Novo “estirón” da desigualdade – Xosé A. Gaciño

Mentres o Goberno semella estar a esfollar a margarita do rescate –cando xa os mercados o teñen máis que descontado–, as últimas estatísticas sinalan que España é o país da eurozona onde máis medrou a desigualdade. Así, mentres aumenta o consumo de bens de luxo (as ventas de coches de alta gama subiron un 83 por cento no 2011), datos do Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade rexistran que, no 2010, máis de oito millóns de persoas acudiron aos servizos sociais dos concellos para pedir axudas de emerxencia, un 19,5 por cento máis que no ano anterior.

E como non se poden escatimar os fondos necesarios para reflotar bancos propios e pagar débedas a bancos alleos, as cantidades destinadas a cubrir esas axudas de emerxencia (a xente que non pode pagar a auga, a luz, os alimentos… ) foron recortadas un 40 por cento nos últimos orzamentos (nos dous últimos anos, os recortes nese capítulo suman xa un 65,4 por cento: de 86 millóns a trinta millóns, en números redondos). Desandamos o camiño: desmantelamos o chamado estado do benestar e volvemos aos tempos da caridade. Cáritas case triplicou, entre 2007 e 2011, o número de persoas ás que atende (de 370.251 a 1.015.276), e a Cruz Vermella dedicou toda a recadación do seu último Día da Bandeiriña a aumentar a súa atención a persoas en situación de extrema vulnerabilidade.


Un de cada catro españois vive en risco de pobreza. En 1,7 millóns de fogares non traballa ninguén e en medio millón deles non hai ningún ingreso regular. O 40 por cento dos xubilados dedica parte da súa pensión a axudar a familiares ou amigos. Cada día, máis de trescentas familias son desafiuzadas das súa vivendas por non pagar a hipoteca.


Entre subidas de impostos indirectos e aumentos dos prezos enerxéticos, o índice de prezos ao consumo vai xa polo 3,4 por cento, en tanto que os salarios pactados en convenios subiron un 1,3 por cento, con tendencia á baixa, porque a media dos últimos convenios vai polo 0,7 por cento de subida. E xa se sabe que a reforma laboral da unha boa marxe de manobra aos empresarios para “axustar” as condicións pactadas en convenio ás previsións das empresas (por poñer un exemplo dunha empresa presuntamente “progre”: no xornal El País, aos traballadores que non van ser despedidos, na anunciada redución de persoal, se lles vai baixar o salario un quince por cento). 


Curioso sistema no que se recortan os gastos sociais cando máis se necesitan e no que soben os prezos cando menos se consume. No que din que xa non queda diñeiro para soster o estado do benestar, do que presumían ate os liberais. Nin para soster o Estado das autonomías ao que se apuntaran con entusiasmo ate os centralistas. Pode que nin para manter a estrutura central do Estado, que os ácratas de dereitas queren adelgazar para especializalo en axudas á banca e pouco máis.


Paradoxal sistema supostamente baseado na libre competencia e que, teoricamente, ofrece a todos a posibilidade de triunfar e enriquecerse, pero que tende continuamente a prácticas monopolistas (ou oligopolistas, como mal menor) e, naturalmente, aos máximos niveis de desigualdade.


E cada crise actúa a modo do que as nais de hai sesenta anos chamaban “estirón”. Estíranse as diferenzas, de maneira que cada vez hai máis distancia entre os poucos que máis teñen e a maioría dos desposuídos. Esta vez, ademais, vai minguando tamén a franxa media.

Acerca de Contraposición

Un Foro de Estudios Políticos (FEP) que aspira a centrar el debate sobre los diversos temas que afectan a la sociedad desde la transversalidad, la tolerancia, la libertad de expresión y opinión. Desvinculado de corrientes políticas o ideologías organizadas, pero abierto a todas en general, desde su vocación de Librepensamiento, solo fija como límite de expresión, el respeto a las personas y a la convivencia democrática. El FEP se siente vinculado a los valores republicanos, laicos y civilistas como base de una sociedad de librepensadores sólidamente enraizada en los principios de Libertad, Igualdad, Fraternidad.
Esta entrada fue publicada en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño. Guarda el enlace permanente.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s