O PATRIOTISMO DE ALFONSO PAZ-ANDRADE.-Xoan Antón Pérez-Lema*

De súpeto morreu Alfonso Paz-Andrade, transitando a contorna dos seus 80 anos, despois de facer moitas cousas boas a prol da lingua, da cultura e da economía deste seu, deste noso País, malia que nos seus últimos anos enfrontase problemas xudiciais que non foron nunca resolvidos a medio dunha sentenza definitiva pola súa morte accidental. Porén, o relatorio definitivo de feitos probados amosou a súa falla de participación na lea da conspiración delitiva do presidente de Pescanova, Manuel Fernández de Sousa Faro. Probábelmente-e vai ser éste a única e razoada crítica ao finado Paz-Andrade neste artigo- Alfonso nunca chegou interiorizar a remuda das regras de xogo entre unha empresa cotizada no mercado de capitais e unha empresa partillada entre distintos socios e grupos familiares que non cotiza na Bolsa. Non se lle pode referir máis nada.

  Mais, sen deixar Pescanova, cómpre lembrar ao Paz-Andrade de 2006, que rexeita a ofensiva de Fernández de Sousa contra o goberno de coalición BNG-PSOE por mor do desaquelado proxecto deste a respecto da factoría acuícola de Touriñán, logo fracasada na localidade portuguesa de Mira. Custándolle este enfrontamento a súa privilexiada posición na empresa, probábelmente. Ou a súa diplomacía a prol de Pescanova (aquel que non ten nin tiña Fernández de Sousa) para acadar recursos pesqueiros no mundo todo, nomeadamente na África.

Porque co seu sorriso, dende a súa galeguidade, dende a súa cultura local e universal e co seu  xorne liberal Alfonso abriu portas para Pescanova. Mais tamén para o noso país, Galicia. Velaí a súa achega de tantos anos á revista Industrias Pesqueras que fundou o seu pai, D. Valentín. E o seu esforzo que definiu a conversión de Vigo como capital galega e europea da pesca á fronte da World Fishing Exhibition.

Trabúcanse os que pensn que Paz-Andrade non desenvolveu proxectos empresariais  liderados maioritariamente por él propio. Velaí a súa empresa Ibercisa Deck Machinery que, como nos lembra o profesor da USC Gonzalo Rodríguez, naceu da expansión da flota pesqueira galega da mán de Pescanova, mais que con 25 M€/ano de facturación, é hoxendía unha empresa dirixida aos mercados internacionais líder en maquinaria naval de cuberta. Creada, desenvolvida e dirixida dende Galicia.

 Alfonso, ademáis, contribuiu con todos os seus esforzos, dende proxectos como as Fundacións Castelao ou Neira Vilas, dende o Museo do Pobo Galego e dende moitos outros lugares a afortalar a nosa cultura e normalizar a nosa lingua.

 Un País como Galicia non pode esquecer e ha sempre recoñecer o labor de Alfonso Paz-Andrade, como lembra e recoñece o labor do seu pai, D. Valentín.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en O PATRIOTISMO DE ALFONSO PAZ-ANDRADE.-Xoan Antón Pérez-Lema*

FUTBOL, POLÍTICA Y DERECHOS HUMANOS.-Xesús Penedo Pallas

La discriminación de personas por razón de orientación sexual, mediante su estigmatización, es un manifiesto atentado a los Derechos humanos, consagrados en la Declaración Univesal de Derechos Humanos de la ONU de 1948 (Abreviadamente DUDH).

La mayoría de los países de la Unión Europea, han ido incorporando a sus legislaciones nacionales, medidas tanto de promoción de la garantía de respeto de los derechos de las personas homosexuales, como de normalización de la integración de las personas homosexuales sin rechazos, incomprensiones o valoraciones peyorativas.

Pero la Hungría de Viktor Orban, cada vez mas próxima a los postulados de la Rusia de Putin o de la Bielorrusia de Lukashenko, amenaza con una involución en derechos, que no parecían ya tener dudas. Otro tanto amenaza a la Polonia gobernada por los ultraconservadores de Ley y Justicia.

Hungría, Polonia y las manifestaciones ultraconservadoras de sus gobiernos, podrían ser episodios aislados mas o menos pintorescos, de no ser porque la interconexión e interrelación de personas de diversos países, configura la necesidad de armonizarse, de buscar la convivencia y limitar las peculiaridades, máxime cuando se concretan el el grotesco desprecio de los derechos universales.

Y aquí entra en juego y nunca mejor dicho, el futbol. El futbol, podría pasar por ser un deporte, si no fuera porque mueve economías gigantescas, porque arrastra masas ingentes de personas, genera grandísimas pasiones y sirve de trampolín y refugio, a algún que otro dirigente canalla y las hemerotecas remito.

Las estructuras federativas y profesionales tanto estatales como supranacionales, son entramados poderosísimos no siempre manejados con la honestidad y la decencia que debería exigirse. Recuérdense los casos de corrupción grave, relacionados con la designación de sedes y los dirigentes que resultaron encausados por ello. Imagínese el dinero que se mueve en las esferas transnacionales, la opacidad y la complejidad con la que se mueve y no les resultará difícil imaginar en que manos va finalmente recalando mas o menos impunemente.

Naturalmente, sus dirigentes declaran apolíticas sus estructuras, como signo de neutralidad; una forma sutil de declarar su “negocio” inmune a la política y supongo que con ello, a la ley y siacaso a la justicia.

Este es el contexto que ilustra la negativa de la UEFA a autorizar a la municipalidad de Munich a iluminar el Allianz Arena con los colores del arco iris, reivindicando el respeto de los derechos humanos en Hungría. Negativa que por su justificación de apolítica, entra de lleno en la comprensión o connivencia de la UEFA, con la vulneración en Hungría de aquellos derechos universales.

No sorprende que los futbolistas homosexuales, se resistan a salir del armario. En las estructuras dirigentes del futbol profesional, no interesan los derechos humanos, o lo que es peor, se rechaza su promoción y su protección.

Si a nivel de estructuras orgánicas, a juzgar por los casos conocidos, es fácil intuir que están manejadas o al menos infiltradas de canallas, en el nivel de aficionados, son conocidos los grupos ultras en algunos casos mas o menos tolerados, cuando no directamente protegidos por los clubs, que a su condición de violentos suman la presencia de homofobia y modos diversos de racismo etc.

Sería bueno que cuando la ciudadanía se emociona con los colores de su equipo, ya sea este nacional o privado, pensase también el el intramundo que alberga esa auténtica canalla, tan poco ejemplar y tan perniciosa para una sociedad pacífica y democrática.

De la connivencia de los poderes públicos y de las relaciones que se traban y se manejan en los palcos VIP de los equipos ricos, hablamos otro dia. Esto es otro deporte.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en FUTBOL, POLÍTICA Y DERECHOS HUMANOS.-Xesús Penedo Pallas

LUCES E SOMBRAS NA BATALLA CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO.-Xesús Veiga*

Nos últimos días, sucedéronse varios acontecementos reveladores: a confirmación da morte dunha das dúas rapazas desaparecidas hai unhas semanas en Tenerife, o asasinato dunha muller andaluza de 17 anos -embarazada de 4 meses- pola súa ex-parella (de 23 anos) e a constatación do medre espectacular dos episodios de violencia de xénero a partir do remate do estado de alarma.

Xa sabiamos que a violencia contra as mulleres constitúe un grave problema estrutural das sociedades nas que habitamos. O establecemento do estado de alarma contra a pandemia conxelou temporalmente as estatísticas, confirmando que os episodios de maltrato gardan unha relación directa co nivel de autonomía que posúen as mulleres a respecto das súas parellas masculinas. Os casos rexistrados en Canarias e Andalucía colocan en riba da mesa dúas circunstancias moi preocupantes: o incremento da chamada violencia vicaria e a idade dos homes causantes deses actos criminais. A pesar de nacer nunhas décadas -anos 80 e 90 do século pasado- que ofrecían mais posibilidades para unha socialización en valores favorábeis á igualdade entre homes e mulleres, estes vitimarios demostraron un nivel de crueldade que interpela aos distintos responsábeis institucionais mais tamén ao conxunto do corpo social e, singularmente, á poboación masculina.

Se collemos a perspectiva temporal dos últimos 40 anos, o balance do combate contra a violencia de xénero ofrece importantes luces e, tamén, desacougantes sombras. Entre as primeiras, destacan dúas. Por unha banda, o desenvolvemento dun amplo movemento de concienciación e protesta pilotado por grupos organizados de mulleres moi activos e cunha notábel diversificación xeracional. E, complementariamente, o xurdimento de novas regulacións legais e a utilización de maiores volumes de recursos humanos e materiais para facer fronte a semellante desafío comunitario. Sen a existencia da primeira premisa -a reacción no seo da propia sociedade- non disporiamos das normativas e dos dispositivos que, a pesar das deficiencias que aínda presentan, permiten unhas posibilidades  de actuación que anteriormente non se coñecían.

Nos últimos anos teñen aparecido algunhas sombras neste proceso. A mais visíbel foi a consolidación dunha forza política -Vox- que nega explicitamente a propia realidade da violencia de xénero e que, sendo o terceiro grupo parlamentario no Congreso, rachou con todos os mínimos consensos construídos previamente. Cabe pensar que un dos elementos explicativos da influencia electoral acadada pola ultradereita radica na reacción agresiva daqueles homes que ven en perigo o mantemento do seu rol dominante ante o avance das ideas feministas e apoian unha involución contundente neste eido. As sombras mais agachadas remiten ás carencias e/ou incapacidades persistentes no ámbito familiar e nos circuítos educativos que dificultan vencer as resistencias que se perciben á hora de mudar os comportamentos violentos contra as mulleres.

Os sectores comprometidos coa igualdade deberiamos reflexionar sobre a combinación adecuada entre as medidas legais e administrativas cuxa actualización resulte necesaria e as accións que deberían ser promovidas no seo do propio tecido social. Conviría reconsiderar esa expectativa -aínda, moitas veces, operativa- de que a existencia de leis e recursos por parte das administracións públicas aseguran o remate a curto prazo do maltrato contra as mulleres. A realidade está demostrando que, certamente, é unha condición necesaria pero, desgraciadamente, non suficiente para acadar ese obxectivo tan desexábel.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en LUCES E SOMBRAS NA BATALLA CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO.-Xesús Veiga*

DE LA GENEROSIDAD Y DE OTROS VALORES.-José Luis Ortiz*

La generosidad es el hábito de dar o compartir con los demás. La generosidad no ha de estar basada solamente en actos paliativos puntuales, ante desastres o siniestros de todo tipo. Al contrario, incluye las intenciones puras del nuevo ciudadano de mirar hacia fuera para el bien común de la sociedad, o bien de terceros individuos o grupos, y así dar ejemplo a los demás.

Normalmente es un camino de retorno.

En este escrito me preparo con calma, pidiendo fuerza, desinterés y pureza de intención, que bien tengo para esta réplica antes que reprimenda.

Ante la perspectiva política y social, no sólo de España, aunque en esta misiva haga especial referencia a España. Ante la abrumadora de la nada ultramundana social en la que todos los ciudadanos estamos condenados a volver a la nada, si la política actual es una procesión de espectros que de la nada salen para volver a ella, el aliviar miserias y mejorar la condición temporal de los hombres no es otra cosa que hacerles la vida más fácil y cómoda, y con ello más sombría la perspectiva de perderla; es la infelicidad de la felicidad. Estamos en las manos de incapaces gobernantes en esta tierra tan querida por mí y repleta de buenas gentes como es España.

Así en la úlcera del momento actual la conciencia se devora a sí propia en puro análisis. Aconsejan distraerse, lo cual quiere decir disiparse, enfangarse en la obsesión de negocios y retornos dentro del mundo político y de gobiernos incapaces.

Hablan de indultos, cuando el primer error fue judicializar por incapacidad un problema político y ahora en realidad es lo que menos importa, pues lo verdaderamente importante son las negociaciones posteriores y eso es de lo que no se habla y que ninguno de los que se oponen nombran se preocupan de sus verdaderas consecuencias. ¿Por qué será?

Si bien es la generosidad uno de los grandes valores a estimar también lo es, y no menos , el diálogo, pero cuando lo que se instaura entre los participantes en dicho juego es la revancha y el ánimo de quitar a quien está en ese momento en el poder, a costa de cualquier precio es realmente un verdadero problema.

Si bien no es menos cierto que a quien hierro mata a hierro muere y eso fue lo mismo que hicieron los que hoy están dirigiendo nuestros destinos.

Bien podría utilizar palabras altisonantes y gruesas, pero optó por la mesura y la inteligencia para convertir reproches en críticas constructivas.

La patria del pueblo, su alma es el gobierno y es el ciudadano quien debe ser dueño y no esclavo.  Aquí expongo en un ajustado extracto mis ideas y mis pensamientos.

Yo sin renunciar a mis convicciones siempre he tenido esperanza, aunque viudo de convencimiento desde hace ya un tiempo. Así es que a medida que crece y se ahonda mi preocupación por el destino individual de las personas y el desarrollo social me sigo declarando socialista y cristiano, y así , me reafirmo, a pesar de quien dice me representa, a pesar del desengaño del que un día apoye  y por lo que pido se me perdone . Mantengo la esperanza bien en su reconversión, bien en su reemplazo, si no hay enmienda, por el bien de la socialdemocracia y de una familia que ha mantenido las esperanzas durante más de 140 años.

*José Luis Ortiz, funcionario

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DE LA GENEROSIDAD Y DE OTROS VALORES.-José Luis Ortiz*

APUNTES ANTE UN INDULTO. Antonio Campos Romay*

La política española contemporánea se acomoda en una acertada frase de D. Mario Benedetti,   “Cuando pensábamos que teníamos todas las respuestas, la vida cambió las preguntas”. Algo muy incómodo, porque exige revisar certidumbres y encontrar nuevas respuestas.

Respuestas que en su momento fueron útiles para transitar en circunstancias muy comprometidas y no sin frustraciones, no por ello deben hipotecar las encaminadas a enfrentar realidades no menos complejas en un tiempo político muy distinto. Sobrevalorar el pasado en detrimento del presente es ignorar los requerimientos  de un escenario diferente con una dinámica distinta. Un esfuerzo baldío que si llevaría a la melancolía orteguiana.  

Mirar el pasado cabe hacerlo con ojos de enmienda. Mirar al futuro ha de hacerse con espíritu crítico y constructivo, evitando caer en un maniqueísmo estéril. Los dos últimos siglos son una suma de relatos complejos, en ocasiones muy dolorosos, que convergen en la mochila de la historia. Hay un lastre constante, el poco éxito y falta de decisión al abordar el modelo territorial y su armonización.

Cuando los odios andan sueltos atizados por los que de ellos hacen negocio y en su espacio habitan cómodos, se hace necesario acomodar las diferencias y asumir desafíos que rompan el enfrentamiento de la sociedad. Afrontando con gallardía política el costo de las actuaciones de los que pretenden prolongarlo a medida de sus ensoñaciones o antojos, indiferentes al daño colectivo que con ello provocan.

Dialogar, explorar caminos, y siempre recurrir al estoicismo y la pedagogía ante las incontinencias de los “hunos y los otros”. Diferentes banderas que se funden estridentes en su extremismo dogmático. Ante ello es loable el esfuerzo por conciliar una sociedad dividida de forma irresponsable. Buscando reencontrar el sentido común y la tolerancia con un practica que marca la diferente altura moral. Evitando la trampa de  visceralidad frívola de las derechas extremas de ambos lados. Construyendo puentes con la política y la palabra frente a los que intentan dinamitarlos con sectarismo.

Así lo entienden amplios sectores de la sociedad civil real, una ciudadanía ya fatigada de fuegos de artificio. Importantes ámbitos del empresariado, sectores del clero, el mundo del trabajo, una gran mayoría del Congreso de los Diputados, colectivos intelectuales y de la cultura… Que evidencian la ingrata soledad de un conductor suicida que aborda la autopista en dirección contraria, denunciando que todos los demás están equivocados.

Hay un grave déficit de credibilidad en los actores políticos, que abrazan más ser lo primero que lo segundo. Se plaga el escenario de imágenes impostadas. Un mosén vocacional predicando una Arcadia feliz en permanente pirueta sinuosa. Un fugado que en la opulencia interpreta el martirio del exilio. Un bufo rosario de peregrinos al santuario donde Bonaparte en su ocaso perdió el tricornio y la cazurrería halló trono. Como sombras chinescas, togas al viento barren la escena aventadas casi  siempre desde el mismo cuadrante… Tal es la cancha donde juega el partido el equipo gubernamental. Embarrada, hooligans vociferando, un arbitraje mediático dudoso, juego bronco, zancadillas y “leñazos” en los tobillos… Y no habrá complicación adicional por mezquina que sea que no se sume animosa…  Es lo que hay…

El desgaste al gobierno de coalición progresista al que se somete con ferocidad inusitada por los extremos que se unen en ello. La resilencia del Presidente del Gobierno. Su gestión y la de sus socios… Quizás haya que esperar unos años para que sea  valorada como merece. El tiempo quitará y dará razones. Seguramente enfrente a sus actos a quienes sumieron una Comunidad pujante y puntera durante una larga década en la irrelevancia y en un  estado de grave  deterioro tras el alocado abandono de la gestión cotidiana. A los que siguen aferrados al “a por ellos”. Que grotescos mudan la política por mesas petitorias. Empuñando el obstruccionismo institucional y constitucional como arma, el lenguaje rufianesco como expresión, y los recursos al Supremo y la bronca callejera como relleno de su vacuidad.

En España los llamamientos a la concordia y la solidaridad siempre fueron recibidos por los extremos de forma huraña. Un problema añadido a la gestión de este gobierno que se afianza en ellas para afrontar los severos retos que tiene ante sí. 

Quizás a esta coalición de gobierno progresista, a su presidente quepa hacerle más de una consideración. Lo contrario sería raro. Pero de lo que no cabe duda es que han sido agraciados con la peor y más desleal de las oposiciones conocidas. Que al contemplarla produce escalofríos  pensar que en estos momentos la Nación hubiese estado en sus manos.  

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en APUNTES ANTE UN INDULTO. Antonio Campos Romay*

A NOSA VOCACIÓN ATLÁNTICA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Galicia carece de política exterior dende que goberna Feijóo e isto  fainos  máis periféricos e máis irrelevantes, pois que a España do réxime de 1978 alicérzase nun grande hub financeiro, institucional e político na rexión madrileña que baleirou a Meseta e vai camiño de baleirar as periferias peninulares. Madrid desfruta das vantaxes todas do efecto capital, de grandes investimentos públicos e do poder rexional para facer dumping fiscal.

 Portugal  refugou da rexionalización no 1998, mais arestora o bo facer municipal e institucional do Porto está a compensar parcialmente o centralismo lisboeta-lusitanista, facendo da cidade portuense un emerxente empresarial.  Mentres, o país exerce unha gobernanza que abre Portugal aos investimentos empresariais e mellora as prestacións sociais e a calidade da democracia portuguesa. Portugal non quere apostar polo eixo ferroviario Lisboa-Madrid, senón polo Lisboa-Porto-Vigo-Compostela-A Coruña, que constitúe o primeiro repto para as infraestruturas dunhaa Eurorexión, que con seis millóns de habitantes amosa unha dimensión acaída para a atracción do coñecemento e do investimento, arredor da área portuense, dende logo, mais apuntando cara unha área Miño-Vigo que xoga a carreira da nova automoción e á área coruñesa que está a xerar un grande desenvolvemento das TIC dende a dixitalización do Grupo Inditex e outras novas iniciativas TIC das que haberemos falar polo miúdo .

             Máis a nosa vocación atlántica non remata na eurorexión Galicia-Norte de Portugal nin na grande Portugaliza. Euskadi, Bretaña, Poitou, Aquitaine e Csatela-León veñen de reclamar a necesidade da conexión dos  territorios atlánticos todos   ao Corredor europeo de mercadorías como acceso ao conxunto da Unión Europea. Un Corredor que viabilizaría a conversión dos nosos portos no grande hub do Occidente europeo entre Mar do Norte-Canle da Mancha e a nova Canle de Panamá.

             Compre ollarmos máis cara Portugal e e os territorios atlánticos europeos e menos cara Madrid e o seu centripetismo. Velaí, pois,  a importancia de iniciativas como a da Rede Mundo Atlántico que ven de nacer, con sede na Coruña, Vigo e o Porto, partillando partenariado coa Asociaçâo Empresarial Portuense (AEP), a primeira organización económica de Portugal e cunha tripla vocación: horizontalidade dixital en rede fronte á burocratización xerárquica, independencia dos Poderes políticos e creación de valor.

              Precisamos de máis Rede e de máis integración con Portugal e o mundo atlántico e de menos sistemas de Poder nos que un só cerebro sabe todo e goberna todo.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en A NOSA VOCACIÓN ATLÁNTICA.-Xoan Antón Pérez-Lema*