certeramente dibujó el gran poeta.

Ya hay un español que quiere

vivir y a vivir empieza,

entre una España que muere

y otra España que bosteza.

Españolito que vienes

al mundo te guarde Dios.

Una de las dos Españas

ha de helarte el corazón.

Quienes ejerciendo su libertad de pensamiento, manifestaban la mas leve disonancia con la liturgia del poder, eran considerados antiespañoles lo que podría suponer serios problemas de sobrevivencia y en el peor de los casos de supervivencia. El silencio temeroso  en el interior, la huida al exilio, o la emigración, fueron los recursos de millones de compatriotas que así sobrevivieron y al tiempo fueron fuente de divisas para un régimen precisado de ellas. Algunos cientos de miles, pagaron con su vida, el solo delito de discrepar. Un precio elevadísimo, que bien merecería reconocimiento, pero que les llevo a la muerte, por ser según las élites dominantes “antiespañoles”

Hace cien años, tal vez estaría gestándose el golpe de estado del General Primo de Rivera que llevaría a la dictadura ejercida por él mismo, con la complacencia de Su Majestad D. Alfonso XIII. Curiosa forma de ejercicio del absolutismo con general interpuesto. En aquella dictadura, se gestó la “Unión patriótica” de triste recuerdo que bajo el lema de “religión patria y monarquía” y vocación “apolítica”, definió lo que en el futuro habían de ser las divisas del patriotismo y por ende obligatorias, so pena de ser tachado de antiespañol.

De aquella versión del patriotismo, tan extrema como intolerante, solo dulcificada por el talante epicúreo del dictador sobrevinieron en la década siguiente, los trágicos sucesos que previa guerra civil sangrienta y cruel, desembocaron en cuarenta años de dictadura sin ninguna dulzura.  Años de plomo, con un relato impuesto, de una dureza de difícil gestión para quienes por derrotados resultaron en el mejor de los casos, condenados a la categoría de antiespañoles, por pensar de modo diverso, por ser amigos de alguien desafecto o simplemente por estar en el lugar inadecuado en el momento inoportuno.

Los aires de la Europa de postguerra, donde la convivencia se erigió en objetivo identitario, alentaron en la España de las últimas décadas del Siglo XX el espíritu de libertad, pero también de tolerancia un anhelo de romper un largo aislamiento y cauterizar las dolorosas heridas de una guerra ya lejana, heridas renuentes a cicatrizar, por la crueldad y el escarnio con el que el régimen y sus nostálgicos, mantuvieron su particular visión del patriotismo.

La transición, con sus claroscuros y contradicciones, resultó un ejercicio de posibilismo de brillante ejecución por sus protagonistas, pero con incómodos cabos sueltos,  trajo consigo libertad, homologación internacional y una dosis de ambición de bienestar, que prometían superar aquella tragedia que pesaba como una losa sobre varias generaciones.

Parecía que cobraba vigencia aquella frase de D. Gregorio, el íntegro y genial maestro de “La lengua de las mariposas”. «Si conseguimos que una generación, una sola generación, crezca libre en España, ya nadie les podrá arrancar nunca la libertad«.

Hoy podemos decir, que mas de una generación, han crecido en libertad, pero falta por saber si las raíces de la democracia son suficientemente sólidas para resistir los durísimos embates a los que la someten los promotores de vendavales y saber si D Gregorio tenía razón.

Está claro, que la igualdad de derechos de todas las personas, ya fueren inmigrantes, homosexuales, creyentes diversos o mujeres libres, no solo no despiertan el entusiasmo de los llamados “españoles de bien”, sinó que representan hoy el motivo de anatema, que inspira sus sofismas mas inflamados.

Por fortuna y de momento, con lamentables excepciones, el odio que destilan ciertos mensajes, no alcanza a provocar violencia y solo orienta la voluntad expresada en las urnas, que no es poco. Pero algo se tambalea en el sistema, cuando el guion del debate público, lo delimitan las posiciones extremas y particularmente aquellas que desprecian lo mas valioso del sistema democrático, cual es el complejo entramado de declaraciones de derechos y garantías de los ciudadanos.

Si la defensa de los derechos y garantías democráticas, siguen representando para algunos lo mismo que representaban en su día para la Unión patriótica y parece que si, somos muchos los que sin duda nos sentimos patriotas de una España diferente.

Seamos claros, no somos antiespañoles por mucho que así pretendan calificarnos los partidarios del pensamiento único, (el suyo) solo somos nada mas y nada menos que ciudadanos demócratas que queremos la convivencia, la justicia, la tolerancia y el respeto,  respeto también de aquellos que defienden posiciones que no compartimos.

Y eso, mal que les pese, es también ser españoles e incluso “personas de bien” incluso diría yo que es sobre todo, eso. Se puede convivir sin odiar, se puede discrepar con respeto, se puede cooperar en lugar de negarse mutuamente. Todos somos españoles y cada uno desde su posición, puede aportar su grano de arena a la convivencia armónica.

Regresar a hace un siglo, seguro que no es posible; pero tampoco sería deseable.

Me someto a la censura de sus señorías.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en CONSTRUYENDO RESPÚBLICA 6 Desmontando embustes

A GOBERNABILIDADE DOS CONCELLOS GALEGOS DESPOIS DO 28-M

Na visualización final da fotografía dos gobernos municipais tivo moita relevancia, loxicamente, o pacto subscrito entre socialistas e nacionalistas. En realidade, pódese considerar que estes acordos certifican o mantemento dunha tradición política que naceu na última década do século pasado

O proceso de conformación dos gobernos municipais galegos, a partir dos resultados rexistrados o pasado 28-M, deparou dúas circunstancias merecentes dalgunhas reflexións mais demoradas: o pacto subscrito entre o PP e Pérez Jácome e os acordos de gobernabilidade entre PSdG e BNG.

O desenlace do sucedido na cidade de Ourense non resultou sorprendente se temos en conta o precedente acontecido hai catro anos e o feito de que os protagonistas do pacto acadaron, finalmente, obxectivos moi importantes para eles: o mantemento da alcaldía e da presidencia da Deputación.

O que requiriría maiores doses de explicación é o propio resultado saído das urnas. A día de hoxe, os tres partidos que foron superados en votos por Jácome (PPdG, PSdG e BNG) non foron quen de transmitir unha análise dos motivos que permitan comprender o por que das cifras obtidas por unha formación tan atípica como Democracia Ourensana (DO). As preguntas acumúlanse: que sectores da poboación apoiaron a este aprendiz de populista berlusconiano (por idades, por nivel de renda, polas identidades grupais que profesan…)?; como é posíbel que non lle penalizara a deficiente xestión derivada do seu illamento extremo na corporación (apenas dous concelleiros afíns); por qué non funcionou neste caso a teórica erosión que cabía agardar da forte belixerancia practicada contra el -nos últimos meses do seu mandato-por medios como «La Región» e «La Voz de Galicia»?

Mentres agardamos respostas a estas interrogantes, é preciso constatar que a aritmética derivada dos comicios colocou enriba da mesa unha certeza indiscutíbel: Pérez Jácome dispuña da chave decisiva para viabilizar acordos sobre a gobernabilidade do concello e da Deputación. Abríanse, pois, dúas posibilidades teóricas: ou o PP acordaba co líder de DO o reparto do control das institucións concernidas ou o PSdG e o BNG establecían un pacto co alcalde de Ourense para facer posíbel a saída do PP do goberno da Deputación. Ambas hipóteses tiñan que enfrontar unha dificultade moi relevante: o compromiso público de non pactar con Jácome asumido de xeito formal, durante a campaña electoral, polas tres formacións políticas (PP, PSdG, BNG) que disputaban a hexemonía no concello de Ourense.

De todos os actores políticos involucrados no labirinto ourensán, o PP é o que tiña mais liñas vermellas á hora de establecer a súa folla de ruta. Non podía pór en risco o dominio da Deputación, peza estrutural determinante na continuidade da súa hexemonía provincial. Tampouco quería apostar por fórmulas que estimulasen unha futura presenza da sigla de Jácome nos comicios ao Parlamento do Hórreo e a conseguinte incertidume sobre os resultados de Rueda nesa batalla electoral. A xerarquía dos obxectivos fixados polos dirixentes do partido de Feijoo semellaba evidente: primeiro a Xunta, despois a Deputación e, por último, o concello de Ourense. Neste contexto, o resultado final estaba servido: a reputación de Manuel Cabezas debía ser sacrificada para asegurar o poder provincial e a expectativa da continuidade en San Caetano. PSdG e BNG tiveron, na práctica, unha menor marxe de manobra: para botar ao PP da Deputación tiñan que

pactar con alguén a quen tiñan denunciado reiteradamente -mesmo no ámbito xudicial- e deberían asumir, xa que logo, unha potencial perda de credibilidade ante os seus votantes.

Na visualización final da fotografía dos gobernos municipais tivo moita relevancia, loxicamente, o pacto subscrito entre socialistas e nacionalistas. En realidade, pódese considerar que estes acordos certifican o mantemento dunha tradición política que naceu na última década do século pasado. En todo caso, facendo unha comparativa histórica, resulta chamativo o contraste co sucedido no ano 1999. Daquela, existindo un contexto moi parecido ao actual -o BNG era, tamén, a segunda forza no Parlamento galego-, formáronse gobernos de coalición en 5 cidades -Ferrol, Santiago, Lugo, Pontevedra e Vigo- nas que existían maiorías suficientes para facelos posíbeis. Agora, poren, dos 4 lugares nos que se poderían conformar gobernos conxuntos (A Coruña, Santiago, Lugo e Pontevedra) só está formalizado, polo momento, o da capital lucense. Mais alá das singularidades locais que podan explicar esta ausencia de executivos compartidos, as organizacións protagonistas deberían avaliar os potenciais efectos negativos deste desencontro sobre as expectativas dun futuro goberno de coalición na Xunta. De cara a esa cita, non se poden crear dúbidas a respecto dunha futura colaboración entre ambas forzas políticas se o PP perde a actual maioría absoluta. E carece de realismo imaxinar que o BNG ou o PSdG poden gobernar esa institución en solitario sen un programa comú

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en A GOBERNABILIDADE DOS CONCELLOS GALEGOS DESPOIS DO 28-M

CARTA ABIERTA AL CANDIDATO Sr. FEIJOO.

Antonio Campos Romay*

Desea ser Presidente de nuestro país. Loable aspiración si conlleva espíritu de servicio a la ciudadanía y animo de ennoblecer la política. Como ciudadano interesado en la res publica, le observo curioso e indignado por sus tropelías en tierra gallega. Arruinar las Cajas de Ahorro para servirselas en bandeja a precio de saldo a un magnate venezolano que gracias a usted hizo las Américas en Galicia. Destruyó una herramienta financiera optima para nuestro desenvolvimiento. O la tomadura de pelo al sector, el naval, siempre en dificultades, con sus cacareados contratos mexicanos para construcción de buques, saldado en patético fiasco. Envuelto en oscurantismo y falta a la verdad. Un par de ejemplos lamentables, entre muchos otros penosos.

Sr. Candidato hay consideraciones que sinceramente inquietan. Se le adivina tan urgido por acceder a La Moncloa que hace todo menos vestirse despacio. ¿Cree decoroso Sr. Candidato, que para poder poner sus posaderas en tal lugar, puede vender la nación a un indeseable postor? Usted es consciente de lo que significa VOX, una lacra de índole similar a los integristas que están invadiendo el tejido europeo como fascitis necrosante del tejido democrático.

¿Sr. Candidato, obnubilado por su gula monclovita, es cierto y verdad que abrirle las puertas al monstruo se le trae al pairo?  Sea en Ayuntamientos, Comunidades o el Gobierno de España si hubiere lugar. Ciertamente a su ideelogia liquida, y a su presunta moderación, le importan un bledo.        

Sr. Candidato ¿es usted consciente de que aboca a España a una “longa noite de pedra” sin el menor respeto a quienes durante décadas construyeron la democracia y el estado de derecho (incluidos los más lúcidos de los suyos) y lo que es mas importante, a la ciudadanía?. ¿Que contribuye a empujar a Europa a ese precipicio que se cierne en un horizonte inquietante?

Puede Sr. Candidato que piense que este tema, (que se le está yendo de las manos), no le afecta entre sus radicalizados electores que al igual que a usted se les da una higa jugarse el futuro de la democracia. Quizás vea en su ruido la oportunidad de rehuir el debate sobre temas capitales que tanto le incomodan. Situación económica. Estabilidad en el empleo. Industrialización. Solidaridad de rentas. Vivienda. Bloqueo de la Justicia. Horizonte de las pensiones. Servicios básicos del estado de bienestar, sanidad, educación, cobertura social de los mas vulnerables. Impuestos. Hipotecas…

Sr. Candidato, ¿no le queda un ápice de decencia democrática cuando baja la testuz ante sus socios pactando la derogación de las políticas de género? Usted usó las victimas de un terrorismo ya erradicado para hacer demagogia indecorosa. Desde el profundo respeto a cada victima, desde el dolor por cada una de ellas, ETA asesinó a lo largo de casi cincuenta años, 850 compatriotas. Hace doce años yugulamos ese rosario criminal. Desde principios del 2000, mil doscientas mujeres han sido asesinadas por violencia de genero, en crímenes machistas. Asesinatos que siguen hoy sembrando dolor y sangre. Pero usted Sr. Candidato antepone su animo logrero y se pliega servil a sus compañeros de cama política. Para usted La Moncloa es el todo, Ante ello carecen de interés las mujeres maltratadas ó asesinadas, los huérfanos, la amargura, el sobresalto y terror de las victimas.

Sr Candidato, ¿se cree digno de presidir España, mintiendo sobre la realidad económica para con tal falacia intentar desestabilizar el país, solo para servir su interés? ¿Cree merecerlo, zancadilleando la credibilidad nacional en Europa, anteponiendo al bien común, su codiciado objetivo?

Sr. Candidato, ¿tendrá usted la gallardía de debatir con el Sr. Presidente del Gobierno, cara a cara, y en otro formato, incluyendo a la Sra. Diaz y el Sr. Abascal? O tendremos otro recital de cazurreara escurriendo cobarde el bulto, para tapar sus carencias y su ausencia de programa, del que lo poco que conocemos es por “la lona del odio” colgada por sus socios, que usted pacta compartir: Derogar y tirar a la basura todos los derechos y conquistas sociales. Cercenando la armonía, la convivencia y la dignidad democrática.

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en CARTA ABIERTA AL CANDIDATO Sr. FEIJOO.

CONSTRUYENDO RESPÚBLICA 5 Desmontando embustes

¿Con menos ministerios se ahorra dinero?

El número de ministerios y la distribución de competencias, es una potestad legal que corresponde al Presidente del gobierno y como toda tarea de gobierno, esta sujeta a la crítica como no podía ser menos.

La potestad organizativa, como cualquier facultad legal, se fundamenta en criterios de eficacia, de oportunidad o incluso de posibilismo. No hay en ello ni valores absolutos, ni criterios unívocos. Lo que hay son opciones siempre influidas por lo coyuntural, que naturalmente tienen sus flancos débiles que exponen a quien las toma a ser criticado con mayor o menor dureza.

De todos los factores determinantes en la distribución de funciones y la atribución de rango ministerial, es justamente la del dinero, la mas irrelevante de todas. Primero, porque la diferencia entre el salario del titular de un ministerio y el de un Director General, Secretario de Estado o Subsecretario, es mínima. Segundo, porque las unidades administrativas de los rangos mencionados, son sensiblemente las mismas, con independencia del número de departamentos con rango ministerial . Tercero, porque con independencia de los cambios de distribución de ministerios, el presupuesto público no varía en función de ello, sino de otras variables.

¿A que viene entonces tanto ruido? Sencillamente a que no es el objetivo hablar de la realidad, sino construir una realidad paralela sobre el sofisma de que “mas ministros es mas caro” ¿Qué importa que no sea cierto, si es fácilmente creible? Y tiene además la ventaja de que sentado el principio de que hay demasiados ministros, es fácil elegir cuales sobran según el criterio crítico y de acuerdo con la elección, poner el énfasis en la deslegitimación de su actividad porque “además sobran”.

Mutatis mutandis, guarda similitud con la ya olvidada cantinela de la izquierda auténtica, cuando en un arrebato de austeridad, decidieron que todos los cargos públicos cobraban demasiado y se vieron rodeados de asesores mediocres, porque los buenos no podían pagarlos con los sueldos que proponían. ¿Quién quiere acordarse de aquel estúpido sofisma? ¿Qué ahorros se han producido con ello?

Si el Sr Feijoo accediese al gobierno, lo constituiría sin duda en base a la coyuntura. Creará los ministerios que fueren menester, en función de las exigencias inexcusables de su socio ultra y si hace falta ministerio de familia, de la libertad de empresa o de la pureza de la raza o la defensa de la vida, no tendrá ningún empacho en justificarlo.

Su decisión, sería todo lo criticable que se quiera, por el contenido y el rango otorgado a las competencias y a quienes las ejerzan, por su eficacia y su buen hacer, pero no por el presupuesto, que los números dicen que no guardan relación alguna con la distribución orgánica de funciones.

Como siempre, una opinión criticable.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en CONSTRUYENDO RESPÚBLICA 5 Desmontando embustes