Contraposición. República de las Ideas

Por goleada gañou o fútbol á lideresa. Exemplares as afeccións do Atletic e do Barça, en Madrid e tamén  en Bilbao e Barcelona. Os segundos de pitada ao himno e ao Sr. De Borbón Júnior foron apenas anécdota ao entusiasmo que ambas afeccións dedicaron a agradecer a Dona Esperanza Aguirre, pirómana profesional, afortunadamente sonora polo seu fracaso. E vaia por diante a solidariedade coa súa nai que seguramente non é merecedora de ter unha  filla que a pon na fala da xente. Por certo os afeccionados mostraron tamén certa vocación polo reino animal entoando algo sobre “un elefante se balanceaba…”

As forzas de seguridade empregáronse a fondo previo ao partido en   comisarlle o pito (silbato) aos presuntos espectadores que estaban en posesión de tal instrumento. De vento claro. Ningún foi o celo en comisar as bandeiras nazis e anticonstitucionais exhibidas na manifestación da ultradereita que circulou pola capital da Monarquía coa mesma impunidade que D. Pedro pola súa casa.

Dicía o Ministro de Exteriores que foi un espectáculo daniño para España o dado no  Manzanares ao asubiar ao vinculeiro e á Marcha Real. Pararíase  o Sr.Margallo a pensar si o problema mais daniños para España non serán os repetidos charcos nos que nos mete coa súa incontinencia?

O fútbol superou coa exemplaridade dos xogadores no terreo de xogo, a elegancia e civismo dos dous adestradores (no banquiño nin estaba Mouriño nin se lle esperaba), e o comportamento das afeccións os propósitos de Dona Esperanza. Que por facer nin sequera fai graza xa aos máis responsables da súa propia corda.

Pasado sen materia para a crónica de sucesos esta efeméride, coa frustración dos que tiñan afiada a navalla, incrementados os militantes do independentismo trala pedagoxía da lideresa, é momento de volver ao cotián. Por exemplo como  vaise amañar o tema de Banquia? De onde vai saír o dobre do orzamento da Comunidade de Galicia, ou o  dobre do cortado agresivamente sobre a sanidade e o ensino publica, so  para tapar as trapalladas e miserias da xestión realizada en tal entidade?

Escoitando o actual “responsable” na súa roda de prensa dan ganas de rir ou de chorar. De rir porque este cabaleiro de apelido tan impronunciable como os seus argumentos tomounos a todos por bobos, ou de chorar, porque si realmente toleramos tanto atropelo é que somos máis parvos do que nos supón.

Dona Esperanza, vostede o día do partido (de fútbol) escondeuse no súa tobeira.  Neste tema en que loitou a brazo aberto contra o actual Ministro de Xustiza agora ponse de perfil. Anímese lideresa, déixenos unhas perlas das súas.

En 1902 con motivo da maioría de idade de Alfonso XIII, os irmáns Padrós, fundadores do Madrid CF. organizaron un torneo chamado Copa da Coroación. Tal torneo tiña un carácter moi madrileño inda que participaban algúns equipos españois. No ano seguinte abriase xa a presenza dun representante por provincia. Pedíuselle ao monarca que doase unha copa para o vencedor. O Madrid CF (aínda sen o de Real) organizou durante varios anos o evento que tiña como sé O Hipódromo de Castelá. En 1903 participan o Atletic, o Español de Barcelona e os anfitrións. Álzanse coa vitoria os bilbaínos. En 1909 organízase a a Federación Española de Clubs de Foot-ball, e as bases do Campionato outórganlle o dereito a organizar o torneo unha vez constituída. Sofre diversos avatares e escisións chegándose a xogarse dous torneos paralelos ata que nos anos 20 toma as rendas a recentemente nada RFF.

A  denominación primitiva  da competición é moi razoable: Campionato de España. Pero a competición foi acomodándose  na súa denominación aos diversos titulares da Xefatura do Estado. Foi  desde a súa creación segundo quen doaba o trofeo Copa da Súa Maxestade o Rei, da súa Excelencia o Presidente da República, ou da súa Excelencia o Xeneralísimo. Desde a tempada 1976/77 novamente Copa da súa Maxestade o Rei. Durante a República o Sevilla lévaa en dúas ocasións a Copa e tamén a primeira doada por Franco. O primeiro trofeo da actual  etapa gañaríao o Betis Balompié. O Atletic e o Barça son de pleno dereito historia viva da competición. Case empatados a trofeos, 23 os bilbaínos e 25 os cataláns, xa se enfrontaron en seis finais das que catro saldaronse a prol destes.

Que algúns xiareiros  fáganos sentir nos prolegómenos  o seu desapego durante escasos minutos cara ao xefe do estado ou cara a un himno cuxas reminiscencia seguramente non son do seu gosto, só pon en evidencia unha baixa calidade democrática en quen de tal pretende facer “causa belli”. Podemos estar diante dun un xesto de mal gusto, pero o colmo da estupidez e irresponsabilidade é propoñer suspender un acto con 50 ou sesenta mil afeccionados desprazados varios centos de quilómetros fundamentalmente con euforia e desexos de divertirse.

Esperanza Aguirre que tanto celo pon no Borbón que herdará a coenxía do pai e represéntalle no evento, ben faría en ser máis entregada á causa das contas que altera e oculta, o que fai presumir unha alarmante herdanza cando se vaia. Tamén debese ter máis dignidade cando tras lanzar a pedra envelenada para crispar o ambiente ata o paroxismo mostra a súa covardía fuxindo como alma que leva o diaño do acto no que por función do seu cargo debese estar presente. Van parellas a súa logorrea e a súa covardía, poñendo en situación embarazosa a seus compañeiros de partido, caso do ministro do Interior, a Delegada do Goberno  ou o propio Sr. Presidente. Pero isto é algo que a súa mala fe faralle gozar na súa tobeira. Hai xente que cando fala sobe o pan. Esta “política” con ínfulas de Dama de Ferro e que se queda en pura e barroca Dama Boba ou Dama de Folla de Lata, cando fala multiplica o sentimento independentista. A súa obscenidade queda probada cando durante os momentos máis solemnes do Desfile da Forzas Armadas determinados sectores moi caracterizados berreaban contra o Presidente Zapatero sen respecto ao Toque de Oración e Homenaxe aos Caídos. A Lideresa entón calaba cómplice. E desde logo diante de aqueles atropelos repetidos sistematicamente cada ano, xamais solicitou a suspensión do desfile. E alí desprezábase groseiramente  a solemnidade do momento e a súa simboloxía

Hoxe, desafiando a sensatez e o sentido común unha manifestación de neofascistas desfilará en Madrid desoindo a prudencia da Sra. Delegada do Goberno. En Semana Santa –con acerto- impediuse a concorrencia dos actos confesionais e os previstos polos colectivos ateos. Curiosamente a ciencia infusa que adorna os xuices do  Tribunal Superior de Madrid non ve risco neste caso.

Se cadra, curiosamente, á fronte desa manifestación, a titulo persoal, de seguro só con vontade de impoñer o seu ánimo de “muller de paz”, igual poida verse á Sra. Lideresa.