ENCE E A FRAUDE DE LEI.-Xoan Antón Pérez-Lema*

 O Dereito quítalle todo efecto aos actos feitos a medio de fraude de lei, é dicir,  que usen dunha norma aparente de cobertura para acadar un resultado prohibido polo Dereito. Por outra banda, o Dereito Administrativo coida nulos de pleno Dereito os actos administrativos que incorran en desviación de poder, é dicir, que unha Administración Pública empregue as súas facultades para finalidades distintas das previstas pola lei que llelas outorga.

        A lexislación de portos prevé a posibilidade de ampliar o dominio público portuario (é dicir os terreos públicos a carón do mar destinados ás fins propias da actividade portuaria) a terreos de costa que poidan server para os usos complementarios do porto, malia que non teñan continuidade cos previamente afectados. Máis aínda, poderán engadírselle ao dominio público portuario os terreos dedicados ás actividades industriais ou comerciais conectadas de xeito relevante coa actividade cotián do propio porto.

         Neste senso, a posibilidade teórica reflectida no moi recente informe do Consello Consultivo de  Galicia a respecto da adscrición ao Porto de Marín dos terreos de dominio público marítimo-terrestre que ocupa arestora ENCE, sob a apariencia de cumprimento dos requisitos formais da  Lei de Portos, incorre nunha clara fraude de lei, ao tentar resolver a caducidade declarada xudicialmente a respecto dos terreos que ocupa ENCE na Ría de Pontevedra, a medio dunha ampliación do dominio público portuario, que a Autoridade Portuaria de Marín até de agora nin requiriu de xeito formal nin anunciou fose precisa para o cumprimento das súas finalidades portuarias.

          Unha eventual adscrición dos terreos de ENCE ao dominio público portuario de Marín sería, pois, nula por fraude de lei. Mais tamén por desviación de poder, pois que a Xunta aproveita o control que ten a respecto do libre nomeamento e cesamento do Presidente e máis da metade do Consello de Administración da Autoridade Portuaria de Marín e demáis portos de interese xeral de Galicia para suxerir un camiño ilegal, usando da facultade da Autoridade Portuaria para lle propor ao Ministerio de Fomento a ampliación dos seus terreos de uso portuario para lle resolver o problema a ENCE . Para lle resolver o problema ao amigo.

          Velaí  a grave cuestión , xa non só ambiental, senón institucional e de convivencia democrática. Que o Goberno Feijóo, que defendeu até 2012 o translado de ENCE fóra da Ría de Pontevedra, estea disposto mesmo á  fraude de lei e á desviación de poder para beneficiar os seus concretos intereses.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ENCE E A FRAUDE DE LEI.-Xoan Antón Pérez-Lema*

LA GLOBALIZACIÓN NO ES ALGO DE ESTE TIEMPO.-José Luis Ortiz*

Llevamos años hablando de la globalización, como si fuera algo del siglo XX o siglo XXI y nos quieren hacer creer que es así cuando esa estrategia lleva ya siglos funcionando, al menos como ahora se concibe, la verdad que viene desde tiempos de los Reyes Católicos y de Colón y el descubrimiento de las Américas.

La verdad histórica de la historia de la primera globalización se gestó con las negociaciones para conseguir crédito para la aventura de Colon. El descubrimiento de las Américas fue un acontecimiento mucho mayor que lo que supuso la llegada a la Luna en el siglo XX.  El primer tratado para gestar ese evento fue la firma del Acuerdo de Tordesillas el 7 de junio de 1494 entre Fernando el Católico, rey de España y Juan I, rey de Portugal.

El que fue el creador de esa Primera Globalización fue Carlos I de España y quien la consolido realmente fue Carlos II (1665-1700) y era España la que controlaba todo el comercio mundial con África, las Américas y Oriente.

Desde el primer momento dos enemigos tradicionales, Francia e Inglaterra se unieron y para ello se generaron, unas campañas de desprestigio teniendo como aliados a Calvino y a Lutero, máximos exponentes de la corriente protestante.

Si bien la campaña de marketing, fueron magnificar los defectos y ocultar las bondades, bien es cierto que asumimos la misma y la difundimos, algo que es poco comprensible y entendible a la razón y sentido común.

Desde este artículo quiero tratar de aclarar algunos de esos puntos, pues esto sería digno y propio de una tesis doctoral por su complejidad y su valor.

En ese momento las especias, tenían más valor que el oro, especialmente el clavo y la nuez moscada que incrementaba su valor en un 10.000 % de donde se recogía a donde se vendía.

Quiero desmentir algunas de las mentiras que se han afirmado y reseñar algunos puntos a tener en cuenta.

  • El primer avance feminista, ignorado y no reconocido, en la historia fueron las Leyes de Indias , pues en ella se apoyaba el mestizaje en ambas direcciones  y en las que se contemplaba que ninguna mujer podía ser obligada a casarse contra su voluntad y en ese caso la dotaba de unas herramientas para poder anular ese matrimonio.  No olvidemos que en pleno siglo XX en la colonia británica de la India no podían casarse miembros de la realeza hindú con oriundos británicos pues entonces eran aislados socialmente.
  • Si bien en España la Inquisición se retiró más tarde que en otros lugares, no es menos cierto que fue una de las que menos ajusticiados tuvo, reconocidos 1.500 brujas. Sin embargo, en los países protestantes fueron muchos más y se retiró antes que en España para incluirla en la legislación del gobierno como delito de “disidencia religiosa” con penas tan severas que podían llegar hasta la muerte. Una forma de manipular la historia y distorsionarla.
  • Con respecto a la cultura un punto de referencia es la creación de la Universidad de Harvard en 1636 y se oculta que España ya disponía de 10 universidades de gran prestigio, en ocasiones, mayor que la de Salamanca. Tanto es así que los mejores profesionales y académicos se encontraban formando en las mismas.

Entre las que podemos citar la Universidad de San Marcos (1551) en Lima, la Universidad de México (1551), la Universidad de la Plata (1552) en Sucre, Bolivia, o la Universidad de Santo Tomás de Aquino en República Dominicana (1538), Universidad de San Fulgencio, Quito, Ecuador (1603), etc…

  • Filipinas y en concreto Manila fue el primer contacto comercial importante con China y el comercio de Asia, algo fundamental. En ese caso la prolongación del Tratado de Tordesillas fue el Tratado de Zaragoza de 1529, firmado por Carlos V con Portugal y se reforzó con la política comercial de Felipe II posteriormente, siendo un eje fundamental en el comercio mundial Asia-España-América.
  • Tanta fue la campaña de desprestigio de Francia e Inglaterra que podemos observar su máximo exponente en la Guerra de la Independencia en España en 1808, cuando los aliados y enemigos trabajaron conjuntamente por la destrucción de España. Por un lado, el daño que produjo Francia y por otra parte en la participación de los ingleses en la misma que cuando lo hacían, lo primero que hacían es quemar y hacer desaparecer las industrias españolas que le hacían sombra a su comercio internacional.
  • Hubo un momento histórico que la capital de España no era Madrid, pues de facto era México, pues era el enlace de España con Oriente y era la capital real de España, aunque no tuviese el título de ello.

Bueno como se puede comprobar la Primera Globalización Mundial va desde el siglo XV hasta el siglo XIX y tiene como base el comercio.

La Segunda Globalización Mundial comenzó, después de la campaña de desprestigio, continuada desde siglos antes a España, en Gran Bretaña en el siglo XVII con la revolución industrial y que al final, fue Estados Unidos y, especialmente, desde que Henry Ford en 1903 fundo Ford Motor Company y la Primera Guerra Mundial en la que fue el máximo exponente de la misma y que se ratificó con la llegada del hombre a la Luna en 1969.

Su base era el desarrollo industrial como se puede ver.

La Tercera Globalización  es en la que estamos en la actualidad y  que puede considerarse iniciada con la aparición de Google en 1995 y 2003 con la creación de Facebook, que es la tecnológica y en la que estamos en plena actividad con las campañas de desprestigio a Estados Unidos en favor de China, y camina hacia la Cuarta Globalización que seguramente se centrará en el control del espacio y la explotación de la Luna y de sus recursos y en la que Estados Unidos se está quedando relegado frente a otras potencias, especialmente China, y otros países .

Con ello quiero demostrar que de esa globalización que tanto se habla ya es muy antigua y lo único que ha cambiado ha sido el tiempo de creación, asentamiento y caída que cada vez se reducen más.

Espero que esto pueda aclarar algunos conceptos que no se nos muestra y la pregunta que debemos hacernos es ¿Por qué no se nos abre los ojos y no se nos informa?

Cuidado si no estamos prevenidos se nos puede hacer amar al opresor y odiar al oprimido. Parece ser que las personas no somos más que marionetas maltratadas por el titiritero.

*José Luis Ortiz, funcionario

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en LA GLOBALIZACIÓN NO ES ALGO DE ESTE TIEMPO.-José Luis Ortiz*

MESES QUE PERDIERON SU NÚMERO.-José María Barja Pérez*

 El primer cuatrimestre del curso viene marcado por cuatro meses “nume­rados” del 7º al 10º. Nos hemos olvidado tanto de esa caracterización que in­cluso la RAE ya ha admiti­do setiem­bre y otubre como nombre de los dos pri­meros. La disculpa es evitar que apa­rezcan dos consonantes consecutivas, pero a cambio se pierde la referencia latina al núme­ro corres­pondiente. Se puede jus­tificar mejor diciendo que, tras la reforma de Julio Cesar, los núme­ros de esos meses ya no se corresponden a su posición en el listado anual, ha­biendo sido desplaza­dos dos lugares.

     

Pero también es una muestra de como separamos “algo de matemáticas” del habla común y contribuimos al anumerismo cada vez más preocupante. Porque ha vuelto a saltar al ciberespacio la estupidez de «un mes de octubre que no se repetirá en 823 años» dado que tiene cinco viernes, sá­bados y do­mingos (por lo que también se califica como el 555, el “décimo feliz”). La ele­mental propiedad de que, en un mes de 31 días, los tres primeros días sema­nales se repe­tirán cin­co veces, parece ser un “conocimiento superior.” Ade­más, ocurre que el 1/octubre es vier­nes si, y sólo si, es un Año Santo Com-pos­telano (25/julio domingo). Lo cual, según el pa­trón pi­cheleiro, sucede cada 6-5-6-11 años. Vamos, se repite casi una vez cada siete años, en vez de esos ocho siglos y cuarto que tan ro­tundamente afir­man.

• En la entrada del DLE para septiembre (donde admiten setiembre) dice «Noveno mes del año, que tiene 30 días» y que deriva de «septem ‘siete’». Para octubre (al cual remite otubre, calificado de desusado) dice «Décimo mes del año, que tiene 31 días» y que deriva de «octo ‘ocho’.» Incluso en esas definiciones, si no se tiene en cuenta la coma, parecen decir que es el 9º mes con 30 días (respectivamente, el 10º con 31 días).

• Ya en agosto/2010 hubo un mensaje: «Este agosto tiene 5 domingos, 5 lunes y 5 martes lo que no se repetirá en 823 años». Aparece ahí una posible pista del porqué 823: se trata del mes del calendario gregoriano y de la “segunda e terceira feira”, como se llaman en portu­gués el lunes y el martes.

• También existen otros facts de ese tipo: hay cinco lunes en enero si, y sólo si, el año co­mienza en sábado, domingo o lu­nes. Así eso ocurre en cada uno de los dos años siguientes a un Año Santo Compostelano (ASC). Vamos que en el ciclo de 400 años del calendario grego­riano, sucede en 214 de ellos, un 53,5% de las veces. 

• Incluso se puede asegurar: un año tiene cinco domingos en febrero si, y sólo si, es un ASC bisiesto. Desde el próximo 2032 la secuencia es cada:  28 – 28 – 28 – 40 – 28 – 28 – 40 – 28 – 28 – 40, debido a que, tras el ASC bisiesto 2088, el siguiente es 2128 (como tras 2184 es 2224 y tras 2280 es 2320) dado que, por la reforma gregoriana, no son bi­siestos ni 2100, ni 2200, ni 2300.  

• En los años comunes, el mes de octubre comienza en el mismo día semanal que enero, y abril que julio. En esos años, los meses de febrero, marzo y noviembre empiezan en el mismo día de la semana; pero mayo, junio y agosto lo hacen en días diferentes entre sí y com­pletamente distintos del resto de los meses del calendario. Sin embargo, esas reglas son distintas en los años bisiestos: en ellos, comienzan el mismo día de la semana febrero que agosto y marzo que noviembre; también enero, abril y julio empiezan el mismo día de la semana, mientras mayo, junio y octubre lo hacen en días diferentes entre sí y distin­tos del resto de los meses.

• En 1970, el matemático británico John Conway divulgó un algoritmo para calcular el día de la semana de una fecha del año con tal de conocer solamente en que día de la semana cae el doomsday, él último día de febrero (el 28 en un año común, el 29 en un bisiesto). Ocurre que compar­ten ese mismo día semanal: el 4 del 4º mes, el 6 del 6º, el 8 del 8º, el 10 del 10º y el 12 del 12º; y, para los meses de número impar, se recuerda la regla utilizando la frase “trabajo de 9 a 5 el 7 del 11.” Así en el 9º mes, septiembre, doomsday será el día 5; en el 5º mes, mayo, el 9; en el 7º mes, julio, el 11 y en el mes 11º, noviembre, el 7. Para enero será el día 3 en los años co­munes y el 4 en los bisiestos (“cada cuatro”). Además comparten el mismo día de la semana del doomsday, las fiestas del 4/julio (día de la Independencia USA) y de Hallo­ween, el 31/octu­bre.

*José María Barja Pérez, exrector de la UDC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en MESES QUE PERDIERON SU NÚMERO.-José María Barja Pérez*

ABRINDO A CAIXA DOS PAPEIS DE PANDORA.-Xesús Veiga*

Para as persoas amantes do cinema, o filme “Casablanca” figura, sen dúbida, no catálogo das ficcións imprescindíbeis. Por iso, resultará doado que lembren a escena no que o experimentado e cínico capitán de policía Louis Renault, presente habitualmente no “Café de Rick” afirma escandalizado, e antes de ordenar o peche do local, que alí se está xogando. A metáfora desta sorpresa impostada podería ser trasladada a certas reaccións rexistradas ante o coñecemento dos chamados “papeis de Pandora”, un conxunto de documentos demostrativos de contas opacas en paraísos fiscais para agachar as obrigas tributarias asociadas a diversos persoeiros das elites económicas, políticas, artísticas e deportivas de distintos países do mundo.

As novas relatadas por ese conxunto de medios e xornalistas dedicados a esta caste de enguedellos fiscais revelan un primeiro síntoma preocupante: as pescudas agora coñecidas non derivan da acción coordenada de gobernos e institucións internacionais senón do traballo de distintos profesionais da información. Era ben sabido que os paraísos fiscais manteñen a súa presenza no universo económico e tamén era previsíbel imaxinar o funcionamento de despachos e asesorías especializadas no labor de aproveitar as carencias ou os buratos da lexislación tributaria vixente nos mais importantes territorios do planeta. O que provoca desacougo e indignación é a pasividade dos poderes políticos constituídos ante unha asignatura pendente desta envergadura. A dimensión transnacional deste fenómeno interpela directamente -dende hai tempo- ás distintas organizacións multilaterais que poderían adoptar iniciativas concretas para reducir os efectos negativos asociados á vixencia deses “paraísos”, singularmente no que atinxe ao mantemento da desigualdade nas condicións de vida das persoas que habitan nos distintos territorios do mundo.

Existe, ademais, outro plano analítico que merece ser considerado. A relación de persoas que se vai coñecendo nestes “papeis de Pandora” é un bo indicio da súa catadura ética, nomeadamente naqueles casos nos que están desempeñando responsabilidades políticas de primeiro nivel. A presenza dos actuais presidentes de Ecuador e Chile e do ministro de Finanzas de Brasil deixa en evidencia aos dirixentes do PP e de Vox que loubaron a chegada ao goberno de semellantes dirixentes e apoiaron unha sorte de reconquista das supostas gadoupas “populistas e bolivarianas” nas que ficaban os seus respectivos países. A “cruzada” de Casado e de Abascal continuou -aínda que sen éxito- por Bolivia e Perú. Neste último caso, non faltou o apoio de Mario Vargas Llosa para denunciar un fraude nos recentes comicios que ningún observador internacional foi quen de acreditar. O azar quixo que o escritor -reconvertido en seguidor do PP de Casado- tamén figure na lista dos fuxidos das súas obrigas coa Facenda pública. Todo un exemplo da distancia que media entre as “virtudes” públicas que reclama e os “vicios” privados que practica.

Mais alá das eventuais consecuencias xurídicas que padezan os seus protagonistas, non se atoparán reaccións de apoio ou comprensión por parte dos voceiros da dereita política ou polos creadores de opinión que se moven nese mesmo circuíto ideolóxico. Poren, estas condutas que agora se denuncian teñen algunha relación lóxica coa corrente de pensamento que defende a pertinencia dunha redución xeralizada dos impostos e que descualifica aquelas políticas que pretendan fortalecer a capacidade de gasto das Administracións públicas. Cando determinadas medidas fiscais son catalogadas de “expropiatorias” (ou como din agora no tema da vivenda: atentatorias contra a propiedade privada), estase lexitimando a procura do camiño mais eficaz para fuxir desa presión, utilizando as carencias e/ou ambigüidades das normativas estatais e internacionais vixentes.

Como en tantas outras cousas, a dereita española fica instalada nun argumentario obscenamente simplista cando demonizan determinadas políticas públicas -no eido fiscal ou no ámbito da vivenda- por seren “intervencionistas”. Descoñecer que os gobernos actúan sempre na actividade económica, propiciando determinadas regulacións dos mercados, constitúe un insulto á intelixencia das persoas, mesmo daquelas que habitualmente apoian nas urnas ás formacións conservadoras. Deberían ter a valentía de confesar explicitamente as súas afinidades con quen non quere molestar aos habitantes dos paraísos fiscais ou aos que controlan os infernos eléctricos e inmobiliarios.

* Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ABRINDO A CAIXA DOS PAPEIS DE PANDORA.-Xesús Veiga*

DISPARÁRMONOS AO PE.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Nesta xeira do debate da nación, PPdG e PSdeG aprobaron no noso Parlamento unha proposta contra o dereito a decidir de Galicia, pois que “o futuro colectivo da nación española corresponde a todos os españois”. Cómpre respectarmos esta proposta, porque defender Galicia como parte inseparábel da indivisíbel España é absolutamente lexítimo.

     Mais cómpre analisarmos fondamente esta idea. Pactarmos unha España unida dende a igualdade de dereitos e a garantía do noso benestar sería unha boa opción, se o facemos dende a cosoberanía, pactando unha unión dende unha mistura de ferramentas de federalismo asimétrico e confederalismo. É dicir, se pactamos a unidade do Estado español no contexto da unidade europea reservándonos un amplo autrogoberno que garanta plenas competencias a respecto da nosa lingua, cultura, educación, Dereito Civil, ordenamento territorial e réxime local e o control das ferramentas para o noso benestar:  os portos e aeroportos todos, as políticas de promoción económica e, por riba de todo, a normativa fiscal e  máis a recadación, liquidación e inspección do conxunto dos tributos todos, porque non pode haber autogoberno sen financiamento nin descentralización do gasto público sen a parella descentralización dingreso público.

   Velaí que o aprobado este día polo Parlamento amose o peor dos dependentismos amosado nunca pola nosa Cámara ao longo dos seus case 40 anos de vida. Porque a proposta aprobada non defende a unidade do Estado no contexto da Constitución de 1978. Non. O aprobado é moito máis grave, porque demite dos dereitos históricos´de autogoberno  recoñecidos á Galicia ao abeiro do artigo 2 en relación coa Disposición Transitoria Segunda da Constitución que, incorporados ao Estatuto,  esixen que calquera modificación do marco xurídico-político galego sexa aprobada polos representantes parlamentarios do Estado e de Galicia de xeito bilateral e paccionado.

   O Parlamento de Galicia ven de  recoñecer que o Estado español poida decidir el só a respecto do noso futuro político, sen nos consultar ao respecto. Esta decisión conecta coa recentralización adoptada a medio da mutación constitucional material levada adiante estes anos polo Tribunal Constitucional, desnaturalizando as fórmulas bilaterais da Constitución de 1978 e do Estatuto de 1981 e deixa á intemperie ao noso País.

 Confunden o cú coas catro témporas o PPdeG e o PS de G? Queren negar o dereito ao autogoberno galego? Ou queren definir xa de vez o Estatuto como simple carta outorgada e ao autogoberno como concesión española?

 Velaí que o dependentismo sexa cativo, curto de ollada e prexudicial para o noso futuro social, económico e cultural. É disparármonos ao pe.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DISPARÁRMONOS AO PE.-Xoan Antón Pérez-Lema*

MIRANDO A LAS ANTÍPODAS.-José María Barja Pérez*

 La reciente revisión por la Unión Europea de su lista de “paraísos fisca­les” provoca mirar hacia países de Oceanía. Si ya la nueva alianza militar es­tratégica AUKUS (por Australia, United Kingdom y United States of Ameri­ca) nos es­taba marcando el océano Pacífico, los nombres de países que son is­las en ese océano nos obligan a repasar una parte de la geografía mundial que apenas conocemos. Éste mapa, que los incluía junto con territorios de “econo­mías opacas”, ya ha­bía sido publicado hace años.

Rubén Amón había descrito «una patria ‘prêt-à-porter’en Micronesia», ha­blando de las Islas Marshall, pero nos cuesta ubicar en un mapa los nom­bres de Vanuatu, Palau, Guam, las dos Samoa o Fiji. No sólo son países con histo­ria reciente, sino que prácticamente son las antípodas del nuestro y apenas se difunden mapas políticos de esa parte del mundo.

• El término “paraíso fiscal” proviene del francés paradis fiscal, una traducción incorrecta del inglés tax haven (‘refugio fiscal’), pues haven (‘puerto’, ‘refugio’, ‘asilo’) se pronuncia de forma parecida a heaven (‘paraíso’).

• La lista de «los países y territorios a los que cabe atribuir el carácter de paraísos fiscales» publicada en 1991 tenía 48 elementos. En 2012 se retiró ese calificativo al Principado de Andorra, Antillas Neerlandesas, Aruba, Emiratos Árabes Unidos, Jamaica, República de Malta y República de Trinidad y Tobago. La última lista queda reducida a Panamá, Islas Vírgenes, Fiji, Guam, Palaos, Trinidad y Tobago, Vanuatu, Samoa y el territorio estadouni­dense del mismo nombre, Samoa Americana.

• En el código ético de la Xunta se recoge que «Os membros do Consello da Xunta de Galicia e altos cargos non poderán ser titulares de contas en países ou territorios con cualificación de paraíso fiscal segundo a regulación estatal de aplicación. A detección deste tipo de prácticas será causa de cesamento.» [DOG 19/setembro/2014]

• El punto antípodal de Coruña cae en torno a Christchurch en Nueva Zelanda, como nos muestra al­guna de las herramientas geográficas disponibles en el ciberespacio. La antípo­da de Auckland (la ciudad más poblada de ese país de Oceanía) cae en torno a Málaga y su capital Wellington tiene su antípoda entre Valladolid y Salamanca.

• La actualidad de la actividad volcánica en la isla de La Palma ha traído a la cotidiana co­municación dos términos, recogidos en el DLE pero escasamente conocidos. Así se habla de malpaís para un «campo de lava reciente, con una superficie tortuosa, estéril y árida» y de fajana el «terreno llano al pie de laderas o escarpes, formado comúnmente por materia­les desprendi­dos de las alturas que lo dominan.»

• Un extraño comportamiento de la Bolsa española es su pleno funcionamiento en la Fies­ta Nacional, algo nada usual en cualquier otro país como se comprueba en los listados de fechas de cierres de las bolsas de todo el mundo.

*José María Barja Pérez, exrector de la UDC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en MIRANDO A LAS ANTÍPODAS.-José María Barja Pérez*