CUARENTA Y CINCO AÑOS DE HISTORIA.

  Antonio Campos Romay*

La Constitución Española cumple 45 años. Cinco de ellos, (y sigue), parcialmente secuestrada por la anomalía democrática que promueve el PP al bloquear la renovación de un CGPJ que es hoy apenas triste caricatura de si mismo con algunas actuaciones tan poco entendibles como sorpresivas.

Cuarenta y cinco años cuyo balance es globalmente positivo, especialmente considerando las premisas que acompañaron su nacimiento. En este tiempo los mecanismos constitucionales  funcionaron adecuadamente, con la salvedad de la anomalía democrática auspiciada por el PP en su afán de presuntamente tutelar el órgano de gobierno de los jueces. 

La Constitución ha sido un buen mecanismo para la convivencia. Ha de continuar siéndolo. Para ello, como cualquier obra humana necesita periódicos ajustes para seguir prestando su servicio. Es   oportuno no olvidar que es una herramienta al servicio de la ciudadanía. No una camisa de fuerza para poner la ciudadanía al servicio de ella. Y nunca, un objeto arrojadizo en manos de aquellos que ni creían en ella, ni la votaron, pero que se la apropian con el fundamentalismo del converso.

Se parió en una Cortes Constituyentes y sus representantes la elaboraron por consenso (en algunos casos con calzador) y una agobiante melodía de ruido de sables. No era ni las Tablas de Ley bajadas del Monte Sinaí de la mano Moisés escritas por Yahvée, ni los “inmutables” Principios Fundamentales del Movimiento.  

Es entendible que haya algunos políticos que asistieron a su nacimiento que se consideren potestas y auctoritas de la Constitución y pater familias de la misma. Algo muy legitimo que merece reconocimiento a una labor realizada en condiciones sumamente incomodas en lo político, pero también en lo económico y lo social. Pero el sentido común debe advertirles de la desmesura de su sentido patrimonial, recordandoles que la perennidad del documento la dicta su flexibilidad de acomodo a una sociedad en permanente evolución. 

La Constitución, poderoso engarce de la sociedad civil, invita o exige para mantenerla plena de vigor algunas reformas del texto. Por lo demás algo habitual en todas las constituciones democráticas.  En uno casos de estilo acorde a la  sensibilidad actual. En otros, incorporando en ella realidades y demandas que reclama una sociedad que tras medio siglo es sustancialmente distinta. 

Abarcando aspectos relacionados con nuevos derechos sociales, criterios medioambientales, limites de la inmunidad del Jefe del Estado, o referidos al Titulo VIII. Tras una larga experiencia previa de descentralización, cabe avanzar con decisión en el federalismo. Sopesando por vía de ejemplo algunos aspectos como la racionalidad de la existencia de los entes provinciales, o la supervivencia del Senado si no responde a un carácter y función de Cámara territorial.  

A lo largo de estos cuarenta y cinco de régimen constitucional España adquirió una experiencia democrática de la que carecía. Avanzó con amplia paz social de forma muy notoria en aspectos sociales, económicos y de derechos civiles. Adquirió un peso propio muy significado en el seno de la UE. Elevó a sus gentes de la categoría de súbditos de una dictadura a la categoría de ciudadanos. Los derechos de las ciudadanas se han convertido en reto común y prioritario de la sociedad. Y se cultivó un poderoso espíritu solidario con aquellos pueblos en situaciones difíciles.

Sería injusto renegar de las mas de cuatro décadas de armonía y convivencia que posibilitó la Constitución del 78. El mejor homenaje que cabe rendirle en 2023 es habilitarla adecuadamente para que pueda seguir siendo útil otro medio siglo al menos. Con altura de miras y sentido de estado. 

Y por cierto, para reflejar en plenitud los derechos de la ciudadanía en la Constitución, sin dejar ningún espacio oscuro, es obligado convocarla para que decida libremente sobre la forma de estado. Algo que se ninguneo al consagrar un modelo determinado sin razón de mas peso que el del “bunquer franquista” implementando una decisión del dictador sobre el futuro colectivo. 

* Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en CUARENTA Y CINCO AÑOS DE HISTORIA.

O PASADO E O PRESENTE DE FEIJOO

Nunha democracia parlamentaria, ademais da lóxica relevancia atribuída ás formacións políticas que conforman o poder executivo -e, no seu interior, á persoa que encarna a presidencia do goberno- resulta moi importante analizar o papel que desenvolve a oposición e a calidade do labor dos seus dirixentes.

A figura de Alberto Núñez Feijoo pode ser analizada en dous planos diferenciados. Por unha banda, cabe centrar a mirada na traxectoria do seu pasado e na realidade do seu presente. Pola outra, resulta pertinente suscitar diversas interrogantes a respecto das expectativas que se proxectan sobre o seu futuro.

Dende hai unhas semanas, a polémica está servida en moitos ámbitos da opinión publicada: cal é o Feijoo verdadeiro? O que presidiu durante 13 anos o goberno galego cunha imaxe de político moderado, centrista, respectuoso coa diversidade territorial asociada ao modelo constitucional do Estado das Autonomías ou o que pactou con Vox para gobernar en diversas CC.AA. e concellos e que non dubida en alimentar unha dinámica de confrontación crispada nas institucións e na rúa por mor de non aceitar a derrota electoral sufrida o pasado 23 de Xullo?

Ao cabo, pódese afirmar que estamos ante dous rexistros distintos que emanan dunha mesma ambición pola consecución e mantemento do poder ao prezo que sexa preciso. O principal motivo que explica o distinto comportamento constatado na última década reside nas singularidades dos contextos sociais e políticos nos que Feijoo desenvolveu a súa actividade. Nos últimos quince anos, unha parte relevante da sociedade galega asumiu a hexemonía do PP nas institucións de autogoberno como algo útil e «normal». Existiron, sen dúbida, resistencias a ese dominio -nalgunhas ocasións, dotadas de notábel intensidade- e houbo, tamén, carencias significativas no desempeño realizado polas forzas da oposición. Mais, con carácter xeral, o PPdG tirou beneficio dunha inercia conservadora presente en amplos sectores do corpo social que, ao mesmo tempo, foi alimentada con políticas clientelares e cun forte control sobre a meirande parte do sistema mediático. O marco estatal co que se atopou, no ano 2022, o ex-presidente da Xunta ofrecía marcados contrastes co terreo de xogo no que viña actuando ate ese momento. A dimensión acadada por unha forza como Vox rachaba a homoxeneidade precedente dunha dereita unificada no PP galego. Os conflitos de natureza nacional presentes nas realidades catalá e vasca ofrecían moitas mais dificultades para ser xestionados coas lóxicas políticas promovidas dende a cómoda maioría absoluta da Cámara do Hórreo. E por último -mais non por iso menos importante- o panorama mediático estatal non posibilitaba reproducir co mesmo nivel de éxito as prácticas reiteradamente utilizadas no circuíto galego. Se, neste ámbito territorial, a equipa de Feijoo era quen de fixar, coa máxima eficacia práctica, as mensaxes que os principais medios debían trasladar aos telespectadores, ouvintes e/ou lectores, en Madrid as cousas non funcionan do mesmo xeito. Por varias razóns: polo maior peso dos sectores mediáticos críticos coa dereita política, porque A. Núñez aínda non manexa os recursos orzamentarios dos que dispón Díaz Ayuso e porque os grupos mediáticos que operan na capital do Estado están afeitos a exercer unha presión inequívoca sobre aqueles gobernantes do PP que non cumpran as implícitas regras que rexen nese xogo particular. Na memoria recente ficará ese momento no que unha portada de «El Mundo» arruinou o pacto sobre a renovación do CXPX que tiñan acadado Sánchez e Feijoo, por aludir a un suposto malestar en sectores da xudicatura e do propio PP.

A continuidade entre o liderado exercido no PPdG e o que agora practica dende os despachos da rúa Génova manifestase nunha circunstancia relevante: en ambos casos, o protagonista carece dun

discurso ideolóxico que conteña as suficientes doses de orixinalidade como para consideralo un referente de certo peso no universo da dereita española e/ou europea. Na Galiza viviu das rendas das achegas realizadas por Fraga na década dos 90 do pasado século («autoidentificación», Conferencia de presidentes autonómicos, reforma do Senado, presenza das CCAA na UE…) e non foi capaz de asumir o reto da reforma estatutaria pendente. Agora, a nivel estatal, non aposta por realizar un Congreso que serva para actualizar o perímetro programático do PP e delimitar as diferenzas con Vox e aceita «externalizar» todo o referente ao ideario na fundación FAES e no seu hiperactivo presidente J.M. Aznar. Xa que logo, substitúe o seguidismo de Fraga pola subordinación ao persoeiro que se retratou nas Azores con Bush e Blair antes de invadir Iraq.

A recente designación de Miguel Tellado como voceiro do Grupo Parlamentar no Congreso exemplifica moi ben a folla de ruta elixida. Podía ter nomeado a Pedro Puy para ese posto, aproveitando a súa experiencia contrastada no Parlamento galego e a maior calidade -no fondo e na forma- da súa retórica discursiva. Poren, preferiu alguén que exerza coa máxima agresividade o papel de «policía malo», para non molestar aos poderosos sectores do seu partido que postulan a guerra contra a maioría parlamentaria por terra, mar e aire.

Xesús Veiga

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en O PASADO E O PRESENTE DE FEIJOO

ISRAEL, EL ATISEMITISMO Y LA “LEAL OPOSICIÓN”

Al Jefe del gobierno de España, seguro que pueden criticársele desde la racionalidad, un montón de acciones u omisiones, errores de bulto, de oportunidad o de criterio, en su acción de gobierno. Efectivamente, es obligación de la oposición ejercer la crítica de la acción de gobierno, no solo para mejorarla, sino para que se visualice la posibilidad de una alternativa, algo consustancial con la democracia.

Pero también es cierto, que si al gobierno le es exigible diligencia, prudencia y mesura; también la oposición, que aspira a ser gobierno futuro, debe mantener un nivel de credibilidad, acorde con las nobles y altas tareas para las que pretende postularse como solución.

En la reciente visita de D. Pedro Sánchez Pérez-Castejón a Israel y Palestina, en su condición de Presidente de turno del Consejo de la Unión Europea; sus manifestaciones tanto institucionales como mediáticas, desde mi modesto entender, resultaron no solo claras y sinceras, sino también razonables en términos de equilibrio, de respeto a la legalidad internacional y de prudencia humanitaria. Los aspavientos del Sr Netanyahu, con simulacro de crisis diplomática incluida, no son mas que una expresión de su permanente voluntad de confusión entre el gobierno y el Estado de Israel. La consecuencia natural es que quién critica a su gobierno, automáticamente se convierte en enemigo de Israel. Nada nuevo.

Convendría no obstante, razonar sobre la cuestión, porque las cosas nunca son tan simples como se nos quiere transmitir. Para ello, vamos a dejar claras algunas cuestiones.

La primera, es que una cosa es el estado de Israel, internacionalmente reconocido y teóricamente regido por una Constitución democrática y otra bien distinta, es el gobierno de Israel, que responde a una coyuntura electoral y como tal es como todo gobierno, sujeto de crítica y de contradicción. El respeto la estado de Israel, no implica que las acciones de su gobierno, no deban de someterse a la ley nacional y a las reglas supranacionales que rigen la convivencia y naturalmente ser objeto de crítica como corresponde.

La segunda, es que una cosa es Hamás, que es sin duda una organización terrorista y criminal sin paliativos y otra bien distinta, son los mas de dos millones de ciudadanos palestinos hacinados en la franja de Gaza y sometidos a todo tipo de límites y restricciones hasta el extremo de considerarlos extranjeros en su propia tierra y privarlos de los derechos mas elementales para una vida digna y para colmo de disparates, se les trata como si todos fuesen terroristas.

La espectacular y brutal acción de Hamás en territorio israelí, con un resultado de mas de mil muertos y varios centenares de secuestrados, resulta execrable y como tal, digna de absoluta condena. Su utilización de espacios públicos como hospitales, escuelas o instalaciones de ONGs, resulta abominable y digna de todo rechazo, como cualquier uso bélico de la ciudadanía como parapeto. Tendría que explicar el Sr Netanyahu, porque no hizo caso de las advertencias de sus servicios secretos y dejó que se perpetrase la barbarie, quizás para justificar una reacción consecuente, de cuya proporcionalidad también es preciso razonar.

El Sr Netanyahu, intentó colar al mundo, la idea del fallo de los servicios de inteligencia, pero su intento no coló, porque tanto el Mosad, como el servicio de información del ejército, le obligaron rápidamente a desmentirse. Nunca fue creible y siempre sono a lo que realmente fue. El Sr Netanyahu, necesitaba la masacre, para impulsar sus planes bélicos que ahora exhibe sin tapujos.

La lucha antiterrorista, (su objetivo es matar a los 35000 activistas de Hamás) encubre la puesta en marcha de una operación de arrasamiento, destrucción masiva y muerte indiscriminada, en la encerrona de la franja de Gaza, el lugar mas poblado del mundo. Una pesada y potentísima maquinaria de guerra, con una capacidad destructora descomunal y mas de 300000 soldados, para arrasar, reducir a escombros y destruir toda infraestructura de convivencia en un territorio ínfimo y superpoblado, no parece que sea ni proporcionado, ni siquiera eficaz. No creo que el estado de Israel gane adeptos entre las víctimas de su superioridad  militar infinita, con lo cual tal vez deja sembrado el terreno del odio, que germinará en el futuro.

Pero el gobierno israelí, no solo ejecuta acciones desproporcionadas y mortíferas que sobrecogen a cualquiera con una pizca de humanidad. El gobierno de Israel, incumple las Resoluciones de la ONU, en lo que a derechos de los ciudadanos no judíos y el respeto a los territorios poblados por ciudadanos palestinos y también se ofende, cuando un digno Antonio Guterres, Secretario General de la ONU, denuncia prudentemente sus desmanes.

Creo que D. Pedro Sánchez, expresó con dignidad una posición de respeto al Estado de Israel y de crítica a las actuaciones de sus gobierno, sobre todo en lo que atañe al cumplimiento de las normas internacionales. Posición de difícil equilibrio en esta Europa empeñada en resucitar utopías nacionales y alentar filias y fobias que parecían superadas.

La “muy leal” oposición al gobierno de España, aprovechó la coyuntura para bendecir los desmanes de Netanyahu y atacar al presidente del gobierno acusándolo de generar una crisis diplomática, desde mi modesto punto de vista, con un planteamiento erróneo y manifiestamente desleal.

No deja de ser llamativo, que de entre los negacionistas del holocausto, surjan ahora fieles guardianes del sionismo mas desmesurado. ¡Vivir para ver!

Una vez mas, eso de los patriotismos de patria metafísica, se muestran como entelequias de oportunidad de las que por prudencia mejor mantenerse a salvo.

Opinen ustedes lo que quieran. Yo he dicho lo que modestamente creo.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ISRAEL, EL ATISEMITISMO Y LA “LEAL OPOSICIÓN”

A ENFURECIDA REACCIÓN DAS DEREITAS

O proceso para investir a Pedro Sánchez como presidente do goberno do Estado cumpriu coa grande maioría dos prognósticos formulados nesta mesma páxina hai unhas semanas.

Ademais do necesario pacto previo entre PSOE e Sumar, resultaba imprescindíbel tecer un acordo simultáneo coas formacións nacionalistas de Cataluña (ERC, Junts) e de Euskadi (PNV, Bildu). Colocado noutro plano da aritmética parlamentaria esixíbel para acadar a maioría na investidura, atopábase a eventual coincidencia programática entre socialistas e BNG.

As forzas que, actualmente, conforman a oposición no Pazo do Hórreo podían ter a tentación de aplicar unha táctica que priorizase  o reforzamento dos seus perfís singulares fronte ao adversario político. O BNG tiña motivos para desconfiar do cabal cumprimento dos pactos asinados coa organización socialista e, xa que logo, apostar por un maior distanciamento no escenario do Congreso dos deputados (dado que, ademais, a investidura de Sánchez non estaría en perigo como consecuencia de tal posicionamento). O PSOE podería refuxiarse na evidencia da aritmética parlamentar para non ficar comprometido nunha axenda conxunta de actuacións no tecido económico e social galego. Afortunadamente, socialistas e nacionalistas optaron por formalizar uns denominadores comúns que permitiran trasladar unha mensaxe de colaboración política a poucos meses dos comicios galegos. De non ser así, terían ofrecido unha vantaxe adicional ao PPdeG na dura batalla electoral que se agarda na vindeira primavera. A reacción belixerante protagonizada por Alfonso Rueda certifica a súa incomodidade ante a indiscutíbel potencia da imaxe unitaria transmitida por Ana Pontón e X.R. Gómez Besteiro.

Non se pode descoñecer que a principal controversia ante a investidura de Sánchez estivo circunscrita á proposición de lei de amnistía e a outros vectores relativos á crise institucional e social que se viviu en Cataluña na última década. A vinculación estrita entre a necesidade de apoios parlamentares para viabilizar, nun prazo curto, un goberno de coalición e o tratamento dalgunhas reivindicacións asociadas ao conflito político catalán, provocou algúns efectos indesexados no estado de opinión dos sectores sociais que, fora de Catalunya, apoiaron ao PSOE e a Sumar para evitar un goberno de Feijoo e Abascal. A temática da amnistía non figuraba explicitamente na axenda preelectoral de Pedro Sánchez e iso abriu unha fenda pola que transitaron coa máxima virulencia a dereita política, mediática e xudicial. A pesar de que o presidente socialista tivo un bo resultado na cita do pasado 23 de Xullo -fronte ás previsións da case totalidade das empresas demoscópicas- ficou colocado nunha incómoda posición defensiva ante os numerosos ataques recibidos dende diversas instancias que semellaron coordinar os seus pasos co obxectivo común de impedir a súa chegada á Moncloa ou, alternativamente, acadar o maior desgaste político posíbel para a maioría parlamentaria.

A reiterada disputa entre ERC e Junts pola hexemonía no campo independentista engadiu unha maior dificultade ao proceso negociador. Dende fora de Cataluña non se entendeu a desproporción entre esa loita partidista e a importancia de configurar con éxito unha alianza plural para asegurar a gobernabilidade nunha nova lexislatura. Semella que as dúas formacións nacionalistas catalás ignoraron a súa perda de peso nos comicios do 23-X e, no canto de establecer unha tregua na súa estratexia competitiva que facilitara o entendemento do sumatorio requirido pola investidura, preferiron levar ao limite as súas estratexias particulares. O exemplo do sucedido no escenario vasco -a pesar da evidente diverxencia de intereses entre PNV e Bildu- ilustra suficientemente sobre a anomalía que se puido percibir nas últimas semanas.

PP e Vox -coa activa cobertura da dereita mediática- decidiron levar a confrontación ás rúas. Non era a primeira vez que ocorría na historia recente (lémbrense as mobilizacións rexistradas durante os gobernos de Zapatero)  pero si estamos ante a novidade do uso continuado da violencia por bandas fascistas diante da sede do PSOE en Madrid.  Estas prácticas, promovidas por Vox e non suficientemente condenadas polo PP, revelan o histerismo no que se atopa instalada unha boa parte da dereita despois de comprobar que o seu desexado goberno entre Feijoo e Abascal ficaba morto coa apertura das urnas o 23 de Xullo.

Axitación na rúa, pronunciamentos e concentracións da dereita xudicial, manifestos de sindicatos policiais e organizacións de gardas civís, editoriais e opinadores a pleno rendemento, comunicados de organizacións empresariais: velaquí o singular conglomerado do trumpismo hispánico que non aceita o resultado electoral de hai catro meses e quere provocar unha crise que abra as portas da Moncloa aos propietarios «naturais» do poder político en España.

Esta mobilización radical das dereitas favorecerá -agora e no futuro- unha reacción das forzas que viabilizaron a recente investidura de Pedro Sánchez. Esta semella ser a dinámica mais probábel nos vindeiros meses.

Xesús Veiga

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en A ENFURECIDA REACCIÓN DAS DEREITAS

Feijoo: ¿dignidad, decencia? –

 Jesús Pedreira*

Alberto Núñez Feijoo, aterriza en Madrid, tras haber acuchillado por la espalda a su antecesor en la presidencia de los populares, en complicidad y compañía de otros, con la vitola de hombre de estado, correcto y moderado. Adalid de una derecha democrática que acogiese a la » gente de bien».

Llega con una hoja de servicios aparentemente brillante y presuntamente sin cadáveres en el armario. Reelegido presidente de la Xunta de Galicia en tres ocasiones sus hagiógrafos lo vistieron de eficaz gestor y capaz de consensos políticos.

Pero la realidad es terca y rápidamente enturbió las alas del mirlo blanco. Primero unas fotografías que en si mismas podían ser anécdota, pero que estudiándolas adquieren una desagradable categoría. En la idílica barquita que se mece en una ría gallega, el Sr. Núñez Feijoo departa en dialogo intimo afectuoso con Marcial Dorado. Un buen amigo al parecer, pero que lamentablemente resulta ser el uno de los narcotraficantes más conocidos de Galicia, con excelentes relaciones en el siniestro mundo del tráfico de estupefacientes en Colombia y en el resto del Estado.

Conocía toda Galicia las turbias actividades del narco, salvo Núñez Feijoo. Lo sabían amargamente las madres coraje que luchaban contra el narcotráfico en una década que sus hijos morían por la droga. Pero él no, porque en aquellos momentos “no había Internet ni Google” y era más difícil saber las cosas. Incluso en sus altos cargos en el Gobierno gallego del Sr. Fraga Iribarne. Tampoco tuvo oportunidad de ello en sus múltiples viajes de vacaciones con el narco a diversos puntos del país y el extranjero. Su entrañable amigo narco, al que hoy desconoce o recuerda vagamente, está en la cárcel condenado por cohecho y blanqueo de capitales

En su periplo mexicano en pos del Eldorado de la construcción naval que en sus palabras grandilocuentes sacarían de su marasmo al sector en Ferrol y Vigo con fabulosos pedidos, terminó como el Parto de los Montes. Y con su valedor e interlocutor de confianza en la presunta operación,

el mexicano Emilio Lozoya, director general de Petróleos Mexicanos (Pemex.), imputado y condenado por diversos cargos criminales: Corrupción, lavado de dinero, tráfico de influencias y crimen organizado.

El capítulo de Feijoo y las Cajas gallegas es una de las etapas más negras de la economía financiera gallega. En medio la crisis económica gestionada por el Partido Popular de forma torpe, feroz con los derechos sociales y el interés de la ciudadanía, Núñez Feijoo en medio de numerosas voces discrepantes y dinamitando la posibilidad de crear un robusto recurso financiero gallego, promovió una irracional fusión de las Cajas de Ahorros gallegas que se tragó mas 8.000 millones y acabó con los directivos de las entidades procesados o en prisión. Si encumbró de la noche a la mañana al banquero venezolano Juan Carlos Escotet que, sin necesidad de echar mano a la cartera, situó como el “heredero del ahorro gallego”, de sus inmuebles y de las pinacotecas confiadas a la Fundación de las Cajas.

Así se fue forjando “el hombre de estado” Feijoo. Cierto que pareciera su curricular más intenso que el de Isabel Ayuso cuya tarea era llevar la cuenta de FB de la perrita de Esperanza Aguirre. Abanderado del distanciamiento de VOX, tras bendecir la boda PP/VOX en la comunidad castellano leonesa, sembraría de gobiernos compartidos sembraría con la extrema derecha, Comunidades Autónomas y Ayuntamientos sin el menor recato, blanqueando entusiasta las actitudes más reaccionarias.

Es alarmante que una persona con sus antecedentes, con su escasa convicción ideológica, con su banalidad ante los retos de la democracia y con una personalidad tan débil que se plasma penosa en su seguidismo de la lideresa madrileña o del padrino en la sombra Aznar, pueda presidir un partido democrático que representa a un amplio sector del país. O que hubiese haber podido llegar al Gobierno de España con la insalvable figura de Abascal como vicepresidente. 

Hoy una gran mayoría de españoles son más felices y dormirán más tranquilos con Pedro Sánchez en la Moncloa. Con sus defectos y con sus Sánchez muchos en numerosos momentos críticos atravesados hasta la fecha. Y cuyo bagaje de honradez permanece impoluto. Muestra su capacidad para enderezar y poner en marcha para un nuevo cuatrienio un Gobierno de Progreso con un solo meta: Que una mayoría de españoles puedan vivir con paz social, progreso y trabajo, convencido del futuro armónico a lograr en España y la posibilidad de desarrollar el inmenso potencial de nuestro país.

*Jesús Pedreira ha sido primer teniente de alcalde del Concello de Ordenes

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en Feijoo: ¿dignidad, decencia? –

¿EN NOMBRE DE QUE PATRIA?

No encuentro razones para esgrimir en nombre de ninguna patria, para sugerir o desear que ninguno de mis compatriotas haya de huir en el maletero de ningún vehículo. Ni siquiera encuentro razones para insultar, vituperar o despreciar a aquellos conciudadanos que desde concepciones distintas a la mía, insultan, vituperan y menosprecian y dicen hacerlo en nombre de la patria.

Si hubiese alguna patria que pudiera unirnos, no sería una patria metafísica, ni una “unidad de destino en lo universal”, sinó un espacio acordado aceptado y respetado, de convivencia, basada en el respeto a unos valores compartidos.

No se me ocurren otros ni mejores, que los definidos en el Artículo 1. 1.  de nuestra vigente Constitución. España se constituye en un Estado social y democrático de Derecho, que propugna como valores superiores de su ordenamiento jurídico la libertad, la justicia, la igualdad y el pluralismo político.

Tiemblo, cuando los enemigos del pluralismo político, esgrimen la Constitución como arma, para cercenar la libertad, o cuando los adictos a los privilegios, esgrimen la “libertad” para abortar cualquier intento por tímido que fuere de limitarlos. Me preocupan sobremanera los que envueltos en banderas agujereadas, están dispuestos a poner en jaque cualquier patria que no les guste e incluso sumarisimamente declarar antipatriotas a quienes no comparten sus credos.

Es elocuente el fervor de los que rosario en ristre, acometen el rezo colectivo en plena bacanal de violencia, emulando sin sonrojo a aquellos que de modo natural ejercen la crueldad y la vesanía en nombre de cualquier divinidad siempre única y verdadera. ¿Es esa la imágen patria que nos gusta difundir entre nuestro vecindario?

No comparto ninguno de los postulados de quienes en nombre de otras supuestas patrias, que según ellos les “distinguen” del común de la ciudadanía, quieren arrogarse una suerte de derecho natural por encima de la Constitución, según el cual, no tendrían porque compartir sus “riquezas” con el resto de los mortales vulgares; como tampoco comparto el sagrado derecho de quienes detentan inmensas fortunas y quieren arrogarse el derecho de cuantificar unilateralmente sus aportaciones al erario público.

Pero la libertad, que solo puede articularse como argumento de convivencia, hemos de defenderla dia a dia, tratando de conciliar intereses contrapuestos, siempre con la vista puesta en el horizonte del bien común, bien común que es el mas elevado de los conceptos republicanos y que se constituye en motivo y límite de la libertad individual.

Para mi, la patria, son los valores constitucionales, sabiendo que el respeto a dichos valores, debe componerse y orientarse, al bien común y la convivencia. En el respeto a esos valores, sabiendo que son mutuamente limitantes, está la concepción republicana de la primacía de la ley.

Quienes vacían las banderas a voluntad, nos son patriotas, por mas que travestidos o disfrazados, quieran parecerlo a toda costa. Quienes querrían “ilegalizar” a todos los que no piensan como ellos, solo son patriotas de su patria autoritaria y megalómana, pero son enemigos de la libertad, del pluralismo y la justicia solo la entienden, administrada por ellos mismos sin mas ley que su voluntad totalitaria.

Quienes querrían penalizar todo lo que no les gusta, y constituir en obligatorio su concepto de patriotismo, olvidan la historia y no se dan cuenta que no hay mejor aglutinante, que la construcción de un “enemigo externo”.

Para concluir, desde mi modesto punto de vista, no se es patriota por decreto ni por obligación, sinó por convicción o por sentimiento. Solo del esfuerzo de persuasión y de convivencia, podrá salir la “patria común e indivisible”. Lo demás puede adjetivarse de diversos modos que por prudencia omitiré en este momento.

Y una advertencia. Que nadie espere de un ejército profesional, integrado en organizaciones supranacionales de paz y de defensa, que nos salve de nuestra propia intolerancia. Por fortuna, a pesar de la nostalgia de algunos, los espadones del Siglo XIX, ya no tienen opción entre nosotros.

El camino de la prosperidad y la convivencia, está en nuestra cordura y en nuestra sensatez, a pesar de las soflamas y exabruptos con los que a diario nos bombardean ruidos y liderazgos varios.

Al menos asi lo veo y como tal lo manifiesto.

Jesús Penedo Pallas

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ¿EN NOMBRE DE QUE PATRIA?