DESEXA FEIJÓO UN PPdG MAIS AUTÓNOMO?.-Xesús Veiga*

Houbo un tempo -o comprendido, basicamente, entre os anos 1979 e 2005- no que se falaba, en moitos medios de comunicación, do “oasis catalán” para facer referencia ao clima político singular que se vivía naquela nación por mor da capacidade que exhibían as forzas políticas maioritarias para tecer consensos relevantes no seu labor institucional. A notábel pluralidade que se rexistraba, de xeito continuado, no Parlament catalán (CiU, PSC, ERC, “Iniciativa per Catalunya”, PP) revalorizaba a estabilidade que se constataba na dinámica política dese País. Posteriormente, e como diría aquel, pasou o que pasou.

Vaise cumprir o primeiro ano da última vitoria do PP de Núñez Feijóo nas eleccións galegas. Alguén podería ter a tentación de trasladar aquí a vella descrición e afirmar a existencia dun “oasis galego”. Se o que se quere é destacar a evidencia dunha rutina continuísta derivada da hexemonía do PPdG, a metáfora resultaría adecuada. Mais non se podería ignorar que as diferenzas tamén son moi chamativas. Por citar un exemplo contundente: en Cataluña foi posíbel un acordo importante entre CiU, PSC e Iniciativa para reformar o Estatuto mentres aquí, Rajoy e Feijóo non aceitaron mudar o esqueleto do autogoberno.

Unha recente enquisa de Sondaxe sinalaba dúas circunstancias significativas: os homes e mulleres que conforman o actual goberno galego son moi pouco coñecidas entre as persoas consultadas e, ao mesmo tempo, os votantes do PP aproban a xestión deste executivo que lidera Alberto Núñez. A pesar dos erros e carencias que se constataron durante a pandemia, o electorado que lle outorgou a maioría absoluta no mes de Xullo do ano pasado segue profesando unha confianza e fidelidade notábeis que neutraliza as opinións críticas que circulan entre aquela parte do corpo social que simpatiza coas forzas da oposición. Certamente, este feito non é moi sorprendente se temos en conta a envergadura da blindaxe mediática que protexe dende hai tempo a Feijóo e se consideramos as coñecidas habilidades que demostrou o mandatario galego para culpabilizar ao goberno do Estado de todas as sombras que rodearon a crise sanitaria e, simultaneamente, apropiarse dos éxitos na loita contra o virus.

O Congreso que o PPdG  vai celebrar nos vindeiros días suscita unha interrogante que, neste momento, semella pertinente: vai ser un trámite administrativo que ratifique, mais unha vez, o liderado indiscutíbel do actual presidente da Xunta ou existe algunha posibilidade de que aparezan contidos específicos que lle proporcionen unha identidade mais diferenciada a respecto da súa matriz estatal? Todos os indicios apuntan a que non existirán novidades destacadas. E, sen embargo, a conxuntura na que se atopa a dereita española ofrece unha oportunidade potencial para construír un discurso diferenciado da futura alianza PP-Vox. Dende o pasado 4 de Maio, Feijóo sabe que o seu desexo de encabezar o cartel das vindeiras eleccións xerais é inviábel: ou repite Casado ou é substituído por Díaz Ayuso. A única alternativa que lle queda é recuncar nos comicios galegos de 2004 para intentar superar a marca de Fraga. E para tal obxectivo contará, sen dúbida, co apoio unánime do seu partido e coa bendición dos poderes económicos e mediáticos.

Feijóo dispón da autoridade suficiente para perfilar un PPdG mais autonomista, menos dependente das lóxicas que emanan da rúa Genova. Diferenciarse de Pablo Casado resulta cada vez menos complicado grazas á deriva ultradereitista do líder estatal. Se non afonda nese camiño será porque non atopa demandas desa natureza no universo social que rodea o seu partido e/ou porque carece da audacia e da visión que cabería esixir a un dirixente político que preside o autogoberno galego dende o ano 2009.

* Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DESEXA FEIJÓO UN PPdG MAIS AUTÓNOMO?.-Xesús Veiga*

IGUALDADE, MÉRITO E CAPACIDADE.-Xoan Antón Pérez-Lema*

 A Constitución baséase no principio de igualdade de todas as persoas, tamén no acceso á función pública e ao emprego público en xeral. As Administracións Públicas serven con obxectividade os intereses xerais con suxeición total ao Dereito. Velaí que para poder acceder ao emprego público (quer como persoal laboral, quer como funcionario, quer como sanitario estatutario) se requira de procesos selectivos que garantan a publicidade e o acceso das persoas candidatas en condición de igualdade, só atendendo aos requisitos de mérito e capacidade do xeito que se regule pola normativa da convocatoria. Unha normativa que non pode favorecer “a priori” a persoas concretas para que sexan as que accedan aos empregos públicos convocados.    

 No caso das Autoridades Portuarias esíxese, ademáis, a transparencia, independencia, capacidade técnica, imparcialidade e profesionalidade dos membros dos Tribunais de selección e máis que os contidos dos procesos selectivos sexan axeitados a respecto das funcións e tarefas dos postos a desenvolver nos postos de traballo suxeitos ao proceso de selección correspondente. Deste xeito, cómpre priorizar as oposicións a respecto dos concursos e concursos-oposicións que avalian méritos e entrevistas personais, agás para prazas que requiran coñecementos moi específicos.

 Mais a política de selección de persoal da Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao vulnera todos estes criterios normativos. Nómeanse case sempre  Tribunais compostos polas mesmas persoas da Autoridade Portuaria. Abúsase de concursos e concursos-oposición mesmo para funcións  xenéricas. Adoitan fixarse prazos moi breves para a resolución do proceso selectivo, o que ten esixido historicamente o recurso dalgúns candidatos aos Tribunais do contencioso para repor a legalidade. No concurso-oposición para a cobertura dunha praza de técnico económico-financeiro,  convocado no 2018, o Xulgado do Contencioso de Ferrol anulou por sentenza de 18.09.2020 a adxudicación da praza a C.CH.L. por non lle  ter avaliado o tribunal selectivo catro pontos á recorrente V.G., atribuíndolle a esta persoa a praza .     

 Mais agora, case un ano despois, convocouse un simple concurso de méritos para a cobertura doutra praza de técnico económico-financeiro (porqué non un concurso-oposición como o do 2018 para unha praza que require coñecementos tan usuais?). Un concurso de méritos que fontes ferrolanas coñecedoras do caso coidan compatíbel de máis co curriculum vitae da persoa candidata escollida no 2018 á que privou da praza a sentenza xudicial.

Cómpre agardar que estas fontes estean trabucadas polo ben do interese público.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en IGUALDADE, MÉRITO E CAPACIDADE.-Xoan Antón Pérez-Lema*

ES PRECISO INVERTIR EN TALENTO.-José Luis Ortiz*

Lo que la pandemia ha puesto de manifiesto es que las sociedades que fomentan el talento están más preparadas para enfrentarse con éxito a situaciones conflictivas y complicadas.

Unos países pierden el talento como pasa en España, otras lo apoyan y lo atraen como Estados Unidos, Canada, Suiza y mientras tanto Europa y España envejece y no apuesta por su talento.

En ese escenario Aragón y Cataluña destacan especialmente por protegerlo, por delante de Madrid, aunque resulte paradójico, y volverlo a encantar frente a las actitudes de otros gobiernos, incluido el gobierno central y hace un esfuerzo dinamizador tanto en el empleo como en el conocimiento.

Eso ocurre en aquellas comunidades en las que se reduce el gasto en protección social, salud, en protección ambiental y en su escasa capacidad para generar energías renovables. Por eso destacan Aragón y Cataluña pues hace apuestas importantes en esas partidas.

Ya no es el área financiera la que realmente importa t, tal y como ha venido siendo hasta ahora.   Es el momento de la unión por el crecimiento, por la consolidación, por enfocar el talento. Es la diferencia entre éxito y fracaso.

¿Qué hacer entonces? La solución es muy sencilla, si se quiere apostar:

  1. Identificar el talento, que evoluciona al mismo que evoluciona la sociedad.
  2. Definir políticas efectivas de retención de talento, más allá de acciones individuales que diferentes empresas o instituciones puedan acometer.
  3. Retomar presupuestos para beneficios sociales que se hayan postergado.
  4. Gestionar mejor la diversidad y la multicuturalidad.
  5. Eliminar el miedo a diferenciar, no por ello rompemos los principios de igualdad, no es preciso excluir, pero es necesario saber elegir.
  6. Comunicar y que los gobiernos se conviertan en constructores de una mejor sociedad que valore el talento y su calidad frente a la mediocridad en la que parece ser están estancados.

En esta sociedad es tan vital y necesaria la persistencia como el talento. Esta sociedad está plagada de hombres con talento que no han logrado el éxito. El genio de nada vale si no se recompensa, pues entonces se convierte en proverbio. La educación se convierte en ese caso una sociedad de abandonados educados. En esta sociedad la persistencia y el talento son omnipresentes para la verdadera evolución futura.

*José Luis Ortiz, funcionario

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ES PRECISO INVERTIR EN TALENTO.-José Luis Ortiz*

FREEDOM FOR CATALONIA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Calquera sabe que os pasados indultos parciais e revogábeis non resolven máis-nin menos- que o inxusto prendemento  dos nove presos políticos cataláns que, porén, van seguer inhabilitados e, algúns deles, suxeitos ás actuacións arbitrarias do Tribunal de Contas a respecto de cadanseu patrimonio. Dixemos xa nestas páxinas que os indultos-e moito menos estes indultos parciais e revogábeis- non eran solución ningunha, á vista das actuacións que segue o Tribunal de Contas a respecto de máis de 40 antigos cargos da Generalitat, das dilixencias penais abertas contra más de 3.200 persoas en diversos Tribunais e das euroordes que reclaman prender ao president Puigdemont, á consellera Ponsati e aos consellers Comín e Puig. Non, de certo que o respecto polos dereitos fundamentais das persoas esixía e segue a esixir a amnistía.

        Mais ninguén dotado da mínima empatía e sentidiño pode non celebrar a liberdade dos presos políticos cataláns Bassa, Cuixart, Forcadell, Forn, Junqueras, Romeva, Rull, Sánchez e Turull, malia a radical inxustiza de non se lles indultar a pena de inhabilitación que lles veta o acceso ás funcións e cargos públicos e malia a ilegal imposición dunha condición (non ser condenado por delicto con pena sinalada superior aos 5 anos de cárcere) que non encaixa de xeito ningún na interpretación conxunta dos artigos 16, 17 e 18 da vixente Lei estatal de indultos.

         A simple recuperación da liberdade de movementos e da convivencia coas persoas queridas esixe de calquera persoa de ben un sentimento de solidariedade con todxs elxs e de noxo porque esta medida non chegara até vinte meses despois da sentenza, de xeito que a vida e os seres queridos que recuperan non son xa os mesmos ca en outubro de 2017. As crianzas medrando sen ti, a parella visitándoche na frialdade do cárcere, a represión económica que che quita os ingresos e mesmo che  ameaza co embargamento do teu patrimonio  e os teus país e nais enfrontando os derradeiros anos de vida coa dor da privación da presenza do fillo ou da filla e coa dor de saber a magnitude de toda esa enxurrada de efectos negativos na túa familia e economía, consciente de estar condenado o seu fillo ou filla  a máis anos de cárcere dos que sabes que podes vivir botando unha conta racional. Velaí o caso da nai do conseller Forn, falecida menos de vinte días antes do indulto ao seu fillo.

         Os indultos non son, de certo, unha solución e mesmo chegan tarde de máis para curar a dor e a xenreira que causou a Inquisición xudicial española. Mais chegaron sen que os presos políticos os pediran e atoparon unha reacción ferreña, de homes e mulleres que recebiron a liberdade conscientes do seu deber histórico que ratifican a súa convicción de que só exerceron un dereito democrático e de que non vulneraron lei democrática ningunha. Ademáis, chegan como contributo a unha certa mellora do clima social, sen que o soberanismo catalán asuma obriga ningunha á recíproca.

           Semella, pois, que sendo comprensíbeis tanto as reaccións de ledicia como as de seriedade e silencio diante da liberación dos presos políticos, a mellor resposta no momento histórico foi a que desenvovlveron os presos de Lledoners termando do cartaz Freedom for Catalonia”. Porque afasta de vez o foco deles propios como persoas e o pono na idea de liberdade, que integra tanto os dereitos individuais das persoas como os dereitos colectivos da cidadanía catalá. Liberdade na súa dupla vertente de amnistía e dereito a decidir.

           Deste xeito, o futuro esixe atender ás dúas tarefas da loita pola liberdade: resolver a represión (a medio dunha ampla amnistía ou das fórmulas máis semellantes posíbeis, tamén na  fronte complexa e revirada dun Tribunal de Contas que é aínda máis árbitro caseiro ca o Constitucional ou o Supremo)  e acadar a oportunidade acaída (no horizonte máximo  de  poucos anos de hoxe en diante) para exercer o dereito a decidir da cidadanía catalá. Porque, en realidade, os dous obxectivos atenden á esencia da cuestión catalá, que é unha cuestión de liberdade, de dereitos das persoas.

            Mais cómpre dicir  tamén que as últimas reaccións da Moncloa non permiten ser moi optimistas cara afondar nun proceso de diálogo e negociación real. O Sánchez falando da oportunidade do castigo en 2017-2019 lembra de máis a ese político que defende aos corruptos Borbóns, que integrou a coalición do 155 e que quería tipificar penalmente, outravolta, a convocatoria de referéndums non autorizados polo Poder central.

             Velaí, pois, a evidencia de que este obxectivo parcial non se acadou nomeadamente polas necesidades parlamentarias do PSOE, senón por un traballo continuado do soberanismo catalán, polos presos e exiliados e os seus avogados e pola mobilización da sociedade civil. Traballo no que compre salientar o desenvolvido fóra do Estado español, no Parlamento e Tribunais europeos, na Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa, no Comité de Dereitos Humanos da ONU e en todos os foros europeos e internacionais que veñen de pór ao Goberno do Estado e, en xeral, á esquerda estatal  diante da realidade dun rexeitamento case xeral tanto  ao funcionamento da xustiza española como á reacción do Poder estatal diante do procès.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en FREEDOM FOR CATALONIA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

SUBDIVISIONES.-José María Barja Pérez*

 Cuando comienza la segunda mitad de este raro año olímpico de número impar, nos hablan de variantes del virus. Cuando a una de ellas se la denomi­na delta, se está utilizando el alfabeto griego para mencionar que es la cuarta. Como no es conocimiento común el listado de ese milenario alfabeto, parece que se refieren a un tema exótico, cuando resulta ser una subdivisión en una clasificación. Tiene un añadido de discreción política, para evitar referencias a países o razas como una fuente de origen de la infección.

Somos poco conscientes del uso habitual de las subdivisiones en nuestra vida cotidiana. Nos parece natural dividir en diez partes, pues los dedos de nuestras manos nos conducen a ese cálculo. Menos conocido es que las doce  falanges de cuatro dedos, señaladas por el pulgar de la misma mano, produjo el concepto de docena. Y que los cinco dedos de la otra mano nos permiten llevar la cuenta hasta 60, que es la subdivisión en minutos de cada una de las  horas, con las que, en número de dos docenas, 24, dividimos el día. Incluso el primitivo calendario egipcio tenía 360 días, fácilmente divisibles en 12 meses de 30 días. Pero del mismo modo que las necesidad de optimizar los días de merca­do obligaron a introducir la subdivisión temporal básica, la semana, las clasi­ficaciones de las variantes de los virus llevan a códigos más complejos. Así la va­riante india, mejor denominada delta, es etiquetada B.1.617.2 en los labora­torios.

• Los nombres técnicos de las variantes de los virus son demasiado confusos para el públi­co general y así la gente termina llamando a las variantes por los lugares donde han sido detectados, lo cual es un hecho estigmatizador y discriminatorio. Para romper con ello, la Or­ganización Mundial de la Salud (OMS; en inglés WHO) decidió, a partir del 31/mayo de este año, utilizar el alfabeto griego para denominar a las variantes de COVID19.

• Esa nomenclatura puede ser consultada en páginas web que aportan muchos detalles. Así obtenemos una lista de variantes, con la letra griega y el lugar donde se clasificó: alfa, Reino Unido; beta, Brasil; gamma, Japón; delta, India; épsilon,  Los Ángeles; dzeta, Rio de Janeiro; eta, Nigeria; zeda, Filipinas; iota, Nueva York; capa, India; lambda, Perú.

• Cuando vemos el uso de las letras griegas como números ordinales, recordamos que la matemática griega no desarrolló el álgebra. La notación específica de los números y, sobre todo el concepto del cero, fueron importados de Asia en un largo recorrido que, pasando por Oriente Medio, llega a Europa a través de nuestro país, donde se tradujo al latín la obra de Al-Jwarizmi. Con ella, además de la aparición de las palabras álgebra y cifra (nombre original del cero, extendido a los de­más símbolos), los perfiles de los dígitos y la notación en base 10 de los nú­meros, se modificó la forma de empleo de la matemática.

• El calendario egipcio estaba formado por 12 meses de 30 días y 5 o 6 días extra (epagóme­nos). Además de inspirar la reforma del calendario romano, según la propuesta de Sosí­genes a Julio Cesar, en su versión original continúa hoy en uso en dos calendarios, el copto y el etíope. Ellos sólo difieren en sus eras, sus fechas de inicio (respectivamente, era de los mártires, 29/agosto/284 y era de la encarnación, 29/agosto/8, Amata Mehrat, año de la compasión). Los nombres de los meses en el copto son adaptación de los del egipcio, y aparecen en el mecanismo de Anticitera; los nombres etíopes emplean el lenguaje litúrgico, el geez, de la iglesia etíope. También el calendario armenio sigue ese esquema, tan racional que inspiró al calendario revolucionario francés. Pero éste empleaba la decade (diez días) en vez de la semana (para romper con el calendario eclesiástico), lo cual también contribu­yó a su desaparición.

• Unas subdivisiones que tendremos que aprender son las establecidas por la RFEF (Real Federación Española de Fútbol): en lugar de las ligas Segunda B y Tercera, aparecen tres, con los ordinales Primera, Segunda y Tercera pero con el subtitulo RFEF; además se supri­me la división en subgrupos empleados en la última temporada.

• El año de celebración de los Juegos Olímpicos es una subdivisión temporal, cuya cuenta desde 1896 se marca con números romanos, incluyendo los casos en que no pudieron cele­brarse (como las VI en 1916, XII en 1940, XIII en 1944; se mantiene la edición XXXII, aun­que se trasladó a un año impar, 125 años después de los celebrados en Atenas).

       El 1/julio es el Día de Canada, considerado el día de nacimiento de esa nación en 1867; Día de la Independencia, tantoen Ruanda, como en Burundi (ambas de Bélgica, en 1962); Día de la República en Somalia, cuando en 1961 se produce su independencia de Italia y la unión con la Somalia Británica; Día de la República en Ghana, por la proclamación ese día de 1960; Día de la Emancipación en Suriname, fecha de la abolición total de la esclavi­tud en 1863 (denominada Keti Koti, “las cadenas se rompieron”), también celebrado en las is­las Sint Maarten y San Eustaquio; Día de la Fundación del Partido Comunista en China (centenario de su primer congreso en 1921) y Día de los Médicos en la India (la fecha de nacimiento del doctor Bidhan Chandra Roy).

*José María Barja Pérez, exrector de la UDC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en SUBDIVISIONES.-José María Barja Pérez*

O PATRIOTISMO DE ALFONSO PAZ-ANDRADE.-Xoan Antón Pérez-Lema*

De súpeto morreu Alfonso Paz-Andrade, transitando a contorna dos seus 80 anos, despois de facer moitas cousas boas a prol da lingua, da cultura e da economía deste seu, deste noso País, malia que nos seus últimos anos enfrontase problemas xudiciais que non foron nunca resolvidos a medio dunha sentenza definitiva pola súa morte accidental. Porén, o relatorio definitivo de feitos probados amosou a súa falla de participación na lea da conspiración delitiva do presidente de Pescanova, Manuel Fernández de Sousa Faro. Probábelmente-e vai ser éste a única e razoada crítica ao finado Paz-Andrade neste artigo- Alfonso nunca chegou interiorizar a remuda das regras de xogo entre unha empresa cotizada no mercado de capitais e unha empresa partillada entre distintos socios e grupos familiares que non cotiza na Bolsa. Non se lle pode referir máis nada.

  Mais, sen deixar Pescanova, cómpre lembrar ao Paz-Andrade de 2006, que rexeita a ofensiva de Fernández de Sousa contra o goberno de coalición BNG-PSOE por mor do desaquelado proxecto deste a respecto da factoría acuícola de Touriñán, logo fracasada na localidade portuguesa de Mira. Custándolle este enfrontamento a súa privilexiada posición na empresa, probábelmente. Ou a súa diplomacía a prol de Pescanova (aquel que non ten nin tiña Fernández de Sousa) para acadar recursos pesqueiros no mundo todo, nomeadamente na África.

Porque co seu sorriso, dende a súa galeguidade, dende a súa cultura local e universal e co seu  xorne liberal Alfonso abriu portas para Pescanova. Mais tamén para o noso país, Galicia. Velaí a súa achega de tantos anos á revista Industrias Pesqueras que fundou o seu pai, D. Valentín. E o seu esforzo que definiu a conversión de Vigo como capital galega e europea da pesca á fronte da World Fishing Exhibition.

Trabúcanse os que pensn que Paz-Andrade non desenvolveu proxectos empresariais  liderados maioritariamente por él propio. Velaí a súa empresa Ibercisa Deck Machinery que, como nos lembra o profesor da USC Gonzalo Rodríguez, naceu da expansión da flota pesqueira galega da mán de Pescanova, mais que con 25 M€/ano de facturación, é hoxendía unha empresa dirixida aos mercados internacionais líder en maquinaria naval de cuberta. Creada, desenvolvida e dirixida dende Galicia.

 Alfonso, ademáis, contribuiu con todos os seus esforzos, dende proxectos como as Fundacións Castelao ou Neira Vilas, dende o Museo do Pobo Galego e dende moitos outros lugares a afortalar a nosa cultura e normalizar a nosa lingua.

 Un País como Galicia non pode esquecer e ha sempre recoñecer o labor de Alfonso Paz-Andrade, como lembra e recoñece o labor do seu pai, D. Valentín.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en O PATRIOTISMO DE ALFONSO PAZ-ANDRADE.-Xoan Antón Pérez-Lema*