EL OTOÑO DE FEIJÓO. Antonio Campos Romay*

Seguramente no sepa el Sr. Feijóo, porque ningún mensajero quiera decírselo, que su reino no es ya de este mundo. Como Arsenio Iglesias,  su mayor error fue cuando ya metido en su otoño acepto dirigir el “equipo del Régimen” resultándole sumamente indigesto tal régimen al haber abandonado “el bruxo de Arteixo” su tradicional astucia y prudencia.

Receloso y cauto D. Alberto hizo oídos sordos a los cantos de sirena llegados de la Villa y Corte en ocasiones anteriores optando cuerdamente por la opción de ser cabeza de ratón que cola de león.  Pero la euforia de la conspiración de los Brutos le pudo, y como Fernando VII, se sintió “el deseado” concediendo en mala hora, “vayamos todos y yo el primero…”

Pero tras el asesinato del Cesar, no resultaron alfombras de flores, las que conducen al Capitolio… El Senado no amaba al Cesar cierto,  pero no todas la voces fueron afines entre los que lo mataron con prácticas traicioneras. Una hay que cada noche sueña suicidar a Bruto haciéndolo que se arroje sobre su espada. La Roma mesetaria pasados los idus de marzo empezó a dejar de ver al salvador como tal y con avieso desparpajo la loba capitolina negó sus ubres a su presunta moderación y  comenzó ladinamente y sin pausa a dejarlo en evidencia asimilándolo a la “derechita cobarde”.

De la tenebrosa escena popular solo queda por ver la reedición de la batalla de Filipos  y la desbandada de su ejército… O quizás una deleznable escaramuza saldada con el naufragio de quien surgió de una idílica barquita donde el Mesías aplicaba con mimo crema solar en la espalda de un narco bajo la guía espiritual de maese Romay y el patriarca Fraga en el conjuro de una queimada.  

En distinta covacha bajo idéntica sigla, otro druida, con el acrónimo MAR a cuestas, entre los vapores del orujo en que conserva su forma humanoide, realiza sus sortilegios en hilo directo con el Dios Aznar para manejar su creación, su polichinela, la muñeca diabólica, al antojo de sus frustraciones y anhelos.

Feijoo, caballero de la triste figura pero sin su nobleza e ingenuidad, confunde molinos con gigantes y desconoce su enemigo real. Como cínicamente dijera en una ocasión en una Comisión del Congreso el tal Aznar de larga sombra, “los enemigos no están ni en desiertos remotos ni en montañas lejanas”… Ahí pululan D. Alberto… En la Real Casa de Correos, en la historiada Puerta del Sol, que tanto vio izar en medio de gran emoción la bandera de la Republica un 14 de abril de 1931, como las salvajes torturas que infligía la Brigada Político  Social del régimen franquista.

Triste calvario le espera y no enfrentándose al Sr. Presidente del Gobierno, (que también), sino al continuado apretar en su cuello del foulard de la lideresa a distancia liderada. Mientras la sonrisa de hiena con vapores báquicos mece la mano que le ahoga.

El P.P que usted conocía D. Alberto, el de andar en bata de casa, el que reina por incomparecencia del contrario desde del Padornelo hasta el mar, aun siendo un buen laboratorio de bribonadas, es leve remedo ante el partido de los genoveses, frankenstein, donde lo frique exhibe categoría, saturniano devorando a sus hijos, avispero de puñaladas y zancadillas  y donde el pijerio venenoso, se va de cañas a preparar el Motín de Esquilache.

En la soledad de su almena, cada vez más solitaria, en vísperas de emular al anglonormando  Juan Sin Tierra, tiempo tendrá a lamentar haber cambiado el amable teñido de las campanas de Bastabales que enamoraba a Rosalía por el repique del reloj de Gobernación…

Que ya decía en 1855 cuando se colocó por primavera vez tal artefacto con irónico gracejo la ciudadanía perspicaz y con acertada premonición,  

“Este reló fatal, que hay en la Puerta del Sol

dijo un turco a un español,

¿por qué anda siempre tan mal?

El turco con desparpajo contestó cual perro viejo:

este reló es el espejo del gobierno que hay debajo”

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en EL OTOÑO DE FEIJÓO. Antonio Campos Romay*

A EVOLUCIÓN DA CRISE CATALANA.-Xesús Veiga*

No vindeiro outono cumpriranse 5 anos dunha das maiores crises políticas rexistradas no Estado español dende a morte de Franco. Despois dun amplo período de xestación, nos meses de Setembro e Outubro de 2017 sucedéronse dous acontecementos inéditos: a declaración da independencia de Cataluña polo Parlament e a aplicación do artigo 155 da Constitución por parte do goberno de Mariano Rajoy.

A constatación da existencia dunha fonda división na sociedade catalana a respecto da súa relación coa arquitectura institucional establecida a partir da Constitución de 1978 supuña un cambio moi relevante sobre os consensos sociais que presidiron a dinámica política de Cataluña entre os anos 1980 e 2010. Durante esas décadas, CiU e PSC foron as formacións dominantes dun taboleiro partidista mais plural do que había noutras latitudes e, ao mesmo tempo, capaces de manter acordos significativos sobre algúns criterios básicos da gobernanza de Cataluña (entre outros a común defensa do marco constitucional vixente). A pesar de que, durante moito tempo, Jordi Pujol non quixo acometer un proceso de reforma do Estatut, a coalición nacionalista que presidía -CiU- aceitou, finalmente, negociar co PSC e IC a proposta de cambio estatutario que promoveu Pasqual Maragall (e que non contou co apoio de ERC nin tampouco do PP). Como é sabido, a posterior decisión do Tribunal Constitucional asumindo unha parte substancial do recurso presentado por M. Rajoy e o seu partido dinamitou os consensos anteriores e provocou un punto de inflexión na vida política catalana.

Os efectos da crise de 2017 non ficaron reducidos ao ámbito territorial de Cataluña. A forte polarización que se manifestaba no interior das institucións representativas dese País tivo consecuencias importantes na dinámica política do conxunto do Estado: medre notábel dun nacionalismo español excluínte, explícito achegamento entre PSOE e PP no tratamento do conflito (lémbrese o apoio socialista á utilización do artigo 155) e cativo apoio social ás forzas que postulaban canles de diálogo e negociación como xeito de acadar novos acordos fulcrais entre os sectores enfrontados.

A moción de censura de 2018 que posibilitou a chegada de Pedro Sánchez á Moncloa e, sobre todo, a formación dun goberno de coalición entre o PSOE e Unidas Podemos -apoiado polas principais forzas nacionalistas periféricas-  a partir de xaneiro de 2020 modificou os termos das relacións entre os gobernos do Estado e da Generalitat. A indiferenza e/ou belixerancia exhibida pola equipa de Rajoy foi substituída por unha liña de maior colaboración que tivo dúas concrecións relevantes: a concesión dun indulto que permitiu a saída do cárcere dos dirixentes independentistas previamente condenados polo TS e a posta en funcionamento dunha comisión bilateral específica para discutir as propostas formuladas dende cada goberno e acordar, no seu caso, fórmulas para reconducir a situación de conflito existente. A mellora evidente da situación política a respecto de Cataluña non significa a desaparición das dificultades que concorren neste contencioso e que se poderían resumir nesta dupla consideración: o apoio á independencia non posúe a dimensión suficiente no seo da sociedade catalana para asegurar a viabilidade dese proxecto no actual contexto europeo e non existe -no ámbito do Estado español- o nivel de consenso necesario  para realizar os cambios no actual ordenamento xurídico que se requirirían para viabilizar tal opción. O camiño que semellaría mais practicábel atoparíase na consecución dun novo status político para Cataluña que, construído a partir dunha vontade de achegamento de todas as partes involucradas, esixiría importantes concesións mutuas (o aprazamento da saída independentista e cambios significativos no contido do actual autogoberno catalán).

Faltan 18 meses para a cita electoral que definirá a nova composición do Parlamento estatal. Se o resultado fose o que hoxe se reflicte na meirande parte das abondosas sondaxes publicadas, habería, con moita probabilidade, unha nova maioría conformada polo PP e por Vox. Iso implicaría, previsibelmente, un retorno aos tempos de máxima crispación que xa se viviron nos momentos previos a 2017. Convén non esquecer que o PP -e o partido de Abascal- teñen presentado recursos contra os indultos e contra a nova lexislación lingüística aprobada pola Cámara catalana sen que, ao mesmo tempo, Feijoo dispoña de interlocutores solventes no espazo do nacionalismo catalán (aqueles tempos do idilio de Aznar con Pujol, xa non existen). Esta constatación podería ser un incentivo para que as actuais forzas integrantes do goberno de coalición recibisen un nivel de apoio electoral que permitira reeditar a fórmula de gobernabilidade plural que hoxe coñecemos. Poren, hai síntomas de que a participación do independentismo catalán -e tamén de Bildu- nas maiorías parlamentares que veñen aprobando as principais leis dende 2019 provoca serias dificultades á hora de asegurar a fidelidade dunha parte do electorado socialista. E tamén hai evidencias de que o PP segue instalado na coñecida lóxica de «canto peor, mellor» e de que todo vale -incluído o deterioro do clima político en Cataluña- para chegar á Moncloa.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en A EVOLUCIÓN DA CRISE CATALANA.-Xesús Veiga*

TURISMO SOSTÍBEL PARA COMPOSTELA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

No ADN compostelán están os seus Camiños. Eses Camiños ingleses, francés ou portugués que achegaron centos de milleiros a Galicia e construiron Europa na peregrinación a Santiago. No ADN dos compostelanos está, tamén, a hospitalaria recepción aos que visitan a Cidade, cumprindo o mandato do Papa Calixto II a mediados do século XII, a pouco da morte de Xelmirez e  próximo o apoxeo do reino de Galicia que daría anos despois ao mundo a marabilla do Pórtico da Gloria. Por outra banda, dende a perspectiva de hoxendía, cómpre lembrar que case un 20% do PIB compostelán alicérzase nas actividades turísticas.

Porén, a masificacion do turismo de peregrinación ten xerado efectos indesexábeis. Na convivencia cidadá, no custo prohibitivo dos alugueiros para os residentes e nos custos ambientais e de conservación do riquísimo patrimonio cultural compostelán, non sempre axeitadamente promovido nin avaliado. O centro histórico desertizouse de toda actividade comercial que non sexa hostaleira ou de venda de souvenirs. A falla de comercio de proximidade na ámendoa e arredores expulsa da Cidade histórica aos seus habitantes.

Esta fin de semana remata a Xornada Europea da Xuventude, que organizou o Bispado e trouxo a Santiago 10.000 mozos e mozas do resto do Estado canda 350 portigueses e uns 600 doutros países europeos. E, malia a longa experiencia desta caste de eventos que ten a Cidade, semella que existiron serios problemas de convivencia entre estes visitantes e moitas persoas residentes. Documéntanse casos de ruídos inadmisíbeis en horarios de descanso, curtes do tránsito no Ensanche e  maltrato ao patrimonio. Polo menos ducias destes rapaces teñen amosado carecer dos mínimos de respecto pola cidade que che acolle e polos seus residentes que constitúen os alicerces de calquera turismo sostíbel. Moitos composteláns teñen dito alto e claro que compre controlar eventos coma éste, que dificultan o desfrute da Cidade polos seus residentes e afastan da mesma ao turismo relixioso, cultural e gastronómico que gasta e que respecta.

O debate sobre a dimensión, fasquía e regulación do turismo sostíbel é urxente xa, para Compostela e para Galicia enteira. Sen dúbida haberá que falar da taxa turística, dos límites da accesibilidade a determinados espazos e tamén -e moito- das normas de comportamento para as persoas visitantes. Neste labor a Xunta, o Concello, a sociedade civil e os partidos haberían formular axiña cadansúas propostas. Porque moita  xente está a dicir que  este modelo xa non é sostíbel.-

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en TURISMO SOSTÍBEL PARA COMPOSTELA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

AMPLIARMOS O ESTATUTO DE GALICIA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Existe un acordo unánime entre as tres forzas do Parlamento de Galicia (PSdeG, BNG e PPdeG) para esixir do Poder Central a transferencia das competencias na xestión do litoral. Galicia sofre dunha lexislación de costas e dunha praxe administrativa  totalmente desaqueladas a respecto das nosas necesidades. Galicia ten moitos núcleos de poboación e actividades produtivas no dominio público marítimo-terrestre e a esquerda española, que só coñece o modelo mediterráneo, non entende a importancia destas nosas especificades.

        Porén, Pedro Sánchez ven de rexeitar as febles reivindicacións que lle expresou Alfonso Rueda neste senso na súa recente xuntanza. Segundo o madrileño Galicia ten de reformar o seu Estatuto para se atribuir estas competencias, como fixeron Catalunya, Andalucía ou, moi recentemente as illas Canarias. Mais o certo é que o Estado podería  transferir estas competencias a medio dunha lei orgánica ao abeiro do artigo 150.2 da Constitución, que autoriza empregar esta ferramenta no caso de competencias susceptíbeis, pola súa propia natureza, desta transferencia. Así se fixo no seu día para ampliar os teitos competenciais do País Valencià e das propias Canarias ou para lle atribuir a Galicia competencia en policía de espectáculos. 

         Galicia precisa dun Estatuto de Nación que nos garanta un amplo teito competencial blindado, un financiamento abondo e acaído e un status xurídico de igualdade entre o galego e o castelán. Mais  o PPdeG  non partilla este obxectivo. Por outra banda, a evolución do sistema xurídico-politico español amosou a súa faciana máis recentralizadora coa implícita mutación do dereito das nacionalidades á autonomía, que o Tribunal Constitucional considerou limitado de vez pola posibilidade do Poder Central de cesar Gobernos e disolver Parlamentos a medio do artigo 155 da Constitución.

        Mais o mellor ás veces dificulta acadarmos o menos malo. Cómpre facermos da necesidade virtude e propor  un acordo de País para ampliarmos o Estatuto de Galicia nas cuestións que poderían xerar a unanimidade parlamentaria. Estas cuestións serían de ampliación competencial (xestión do litoral, salvamento marítimo, réxime local, tráfico e seguridade viaria, as autoestradas AP-9 e AP-53, os ferrocarrís de proximidade e media distancia, mantemento da rede estatal de estradas…) e de regulación estatutaria tanto de institucións como o Valedor do Pobo, os Consellos de Contas, Consultivo e Económico-Social como dos principios comúns ás Administracións autonómica e locais: legalidade, eficacia, economía, eficiencia, boa fe, confianza recíproca. Cumpriría tamén incorporarmos os dereitos sociais e económicos de terceira xeración: saúde, protección social e ambiental, igualdade…

    Saberá o PPdeG estar á altura deste repto?

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en AMPLIARMOS O ESTATUTO DE GALICIA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

IRRESPONSABILIDAD DE LA CONSELLERIA DE SANIDAD. Jesús Pedreira Mirás *

«A Xunta premiará con 12.000 euros os médicos que asuman 300 pacientes máis na consulta»

La Xunta de Galicia demuestra a través de la Conselleria de Sanidade que nada o poco le importa la atención sanitaria de calidad que según la OMS es :”La medida en la cual los servicios de salud que se ofrecen a individuos y poblaciones de pacientes mejoran los resultados de salud deseados. Para lograr esto, la atención médica debe ser segura, efectiva, oportuna, eficiente, equitativa y centrada en las personas”. Y desde luego no entran en sus cálculos las ratios del tiempo dedicado a los pacientes en cada consulta, absolutamente alejados de las recomendaciones de la UE y de OMS.

Al Conselleiro de Sanidad al aumentar 300 pacientes más  por médico no le importa poner en riesgo la seguridad del paciente.  Solo así puede entenderse que pueda afirmar sin el menor rubor,”Es un término que incluye las actuaciones orientadas a eliminar, reducir y mitigar los resultados adversos evitables, generados como consecuencia del proceso de atención a la salud, además de promocionar aquellas prácticas que han resultado más seguras, al tiempo que propicia un cambio cultural que destierre todo atisbo de cultura reactiva que culpabilice a los profesionales por sus errores”.

La Conselleria de Sanidade y el Gobierno gallego encabezado por el Sr. Rueda, heredero de una  situación generada por del actual líder del Partido Popular Sr. Feijoo, cuyo mandato se distinguió por un permanente deterioro de la Sanidad Publica aplicando recortes de las prestaciones, no cubriendo vacantes  ni convocando las plazas necesarias para sostener  una calidad asistencial adecuada, ignoran que la Atención  Primaria de Salud  es la clave en una estrategia sanitaria encaminada a garantizar de forma  efectiva la salud de la población y reducir la presión en otros niveles  de la respuesta a la demanda asistencia.

La responsabilidad de negligencias médicas  que en principio hallarían respuesta  en la propia Administración. Pero de forma indudable se hacen  extensibles  al profesional o profesionales  que voluntariamente adquieren la responsabilidad de aumentar de forma abusiva 300 pacientes en su cupo de atención (un incremento aproximado de un 25%)  a cambio de recibir por 12.000 euros anuales de incremento salarial.

La falta de compromiso del Gobierno gallego del Partido Popular, del Sr. Rueda y su Conselleiro de Sanidade con la Sanidad Publica queda de manifiesto en este tipo de iniciativas  que se mueven entre el ánimo de parchear burdamente su falta de respeto al sistema sanitario y una frivolidad irresponsable. 

*Jesús Pedreira Mirás ha sido concejal de la Corporación Municipal de Ordes

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en IRRESPONSABILIDAD DE LA CONSELLERIA DE SANIDAD. Jesús Pedreira Mirás *

O FÍO CONDUTOR DE FEIJOO.-Xesús Veiga*

Segundo a practica totalidade dos inquéritos publicados (a maioría deles promovidos para alimentar un estado de opinión favorábel á inevitabilidade dunha derrota da actual maioría que sostén ao goberno de Sánchez), a chegada de Feijoo á dirección do PP explica, nunha boa medida, a expectativa de cambio que debuxan eses traballos demoscópicos. Xa que logo, o debate sobre a figura do ex-presidente da Xunta debería ocupar un lugar relevante nos meses que transcorran ate que se convoquen os novos comicios xerais. Nese contexto, resultará pertinente coñecer con precisión o seu labor na política galega dende que chegou á Consellería de Política Territorial no ano 2003 (substituíndo, por certo, a Xosé Cuiña), para relevar despois a Manuel Fraga na presidencia do PPdG no 2006 e, finalmente, acadar a máxima responsabilidade do goberno galego nas eleccións de 2009.

Unha das características que se atribúe a si mesmo Alberto Núñez é o de posuír un «sentido de Estado» que supostamente vai orientar a súa actuación como novo líder da oposición no ámbito estatal. Se repasamos os anos nos que se confrontou con Touriño e Quintana no pazo do Hórreo podemos atopar dous exemplos moi reveladores do seu comportamento en circunstancias singulares: os traballos de elaboración dunha reforma do Estatuto de Autonomía na correspondente Comisión parlamentaria e o posicionamento ante unha das crises incendiarias mais graves acontecidas no territorio galego (verán de 2006). Se, daquela, Feijoo desexaba demostrar que pensaba mais no benestar do País que nos particulares intereses do seu partido, os casos aludidos resultaban moi acaidos: foi a primeira vez que se discutíu un cambio estatutario dende 1980 e sabía perfectamente – como dirixente destacado do PP – que os incendios constituían unha traxedia estrutural que requiría un acordo transversal entre sectores sociais, Administracións públicas e formacións políticas. Na realidade, ocorreu todo o contrario: a reforma do Estatuto ficou paralizada porque era necesaria unha maioría parlamentaria reforzada e o sucesor de Fraga aceitou a negativa ditada por M. Rajoy dende a rúa Génova. E no caso da onda incendiaria, a estratexia aplicada estivo marcada por un cálculo nidiamente electoralista: a pasividade dos alcaldes do PPdG foi acompañada pola máxima belixerancia opositora no Parlamento e pola difusión da ridícula foto de «urbanita»simulando unha participación nos labores de extinción dos lumes.

A carencia dun novo Estatuto – e a consecuente perda de oportunidade para materializar un salto de calidade no autogoberno nacional galego – hai que anotalo no debe de Núñez Feijoo. Por iso, cando agora lle reclaman que cumpra coas previsións constitucionais e aceite negociar a renovación do CXPX e do TC, para que demostre con feitos concretos o pretendido talante construtivo que invocan habitualmente os seus apoloxetas, quen coñecemos os precedentes galegos non acreditamos nas esperanzas que exhiben algúns analistas da opinión publicada a nivel estatal. O que sucedeu no recente debate de política xeral celebrado no Congreso ilustra significativamente a lóxica que está manexando o actual presidente do PP: utilizar o aniversario da morte de Miguel Angel Blanco para colocar a ETA no centro da confrontación parlamentaria, captar apoios no electorado de Vox e agachar parcialmente a transcendencia das propostas económicas formuladas por Pedro Sánchez. A historia está aí, para ser lembrada na súa totalidade: en Xullo de 1997 foi asasinado M.A. Blanco e 18 meses despois (Decembro de 1998) Aznar enviou intermediarios para dialogar coa esquerda abertzale para avaliar as posibilidades dun acordo que posibilitase o cese da violencia. Ou sexa: o mesmo partido que agora demoniza os pactos con Bildu no Congreso – cando xa non existe ETA – non consideraba improcedente falar con interlocutores achegados a unha banda armada que viña de cometer un crime tan noxento como o sufrido polo concelleiro do PP en Ermua.

Hai un fío que conecta ao Feijoo que aspiraba a chegar a San Caetano na primeira década deste século co que agora desexa establecer a súa residencia na Moncloa: todo vale para desgastar aos que gobernan. O interes do seu partido – conquistar o poder canto antes – está por riba doutras consideracións, por moi extraordinarias que sexan as circunstancias que concorran nos respectivos períodos históricos.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en O FÍO CONDUTOR DE FEIJOO.-Xesús Veiga*