Un goberno democrático, que como tal apreciase, debe ser exquisito no manexo dos efectos da crise – Antonio Campos Romay

Antonio Campos Romay

Un goberno democrático, que como tal apreciase, debe ser exquisito no manexo dos efectos da crise.  Antonio Campos Romay

Un goberno que amparado na crise dinamita impunemente as políticas sociais e adopta como estratexia a violencia sobre os máis débiles, é un goberno que conduce de forma suicida ao país á súa morte moral.

Un goberno que só a través do empobrecemento masivo é capaz de igualar as diferenzas sociais entre amplas capas de poboación, abrindo unha fenda sideral co gueto dourado reservado aos menos, inhabilita a súa executoria. Un goberno cuxa xestión prostitúe o termo liberdade, deixándoo convertido nunha ingrata elección entre traballar en condicións de miseria ou morrer de fame, degradase totalmente. Un goberno que distancia a súa política da solidariedade en aras dos intereses, converte o poder en panca sectaria, sendo incapaz de facer compatible política e moral

O aceno de identidade dun estado democrático, respectuoso co ordenamento xurídico do que extrae a súa fonte de lexitimidade, é o respecto aos dereitos humanos. Un goberno que os relativiza, recorta, deteriora e aldraxa, refire un problema moi severo, no que non sería descartable nun horizonte non moi afastado, o esbozo dun escenario totalitario. O presidente Kennedy afirmaba non sen razón que, “unha condición previa do desenvolvemento económico, é a liberdade política”.

Cando o debate político faise tan cativo que deixa a categoría para incorrer na anécdota, na descualificación compulsiva do oposto, e cando a proposta de máis calado é retroalimentarse nas vergoñas do opoñente, hai que alarmarse decontado pois evidencia o declive do sistema. A política de ideas é aducida pola política de persoas. Termina asimilándose a política, – algo nobre e indispensable para a harmonía do contrato social -, co ecosistema do bosque tropical que sobrevive do seu propio lixo. A política, como elemento social está en risco de abandonar o substantivo cedendo o seu bagaxe e mecanismos aos poderes financeiros que descarnadamente ocupan o seu espazo. O efecto inmediato, é que difícilmente pode haber boas finanzas onde non hai boa política.

A boa política cualifícase por un exquisito respecto á cidadanía e os seus dereitos, e por extensión aos séculos de loita e sacrificio colectivo en que se cimentaron. Boa política é a aplicación ecuánime e redistributiva do orzamento público. Boa política é a protección e impulso con criterios de honestidade e eficacia das industrias útiles, propiciadoras dun crecemento sostible e non as iniciativas de especuladores e mangantes que parasitan os arredores do poder. Boa política é erradicar o clientelismo e non entregar en almoeda o público ás aves de rapiña do erario público.

A aspiración democrática dunha sociedade, nin é unha arroutada nin un descubrimento habido en nosa máis recente historia. Desde as Cortes de Cádiz foron sucesivos os intentos de articúlala na nosa anquilosada realidade social. A II República foi o escenario máis xenuíno, e quizais por iso espertou o odio feroz do inmobilismo que de sempre atenazou eficazmente o país. No presente, parece estar callando con razoable éxito e de xeitoa non interrompido. Unha aspiración na que moitos outros países lévannos séculos de vantaxe, pero que pese a iso, teñen, como tamén nos sucede a nós, materias pendentes, A diferenza é a súa bagaxe democrático e o grado de madureza que adquiriron na súa rodaxe. Rodaxe que nin foi sinxelo, nin gratuíto. Non en balde os precursores da democracia burguesa continental a finais do século XVIII chamaban “a insurrección como o máis sagrado dos dereitos e o máis indispensable dos deberes cando os dereitos da cidadanía estaban en risco?… É a resposta do valor cívico fronte ao temor ancestral que é propio de países longamente oprimidos. Octavio Paz sinala acertadamente que, “as masas humanas máis perigosas, son aquelas en cuxas venas inxectouse o veleno do medo…do medo ao cambio?.

Ao longo das derradeiras décadas do século XX e esta primeira do XXI os fondos cambios sociais e económicos das sociedades industriais, provocaron efectos positivos innegables. Pero estes últimos catro ó cinco anos están deparando dentro do tornado económico que nos azouta un temible retroceso dun catalogo de valores que dabamos como connatural e irreversible: honestidade administrativa, solidariedade interna e comunitaria, primacía do público sobre os intereses privados, etc. Ao mesmo tempo vese hipertrofiado un sentimento de orfandade que se reflicte no queixume reiterado da ausencia de líderes carismáticos. O que esquece algo capital. Que os verdadeiros impulsores do cambio son os pobos. Os líderes non fan senón mostrar o camiño.

Non hai nada como unha crise económica complexa, na que parecese inevitable que todo este permitido, para encirrar o desconcerto social e a debilidade política. A confianza cidadá nas institucións democráticas, e o que destas espérase, igualdade de dereitos, control do executivo, dialogo social, equidade electoral, é manifestamente mellorable. Un goberno que se predica de sensibilidade social, debese sabelo. E si este goberno goza dunha maioría absoluta, a súa responsabilidade acrecéntese en orde á súa propia capacidade de manobra política

Un gobernó decididamente democrático, debese ser escrupuloso no seu comportamento evitando agromar cos seus actos, amparado no drama económico, a desafección cara á política e as institucións. Algo que é tanto é tanto como coquetear do xeito mais frivolo co que foi o embrión dos movementos fascistas dos anos trinta do pasado século. A frase atribuída a Napoleón Bonaparte ten plena vixencia, “aquel que non coñece a historia está condenado a repetila”.

Acerca de Contraposición

Un Foro de Estudios Políticos (FEP) que aspira a centrar el debate sobre los diversos temas que afectan a la sociedad desde la transversalidad, la tolerancia, la libertad de expresión y opinión. Desvinculado de corrientes políticas o ideologías organizadas, pero abierto a todas en general, desde su vocación de Librepensamiento, solo fija como límite de expresión, el respeto a las personas y a la convivencia democrática. El FEP se siente vinculado a los valores republicanos, laicos y civilistas como base de una sociedad de librepensadores sólidamente enraizada en los principios de Libertad, Igualdad, Fraternidad.
Esta entrada fue publicada en Antonio Campos Romay, AUTORES. Guarda el enlace permanente.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s