A herdanza do "El Abuelo" – Antonio Campos Romay

“Non sei se nos damos suficiente conta da transcendencia do momento histórico que vivimos. Unha transformación da sociedade tan fonda tan enchida de convulsións e de dor, tan enchida tamén de esperanzas, non foi atravesada xamais pola humanidade”.  “Pensade se a intensidade da transformación actual será tan fonda que cando hoxe non só o proletariado, senón até algunhas mentes clarividentes dos capitáns da industria din: a industria actual é mesquiña. O sistema económico en que vivimos é completamente inharmónico  coas necesidades dos tempos actuais; hoxe non é posible que a produción se rexa polo principio da maior ganancia para o detentador dos instrumentos da produción. É preciso que se produzan pola masa e para a masa, e para iso non hai máis que acentuar grandemente esta tendencia a diminuír as horas de traballo no máximo posible e aumentar o xornal que gañan os traballadores. Se segue a sociedade ordenada polos principios do réxime capitalista xa vedes o que está a pasar: os obreiros parados en momentos nos cales as maquinas poden producir intensamente, e os capitalistas exercendo unha sabotaxe sobre a produción como xamais se coñeceu. Ás masas traballadoras acusóuselle de sabotar a produción; pero chegouse a unha sabotaxe que non se pode comparar a ningún, e é o que están a exercer os capitalistas”.

Este parágrafo correspondente a un discurso dun home integro D. Julián Besteiro, ante o Congreso da UXT en 1932. Con moi poucos retoques tería plena aplicación e vigor a día de hoxe. Don Julián, home moderado, con vetas de humor británico, pulcro e con profundo compromiso coa democracia, fiel seguidor do que na practica tentou sempre Pablo Iglesias, manter unidos socialismo e democracia.

Si se convén que o socialismo ten o compromiso histórico de construír unha sociedade solidaria e democrática, tal tarefa leva compasala con arranxo a un modelo dinámico. Adecuado en cada momento á permanente transformación que require a evolución da humanidade. Evolución que acelerouse espectacularmente no transito ao século XXI. O que puxo en evidencia o paso torpe dun socialismo cun grao de anquilosamento que impídelle por veces seguir con axilidade o devir histórico. Un acontecer que sobrevén na desaparición dunhas necesidades substituídas por outras derivadas das radicais mutacións que esixen os cambios sociais. En tal asíncrona quedaron reféns os partidos socialistas e socialdemócratas nas derradeiras décadas.  O que debese levar a reflexións de calado. Non en clave de minúscula de nomes, ridículas cotas de familia ou de baróns. Ou de intereses pecuniarios, deixando en magro lugar un debate onde  a convulsión dun partido remata pouco máis que nos avatares dunha oficina de recursos humanos. Reclámanse máis os valores de “El Abuelo”, Pablo Iglesias, incluídos os republicanos e menos na invocación recorrente ao campanudo, patético e mesquiño ouvear dos “vividores da prebenda pública”… ¡Agora non toca!

Un partido definido socialista, democrático e “obreiro”, debe ter capacidade de cuestionar con rigor se tales cualificativos corresponden a realidades obxectivas. Se hai contradición ideolóxica entre a definición previa e unha práctica encamiñada ben a xestionar por anuencia ou habilitar na sociedade a supervivencia dos intereses dunhas minorías antisociais e insolidarias.  Se é democrático, permitindo consolidar no seu seo mecanismos, que desfigurando a democracia interna, adoptan resolucións políticas e acordos baixo o enorme peso dun aparello centralizado alleo ao debate xeral.

Se un partido que pode encarnar tras de se un sector significativo da esquerda e mesmo liderala, cando xa sexa por razóns exógenas ou endóxenas na súa praxe diaria acomódase en posturas antagónicas aos intereses que di representar. Facultando con iso a penetración de forzas tradicionalmente contrarias nos sectores sociais que lle confían a súa custodia, abrindo a espita a políticas onerosas aos mesmos. Ou seguir pensando candidamente que tales forzas  non teñen capacidade estratéxica de penetración nas clases populares, especialmente dispondo de todos os mecanismos do poder.

O modelo de sociedade é o mecanismo diferenciador para combater a confusión entre as concepcións antagónicas. Un contexto no que o home sexa un fin en se mesmo. Onde a liberdade, a solidariedade e a dignidade humana sexan valores predominantes e inseparables da sociedade.

Acerca de Contraposición

Un Foro de Estudios Políticos (FEP) que aspira a centrar el debate sobre los diversos temas que afectan a la sociedad desde la transversalidad, la tolerancia, la libertad de expresión y opinión. Desvinculado de corrientes políticas o ideologías organizadas, pero abierto a todas en general, desde su vocación de Librepensamiento, solo fija como límite de expresión, el respeto a las personas y a la convivencia democrática. El FEP se siente vinculado a los valores republicanos, laicos y civilistas como base de una sociedad de librepensadores sólidamente enraizada en los principios de Libertad, Igualdad, Fraternidad.
Esta entrada fue publicada en Antonio Campos Romay, AUTORES. Guarda el enlace permanente.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s