O PP, CANDA VOX.-Xoan Antón Pérez-Lema*

 O nidio trunfo do PP de Díaz Ayuso e Vox nas autonómicas madrileñas de maio xeraron de vez unha onda pro maioría dual das dúas dereittas nas enquisas para as vindeiras estatais, de xeito que case todas anuncian que Cs morre e PP e Vox obteñen unha maioría absoluta curta. Substancialmente trátase dun reasignamento de escanos, nomeadamente nas pequenas circunscricións (3, 4 ou 5 deputados) da España baleira, mais tamén hai un chisco de aliñamento coa nova  mensaxe PP-Vox en determinados ámbitos do Estado español, de xeito principal na rexión madrileña e nas capitais castelás e andaluzas, sen que sexa polo de agora albiscábel este fenómeno noutras nacionalidades e sen prexuizo de que esta onda poida chegar tamén aos nosos barrios e que, mesmo sen se modificar de xeito substancial o asignamento de escanos da Galicia nunhas estatais, abonde con estas rexións, cidades e circunscricións para garantir unha maioría absoluta da dereita  e da extrema dereita no Estado. O afundimento de Cs coa lei D´Hondt é unha bomba adiada.

        Velaí que Casado deixase de pór os marcos que sinalou no outono de 2020 con Vox (canda o debate da moción de censura que presentaron os extremistas) e organizase unha convención itinerante para lle comunicar ao electorado que o PP de hoxendía afástase do centro político e achégase á extrema dereita de Vox, dotándose dun discurso supremacista español e duns valores propios da guerra cultural do trumpismo USA. Neste contexto, Vargas Llosa manifestou que o importante non é votar en liberdade, senon “votar ben” e Aznar dixo que España non é “nin plurinacional, nin multinivel nin a nai que a pariu”, amosando que o seu son os valores do pluralismo político e territorial e o xorne liberal e democrático. Mentres, Vidal-Quadras certificaba o fracaso do Estado autonómico e máis a necesidade dunha remuda institucional na gobernanza territorial do Estado.

         O problema é que estas diagnoses enchoupan as estruturas do Deep State (altos cargos militares, policiais e dos corpos de elite da Administración do Estado, directivos do Ibex 35 e das media madrileñas, opinadores da capital do Estado) e reforzan as tendencias recentralizadoras no político e no económico, ameazando directamente calquera política a prol do autogoberno e do desenvolvemento social e económico de Galicia e do benestar e calidade de vida da cidadanía galega.

        Nestas circunstancias…que pensan Núñez Feijóo e o PPdeG desta enxurrada extremista, supremacista e autoritaria? Como cren que incidirá este binomio PP-Vox no futuro de Galicia? Que grao de adhesión e comprensión manteñen cun partido, o PP,  botado ao monte do extremismo e do supremacismo? 

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en O PP, CANDA VOX.-Xoan Antón Pérez-Lema*

UN ACTO REVOLUCIONARIO. Antonio Campos Romay*

Decía Orwell hace ya más de un siglo, que decir la verdad sería un auténtico acto revolucionario.  Ciertamente  es lo que parece en una sociedad concienzudamente anestesiada para que acepte que la verdad es algo de escaso relieve. Se la sustituye por sucedáneos adulterados, tan expandidos que finalmente se vuelven dogmas de fe en conciencias acorchadas. Algo que bien refiere una reflexión cervantina,  “la falsedad tiene alas y vuela, y la verdad la sigue arrastrándose, de modo que cuando las gentes se dan cuenta del engaño ya es demasiado tarde”.

A través de senderos  escabrosos, la reiteración de la impunidad se muestra roca frente a cualquier intento de limpieza. Se multiplican manejos manipuladores, aderezados para calar como lluvia fina en las conciencias escasamente concienciadas, invitando al fatalismo que aboca a aceptar la indignidad moral  como algo natural con lo que convivir.

Solo cabe añorar el tiempo de las bárbaras naciones en que “de las cruces colgaban los ladrones”,  y resignarse a aceptar que “en el siglo de las luces del pecho del ladrón sigan colgando las cruces”… Y que dos siglos transcurridos nada importan mientras sigan anfitriones prestos a uncirse como mulas para arrastrar el carruaje de un Borbón, da igual Fernando VII o cualquier otro, (sería tarea ingente e ingenua, hallar diferencias mayores a matices), al grito apasionado de “Vivan las caenas”….

Demasiados escándalos sin consecuencias, sin reprobación ya no legal sino moral, degradan las instituciones convirtiendo el reino borbónico en lo que es su tradición, covachuela de botarates, picaros y ladrones. La ausencia de responsabilidad destruye la grandeza moral y erosiona peligrosamente los pilares sobres los que debe sustentarse una sociedad democrática.

Conocer actuaciones como la protagonizada por un profesor universitario al que se le supone una nivel intelectual que era de confiar se acompañase de similar nivel moral, desmoraliza a una sociedad ya muy desasosegada. Un personaje que pasó dos décadas fustigando sin descanso el compadreo de la política con sectores económicos estratégicos en detrimento siempre de las clases populares, alardeando desaforado que no tenía precio,  en escandaloso parto de los montes, vino en dar que hincaba su hocico ante un sustancioso plato de lentejas…Que dicen que entre picos, palas y azadones no bajan de casi 500.000 lentejas anuales las que hallará en su estrenada pocilga de engorde. Demasiadas lentejas para una moral incapaz de resistirse ante tal laxante.

Dicen los de que ello saben que entra en su nuevo establo para limpiar la imagen de la compañía (Iberdrola), que atraviesa unos momentos delicados de reputación debido a la crisis energética, liderando una nueva estrategia comunicativa. Cabe preguntarse con cierta ironía quien será el que consiga limpiar la reputación del “limpiador”. Un tal Carmona que compitió con Carmena y que muestra estar en las antípodas morales de esta.

Dicen también que un tal Sánchez Galán, poco galán y menos galante, urdió con la complicidad del propio, clavar con ello un rejón en el pecho del Presidente del Gobierno y del Partido que lidera y de paso en la Coalición gobernante, utilizando al afanado “socialisto” tan cerca de Tamayo como lejos  de Pablo Iglesias, y dañar de paso la imagen socialista.

Será utópico, pero es bello soñar, pues nos dice Cervantes  “el sueño es el alivio de las miserias para los que las sufren despiertos”,  que llegará el día en que no será un corrupto rodeado de corruptos internacionales en una Convención ambulante que más pareciere tener aroma de quilombo  en acepción lunfarda, quien de pautas de regeneración moral de la sociedad.

Sería utópico pero es bello soñar, que un día se desenmascarará a los Torquemada de pacotilla que lideran moralinas a caballo de la difamación, la calumnia y la insidia y queden desnudos en la plaza mostrando su infame caricatura.

Sería bueno que un día la verdad, la que Orwell considera acto revolucionario, se abra pasa para ignominia de tanto miserable… Pero en tanto sigan recordando  a Machado, “En España lo mejor es el pueblo. Siempre ha sido lo mismo. En los trances duros, los señoritos invocan la patria y la venden; el pueblo no la nombra siquiera, pero la compra con su sangre y la salva.”

*  Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en UN ACTO REVOLUCIONARIO. Antonio Campos Romay*

DOLOR, SUFRIMIENTO, ESPECTÁCULO Y POLÍTICA…José Luis Ortiz Güell*

En ocasiones suelo emplear el seudónimo, de Joss Frank Career, y permitidme que este artículo alce la voz por dos personas, la mía como autor y la de Joss Frank Career aunque sea la misma voz y la misma palabra, y por ello y esa comprensión miles de gracias de antemano.

Vivimos rodeados de innumerables sufrimientos, erupciones en Palma, en Italia, terremotos gravísimos en Haití, en Guerrero (México) , Fukishima (Japón), Mala (Perú), la pandemia del COVID y sus duras secuelas ,  crisis económica, demasiado dolor y nadie soporta otro un leve soplo de contrariedad y sufrimiento. Las ideologías, sean cuales sean su color y pensamiento están como esas ropas viejas que alguien ha dejado para limpiar el suelo ya arrugadas y desgarradas.

Y luego está este memorial de penas que nos aprieta el cuerpo, el alma y el corazón de norte a sur; en el mundo, la colección de desbandadas y no de pájaros precisamente, o quizás sí, pero que ni vuelan, ni tienen plumas y que si vuelan lo hacen en aviones, bien pertrechados de seguridad y estabilidad, en todos los aspectos.

Llevamos demasiados adioses, verbalizados o otros silenciados en el dolor y el sufrimiento que han forjado un duro e incómodo callo en nuestra alma.

Si de algo estoy seguro de todo esto es que el corazón y el alma duele y que está arañada por mil y una heridas hechas de desolaciones.

Es ahí donde nos topamos con la política, que se ha convertido en una cueva llena de agujeros y rincones vacíos y vaciados en donde el dolor, el sufrimiento y la lucha se incrementa.

Un campo, la política, en la que los extremos cuando se encuentran, incendian los vergeles de la moderación y producen posicionamientos radicales y enfrentados que ignoran el verdadero dolor, sufrimiento que sangra y no cicatriza.

Es cuando, aparece entonces el grito del espectáculo, que convierte determinados medios, el dolor y sufrimiento, que recorre sin bozal y con altavoz gran parte del mundo, olvidando la urgencia, la avidez de soluciones en beneficio de las aras del espectáculo, como en su día fue el circo romano, plagado de víctimas y mártires.

El mecanismo que activaba antes la esperanza de un cambio necesario inminente, es preciso reactivarlo, no sé cómo, pero me consta que primero tiene que existir, empatía, transparencias y sensibilidad, por parte de la política, en general,  para que se llegue a consumar esa aspiración tan necesaria y precisa en estos tiempos.

Es por esto que no se entiende, en absoluto, la extrañeza que muchos líderes políticos, mundiales ante algo que no asumen.

Como es sabido las urnas, en ocasiones, al menos, en antaño, acarreaban prodigios ocultos y tiempos de esperanzas.

Las elecciones, cuando los ciudadanos, tienen el alma en carne viva producen efectos inesperados y sorprendentes.

A pesar de ello, tengo muy presente, que la iluminación que precisa el mundo no vendrá de la política de “albañiles”, con respeto a tan venerable profesión, en los pozos de oscuridad y agitación en la que trabajan, sino de verdaderos “profesionales” involucrados, preparados y sensibilizados con la realidad presente.

Son tiempos en los que hablar de política entre los amigos y cercanos genera temor de expresar nuestro sentir ante el salto al vacío que supone discrepar de opiniones y de ello, hago y grito a los cuatro vientos, que los responsables son los líderes actuales que han desembarcado en estos momentos sin mayor habilidad que el azote fácil, acompasado de la palabra ágil.

A pesar de ello aún me queda la ligera esperanza de que se pueda despertar de este aturdimiento.

No dejemos atrás, esos marcos mediáticos, que, sin filtro, utilizan, manipulan y vilipendian ideas, hechos y realidades dejando que la verdad se pierda en las alcantarillas de las redes sociales pues quizás los analistas, políticos y periodistas, entre los que humildemente me incluyo yo, con el permiso de los presentes, arrojen algo de luz, reposo y rigor a cambio de cobijar a la razón desquiciada.

Para ello que mejor, para terminar, que emplear las palabras de un gran político y hombre como buen Hijo de Viuda, implicado , coherente e involucrado.

“La prueba de la buena política, se centra en el trabajo por el progreso, que no es más que unirnos a la abundancia de los que tienen más y dar lo suficiente y lo justo para los tienen poco.

He comprendido que la política que busca el bienestar sólo es posible cuando reconoce la unidad con todas las personas del mundo, sin excepción”

Franklin D. Roosevelt, Presidente de Estados Unidos 1933-1945

*José Luis Ortiz Güell, funcionario

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DOLOR, SUFRIMIENTO, ESPECTÁCULO Y POLÍTICA…José Luis Ortiz Güell*

MINORIZAN A NOSA LINGUA.-Xoan A. Pérez-Lema*

 A desigualdade xurídica do galego a respecto do castelán xurde da propia Constitución española. Non tanto do seu  artigo 3- que dispón a obrigatoriedade do coñecemento do castelán- senón da interpretación que lle foi dando o Tribunal Constitucional, que declarou en maio de 1986 inconstitucional a obriga de coñecer o galego da nosa lei de normalización lingüística e declarou inconstitucional en xuño de 2010 o carácter de lingua de uso preferente do catalán nas Administracións operantes na Catalunya.

     Velaí os alicerces xurídicos que perpetuan o galego como lingua minorizada (para nada minoritaria). A Xunta e os concellos non teñen posibilidade legal de impor a obriga do coñecemento da lingua aos xuices, notarios, rexistradores, funcionarios do Estado…Velaí a importancia das accións de discriminación positiva, canda a futura  resolución  desta anomalía constitucional.

      Neste contexto, o Goberno do Estado está a piques de aprobar un proxecto de lei de comunicación audiovisual que non garante mínimos para o galego, euskera nin catalán na programación da cota mínima do 30% dedicada a obras audiovisuais europeas nas plataformas de contidos de TV (Netflix, HBO ou Amazon Prime). O anteproxecto reserva o 50% desa cota a obras en castelán ou en calquera lingua cooficial do Estado, mais non blinda mínimos para éstas. Como tampouco reserva mínimos para o galego  no 50% do 5% da facturación que as produtoras que ingresan maís de 50 M€ han reservar para obras europeas.

   A gravidade desta decisión (provisional e reversíbel no Congreso se as forzas soberanistas que sosteñen o Goberno do Estado saben xogar as súas cartas e vencellan este debate ao dos Orzamentos de 2022) non atinxe só á exclusión do galego na grella da TV presente e futura, senón á potencia económica do noso audiovisual. Garantir mínimos en galego é potenciar a nosa creación, facer que as plataformas contraten as nosas producións, traballar a prol do “galician noir” e mesmo das nosas localizacións para as rodaxes. Corrixindo deste xeito a intencionalidade recentralizadora do anteproxecto de Nadia Calviño. No lingúistico e no económico.

     Calviño defendeu no Congreso que o anteproxecto é axeitado, porque o castelán é a lingua que nos une e, xa que logo, fixar mínimos para o galego “prexudicaria as potencialidades da industria audiovisual española”. Ese mesmo día, dende a mesma ideoloxía recentralizadora no económico e no cultural, Aznar negaba a plurinacionalidade do Estado e máis a utilidade nel dun goberno multinível .

       Tiña razón o grande Josep Plà. O máis semellante a un español de dereitas é un español de esquerdas.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político  

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en MINORIZAN A NOSA LINGUA.-Xoan A. Pérez-Lema*

DOS PARLAMENTOS ÁS TERTULIAS.-Xesús Veiga*

A recente incorporación de Carmen Calvo e Pablo Iglesias a unha tertulia nocturna da SER -xunto con Margallo, anterior ministro de Exteriores no goberno de Rajoy- provocou diversas reaccións no mundo da opinión publicada.

Non é a primeira vez que algunhas televisións e radios privadas -ademais doutras de carácter público- contan con persoas que tiveron responsabilidades institucionais -no lexislativo e/ou no executivo- para configurar programas de debate político en distintas franxas horarias. O que destaca, nesta ocasión, é a relevancia dos cargos desempeñados por Calvo e Iglesias (vicepresidencias primeira e segunda na equipa de Pedro Sánchez) e o pouco tempo transcorrido dende o remate das respectivas andainas gobernamentais e a presenza nesa tertulia radiofónica.

Houbo quen fixo unha abusiva comparación entre este feito e as “portas xiratorias” que propiciaron o desembarco de ex-presidentes ou ex-ministros de gobernos do PP e do PSOE nos Consellos de Administración de importantes empresas do IBEX. Entre outras diferenzas, existe unha que inhabilita semellante analoxía: as empresas eléctricas -por citar un exemplo- practicaron unha sorte de compensación “a posteriori” polo trato recibido dos cargos gobernamentais afectados mentres que a SER non ten débedas pendentes con Pablo Iglesias. Sen ir mais lonxe, non consta que esta cadea radiofónica adoptara unha posición belixerante fronte ao linchamento mediático xeralizado que padeceu o antigo dirixente de Podemos.

A “fichaxe” de figuras relevantes da política obedece, sobre todo, a unha estratexia competitiva para maximizar a cota de audiencia mediante a conversión dos debates nunha sucesión de momentos espectaculares onde practicamente desaparece o interese pola fondura no tratamento do tema abordado. Nese marco así definido, o pensamento crítico fica subordinado inevitabelmente á superficialidade analítica; as formas predominan sobre o fondo. Certamente, os distintos medios -nomeadamente os privados- seleccionan ás persoas que participan nos seus programas en base ao nivel de afinidade coa adscrición, pasada ou presente, de cada unha delas. Poren, esa coincidencia ideolóxica ou política resulta, en moitos casos, unha condición necesaria mais non suficiente. Requírense doses abondosas de “show” que propicien unha conexión coas paixóns dos seareiros sen que preocupe a promoción da razón informada.

Para quen tivera a oportunidade de formar parte do poder lexislativo, a presenza nas tertulias suscita unha interrogante desacougante: onde existe mais capacidade para conformar climas de opinión entre a cidadanía? No labor parlamentario ou nas tribunas mediáticas? Se falamos do poder executivo -lexitimado, obviamente, por unha maioría da Cámara de representantes da soberanía popular- a dúbida non resulta pertinente: a capacidade decisoria dos gobernos é indiscutíbel e superior a calquera programa radiofónico, televisivo ou sección de opinión dos xornais tradicionais ou dixitais. Pero se consideramos as dimensións asociadas ao rol teoricamente asignado ás minorías parlamentares -controlar aos gobernos, trasladar preocupacións do corpo social, abrir campos para o debate de ideas e impulsar novas leis- as conclusións non están tan claras. En moitas ocasións, o chamado cuarto poder posúe mais posibilidades de influenza na dinámica social que o derivado da obtención dun determinado nivel de representación parlamentaria.

No ámbito do territorio español estase vivindo, dende hai un tempo, unha crise relevante no xogo de equilibrios que debe existir entre os tres poderes que sustentan un Estado de dereito. A obscena pretensión controladora exhibida polo PP a respecto da composición e funcionamento dos órganos de goberno do poder xudicial, contribúe a devaluar o papel fulcral que debe desempeñar o Parlamento na arquitectura dun sistema democrático. Nun contexto coma este, adquire mais importancia contrastar, de xeito continuado, se o poder mediático está hexemonizado por actores que pretenden traspasar as liñas vermellas características dunha democracia de calidade merecedora de tal nome.

* Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DOS PARLAMENTOS ÁS TERTULIAS.-Xesús Veiga*

OS INCUMPRIMENTOS DE PEDRO SÁNCHEZ.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Conversei demoradamente este 24-S en Compostela con dous referentes da avogacía a nível europeo: o compostelán Evaristo Nogueira e máis o barcelonés Jaume Alonso-Cuevillas. Parolamos a respecto de que moitos políticos e non poucos xuices reducen o respecto polos dereitos humanos a meras cuestións formais, cando non eivas para administrar xustiza ou resolver problemas sociais, sen se decatar que non hai convivencia democrática posíbel que non se alicerce no basamento dos dereitos da persoa, no basamento da liberdade.

         Denunciaba con toda a razón Evaristo Nogueira que o Goberno do Estado tiña esquecido a súa promesa de derrogar a pena da prisión permanente revisábel (PPR), imposta no seu día pola maioría absoluta do PP no Congreso e no Senado (2011-2015) contra da opinión do resto das forzas políticas. Esta promesa integrábase na súa axenda lexislativa das dúas eleccións estatais de 2019, como non podía ser doutro xeito, se atendemos que a maioría do Congreso aprobara en xaneiro de 2018 unha proposición de lei orgánica do PNV (decaída logo da convocatoria das eleccións de abril de 2019) para reformar o Código Penal e suprimir unha sanción  que atenta contra dos principios constitucionais do carácter resocializador e rehabilitador das penas e supón na práctica o cárcere eperpetuo. PPR absolutamente ineficaz e innecesaria, cando Galicia e o Estado presentan moi baixos níveis de criminalidade en comparanza con outros Estados da Europa e o mundo e cando, ao abeiro do moi rigoroso Código Penal español, calquera asasinato ten garantido penas entre 25 e 30 anos, que poden chegar até 40 no caso de ser executados por grupos terroristas ou da criminalidade organizada.

      Mais o certo é que a derrogación da PPR non é o único grave incumprimento da axenda lexislativa deste Goberno de coalición PSOE-Unidas Podemos. Velaí a permanencia no noso Dereito da reforma da lei de seguranza cidadá do PP (a chamada “lei mordaza”), que limita arbitrariamente os dereitos fundamentais de libre reunión e demostración pública. Ou a vixencia dun delicto totalmente alleo ao Dereito Penal comparado europeo como a sedición, que fixo posíbel as desaqueladas e inxustas penas sofridas polos presos políticos cataláns e determinou o rexeitamento polos Tribunais alemáns e belgas das euroordes redixidas polo Tribunal Supremo para obter a extradición de Carles Puigdemont e doutros soberanistas cataláns exiliados.

     Pedro Sánchez, coa pasiva aceptación de Unidas Podemos, incumpre a súa axenda lexislativa de dereitos humanos. Velaí que os partidos que lles apoiaron para a investidura de xaneiro de 2020 haberían esixir o seu cumprimento.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en OS INCUMPRIMENTOS DE PEDRO SÁNCHEZ.-Xoan Antón Pérez-Lema*