Obsolescencia argumental – Xesús Veiga

1f31c-xesusveigaOBSOLESCENCIA  ARGUMENTAL

Xesús Veiga

Sábese, dende hai tempo, que unha parte do éxito ou do fracaso das principais forzas que concorren a unha confrontación electoral reside no relato que resulte dominante nos medios de comunicación.Convén, poren, non hipertrofiar a importancia deste factor.Hai algúns exemplos históricos que xustifican a prevención ante a utilización de lóxicas totalmente deterministas:no ano 2005 ninguén dubidaba da hexemonía mediática do PP de Fraga e da aposta decidida das mais relevantes empresas do sector pola continuidade gobernamental daquel partido, mais esa circunstancia non foi suficiente para que o vello dirixente da dereita española e galega fora quen de renovar o seu mandato en San Caetano.

Ocorrerá algo parecido o vindeiro 25 de Setembro?Resulta evidente que o “Estado Maior” do PPdG coñece ben o sucedido hai once anos e vai aproveitar as vantaxes específicas que posúe agora:menor deterioro da figura de Feijoo a respecto da que padecía Fraga (por mor, entre outras cousas, da súa desmedida pretensión de non abandonar o poder acadado no ano 1989) e a maior fragmentación das forzas opositoras (coa singularidade dunha relevante e persistente división interna no PSdG).

As primeiras semanas da batalla mediática revelan que os epígonos de Feijoo utilizan toda a munición dispoñíbel contra a Marea a pesar de que están mostrando evidentes síntomas de obsolescencia argumental.Fracasada a súa aposta por unha comparecencia separada de Podemos e descartada a fórmula de coalición electoral (que sería presentada, no seu caso, como unha claudicación ante “os da Complutense”), pasaron á fase da descualificación de Luis Villares.Primeiro cuestionaron a pertinencia do seu paso dende o mundo xudicial ao territorio da política (coa habitual hipocrisía destas prédicas:cando os xuíces conservadores transitan dun sitio para outro, da man do PP, están facendo –eles si- un exercicio de dignificación da política); despois asignáronlle o papel de marioneta colocada a dedo polos alcaldes das Mareas e cando as primarias certificaron o apoio do 87% das mais de 10.000 persoas participantes na votación saíron coa leria de que esas non eran unhas primarias auténticas porque só había un candidato.Iso si:no canto de recoñecer que a elección das candidaturas provinciais por ese procedemento e con ese nivel de participación constituía un feito inédito na política galega contemporánea optaron pola ignorancia deliberada.Para qué reparar nesa “insignificante” circunstancia se había que vender o silencio sepulcral que se rexistra no PP ante o método dixital utilizado por Feijoo na confección das súas listas como unha demostración da “natural” excelencia democrática que rexe nese partido?.

A poucas semanas das eleccións, Feijoo segue tendo “baraka”.A opción suicida adoptada por Abel Caballero introduce un grave atranco na dinámica de mobilización do electorado socialista e alimenta as vellas e autodestrutivas pantasmas cantonalistas que habitan no PSdG.Para que o PPdG non acade a maioría absoluta será necesario que as tres forzas da oposición maximicen os seus apoios electorais sen interferencias secundarias entre elas.O discurso integrador emitido por Luis Villares semella unha estratexia adecuada para evitar a desmobilización do universo humano requirido para erguer unha alternativa gobernamental e para xerar algunha perspectiva ilusionante nese segmento de votantes do PP que teñen motivos para sentir frustración polo prezo que están pagando por unha crise da que non foron responsábeis.

Acerca de Contraposición

Un Foro de Estudios Políticos (FEP) que aspira a centrar el debate sobre los diversos temas que afectan a la sociedad desde la transversalidad, la tolerancia, la libertad de expresión y opinión. Desvinculado de corrientes políticas o ideologías organizadas, pero abierto a todas en general, desde su vocación de Librepensamiento, solo fija como límite de expresión, el respeto a las personas y a la convivencia democrática. El FEP se siente vinculado a los valores republicanos, laicos y civilistas como base de una sociedad de librepensadores sólidamente enraizada en los principios de Libertad, Igualdad, Fraternidad.
Esta entrada fue publicada en AUTORES, Xesús Veiga Buxán. Guarda el enlace permanente.