EL VICE-BOTARATE. Por Antonio Campos Romay*

El Vice-botarate Gallardo, carente de la menor gallardia, hace del sexo su prioridad, mostrando la validez del refrán “dime de lo hablas y te diré de lo que careces”. Encaramado en su papel de mamarracho alfa, se arroga chabacano desde las practicas mas rancias del patriarcado, cual novicio de Savaranola, con derecho a maltratar a la mujeres y despojarlas de su independencia.

Ayatolá de vía estrecha, se pasa por el arco de triunfo la Constitución y la legalidad vigente, pisoteando los derechos y la intimidad de las mujeres en lo que es un acto de su exclusiva decisión. No hay en todo el espació europeo, salvo las anomalías neo-fascistas de Morawiecki y Orbán en Hungria y Polonia, donde no este regulada una ley de interrupción del embarazo en orden a garantizar y practicar con tada garantía la ejecución de este derecho. 

Conviertese el Vice-botarate en majadero al que su inopia intelectual le impide ver la inmensa estupidez de considerarse amo y señor de conciencias ajenas en el siglo XXI. De paso arrodilla ante su estulticia, propia de una oscura era de estupidez, al Botarate Mayor Mañueco, que “acongojado” tardó cinco días en tartamudear algo sobre el particular.

No es de extrañar. Su mohíno jefe nacional del movimiento de derecha extrema, sumido en estado de depresión aguda añorando su placida Xunta galaica,  siente su carencia de liderazgo en el partido que preside, incapaz de frenar los dislates que acepta la pusilanimidad de su Botarate Mayor ante el Vice-botarate. Desnudado de sus galas de ponderación y moderación, el Sr. Núñez Fejoo se muestra carente de sentido de estado, liviano de valores democraticos y torpe frente al cepo de Vox en su pilotaje de lo que estos llamam, la “derechita cobarde”. 

Al Vice-botarate que tiene mas gula de notoriedad que un hambriento de pan, su ruindad moral e intelectual le impide filtrar pleno de satisfacción de si mismo, las bestialidades que babea. Al alfa -botarate tanto le da decir en sede parlamentaria a la procuradora Dña. Noelia Frutos, (con discapacidad motora), “le voy a responder como si fuera una persona como todas las demás” como al antecesor en su cargo, “presunto delincuente e imbecial”. No se cohibe en la injuria al presidente del gobierno de su país, tildándolo de “líder de una banda criminal”, lo que hace extensivo al Grupo Parlamentario en las Cortes de Castilla y León.

Enloquecido con su catecismo tridentino en ristre acusa al gobierno de coalición de pervertir a los niños con educación sexual en las aulas. Se erige con la osadía del ignorante, como paladín de la liberación de la ideología de genero en la escuela. Y aun le queda bilis para verter que  la ley del aborto ampara «triturar niños con discapacidad».

Ante este espécimen que nadie ponga cara de sorpresa por su diarrea intelectual, amparado por un un PP cómplice y silente. Le anteceden sonoros tuits suyos que lo definen…“Me parece una gran idea recuperar a Raúl para la Eurocopa. Hay que heterosexualizar ese deporte repleto de maricones”.  “Ser feminista es una ridiculez, más aún si no eres una mujer” ,  “Qué asco me dan los pijo-horteras con fulares…Julandrones camuflados”… Y así una catarata interminable de basura salida de la boca infecta de este parasito inútil que aparentar necesitar los servicios de un psiquiatra.

Estos son los sujetos que al Sr. Núñez Feijoo le estrimulan para encamarse en una coalición de esperpentos si al caso viniere y asaltar La Moncloa, (figuradamente), aun a costa de llevar al precipicio la democracia y el Estado de Derecho.

Es de imaginar de Vicepresidente del España al Sr. Abascal. Abogando por un euroescepticismo similar al de Orban y Morawiecki, aspirando a ser estandarte de en una alianza de países,“patriotas europeos”, donde cada uno pueda hacer lo que le plazca sin incomodas trabas democráticas o legales. Y luciendo la misma logorrea infecta y antidemocratica de su secuaz en Castilla-León.

Que nadie se llame a engaño ni a posterioridad se mese con desesperación la cabellera. Ya lo advierte en un tuit el diputado Sr. Valdoví, pues “Nos han mostrado perfectamente el piso piloto”

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en EL VICE-BOTARATE. Por Antonio Campos Romay*

DETALLE GEOGRÁFICO.-José María Barja Pérez

Cuando vemos el mapa de un continente con 55 divisiones territoriales, pueden escapársenos detalles casi insignificantes. Así, estudiando el mapa de África, constatamos que allí hay 16 países sin acceso al mar. Nos sigue sorprendiendo que Etiopía, el país más antiguo del mundo, haya perdido toda zona costera por la aparición de Eritrea y Djibuti.

La zona occidental de África presenta una singularidad entre sus países con zona costera. Así la República Democrática del Congo que ocupa 2 345 000 km2, principalmente en el centro del continente, tiene un pequeño acceso al océano Atlántico. También lo tiene su fronteriza República del Congo, todo en una faja costera de 312 km entre Angola y Gabón. Pero un detalle de ese espacio costero llama la atención: en medio aparece una provincia de Angola, que separa las costas de ambos países congoleños. Se trata de Cabinda, denominada de forma simplificada “Congo portugués”, una de las 18 provincias de Angola, antes colonia portuguesa.

Las curiosidades geográficas se resuelven hoy con bastante facilidad gracias al uso del ciberespacio y algunas magníficas aplicaciones que ahí están disponibles. Y esto en vísperas del nuevo año chino, el 4721 de su cuenta, que comienza el 22/enero/2023 y terminará el 9/febrero/2024 (384 días), bajo el signo del Conejo y el Agua.

  • La superficie de Angola es de 1 252 876 km2 (con 1 600 km de costa), frente a los 404 905 km2 de la España peninsular (505 400 km2 con las islas).
  • Cabinda ocupa 7 270 km2 (unos 95 km de costa) y tiene 824 123 habitantes; produce 110 000 m3 de petróleo al día.
  • Todo el este y sur de Gabon son frontera de la República del Congo, mientras su noroeste encuadra a Guinea Ecuatorial, que limita al norte con Camerún.
  • Apenas somos conscientes que Nigeria ocupa 923 750 km² y tiene una población de 209 058 000 habitantes, cuatro veces más que España.

39 territorios costeros o insulares y 16 países interiores

*José María Barja Pérez, exrector de la UDC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DETALLE GEOGRÁFICO.-José María Barja Pérez

RETOS PARA ARTELLAR UNHA ALTERNATIVA DE CAMBIO.-Xesús Veiga*

Segundo os prazos legais vixentes, o límite temporal para celebrar os vindeiros comicios ao Parlamento galego está situado no mes de Xullo de 2024. Nunha primeira impresión semella un período moi longo para establecer consideracións de certa entidade a respecto do desenvolvemento e consecuencias de tal evento electoral. Certamente, dende 2015 vivimos nun contexto político menos ríxido que no pasado, mais proclive a cambios rápidos non previstos e no que, por tanto, resulta moi complicado realizar análises e prognósticos medianamente solventes.

Con todo, o universo político galego presenta algunhas singularidades que merecen ser  consideradas. Sendo inevitábel a influenza do contexto estatal nos procesos electorais á Cámara do Hórreo tamén é certo que, nas últimas décadas, o impacto dalgúns acontecementos relevantes acontecidos fora das fronteiras galegas foi moito menor do que cabería agardar. Servan dous exemplos significativos: no mes de xullo de 1997 ETA asasinou ao concelleiro de Ermua M.A. Blanco (de orixe galega) e o 11-S de 2001 rexistrouse o sorprendente atentado das Torres Xemelgas de New York. Ambos sucesos tiveron lugar poucas semanas antes de dous comicios onde o BNG acadou e mantivo a condición de forza principal da oposición, superando ao PSdG, a pesar de que, teoricamente, aquelas circunstancias exteriores podían facer pensar nun efecto inducido negativo para unha forza que formaba parte do catalogo das organizacións demonizadas habitualmente nos grandes medios de comunicación.

Dende hai trinta anos e a diferenza do que ten sucedido nas comunidades nacionais de Cataluña e Euskadi, a dereita política galega está concentrada nun único partido -o PP- e a oposición está conformada por dúas ou tres forzas (entre 1993-2012 e 2020-2023, BNG e PSdG; entre 2012-2020, AGE/En Marea, BNG e PSdG). Esta característica específica tende a reducir as marxes de flutuación entre os diversos segmentos do electorado e, xa que logo, contribúe a facer mais previsíbel a dinámica de pactos e alianzas postelectorais.

Sexa no verán de 2024 ou coincidindo coas xerais de 2023 (esta última hipótese dependerá do cálculo partidista que realice, nos vindeiros meses, Alfonso Rueda), o escenario resultante da cita coas urnas só ofrecerá dúas alternativas: ou repetición da maioría absoluta do PP ou acordo de goberno entre BNG e PSdG. Nesta segunda opción só debería existir, ao día de hoxe, unha incógnita por resolver: se a presidencia do Executivo correspondería a Ana Pontón ou ao dirixente que, finalmente, encabece a candidatura socialista. Outras opcións posíbeis -goberno en solitario de nacionalistas ou socialistas asociado a un apoio parlamentario que permita acadar a maioría aritmética necesaria- non resultarían recomendábeis ante a envergadura das tarefas transformadoras requiridas e, ao cabo, facilitarían un rápido retorno do PP a San Caetano. Convén lembrar que na experiencia do bipartito xurdido no ano 2005, o PSdG dispuña de 25 escanos e o BNG de 13: cunhas cifras aproximadas a eses rexistros -sexa cal sexa a prevalencia entre ambas formacións- non se acadaría a dimensión suficiente  para garantir unha gobernabilidade estábel.

Ese futuro goberno de coalición debería aproveitar as ensinanzas do sucedido entre 2005 e 2009, por mais que teñan variado algúns parámetros tanto do contexto endóxeno coma do exterior. Sería pertinente, dende agora mesmo, debuxar un cadro básico de prioridades na actuación do novo executivo. Sen esquecer outras temáticas presentes no actual ámbito competencial da Xunta, creo que se poden citar catro retos indiscutíbeis: mellorar significativamente o estado da sanidade pública; avanzar cualitativamente na atención ás persoas dependentes; mudar substancialmente as políticas en favor da lingua galega e asegurar que a CRTVG cumpra efectivamente os obxectivos establecidos na súa carta fundacional. Nos dous primeiros aspectos resultará determinante a mobilización de maiores recursos económicos mentres que nos outros terán mais relevancia os cambios normativos e os modelos de xestión.

A desexábel reforma do Estatuto de Autonomía está hipotecada pola maioría parlamentaria reforzada que se esixe no texto vixente. Dada a reiterada negativa explicitada polo PP, sería necesario que a representatividade deste partido ficara por debaixo dos 25 escanos para que fose viábel a mudanza desta norma básica.

En todo caso, as decisións sobre a folla de ruta programática deberán ir acompañadas dunha escolla axeitada das equipas humanas encargadas de facer realidade os compromisos adquiridos ante os votantes. Sen ideas ben definidas non se poderá edificar un proxecto de cambio. Sen buscar a máxima esixencia na selección das persoas encargadas da xestión pública non será realista conxurar o perigo da frustración de importantes sectores que depositen a súa confianza na nova andaina gobernamental.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en RETOS PARA ARTELLAR UNHA ALTERNATIVA DE CAMBIO.-Xesús Veiga*

MURGUÍA CONSTRUTOR DE NACIÓN.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O vindeiro 1-F cúmprense cen anos do pasamento na Coruña de Manuel M. Murguia. Para entendermos o labor murguiano compre lembrar o fracaso  da revolución galega de abril de 1846, que o mozo Murguía ollara nas rúas compostelás. Unha revolución democrática inserida na vaga das revolucións europeas desenvolvidas contra 1848 e non o adicional pronunciamento militar que a historiografía española nos conta. Entre 1850 e 1866 Modesto Lafuente escrebe a súa “Historia General de España”, que inventa unha inexistente nación española de 2.000 anos de antigüidade e agacha  a existencia do Reino de  Galicia como primeiro “regnum” de Europa e como potencia sobranceira no oeste da península ibérica (séculos XI-XIII), coprotagonista na construción europea a medio do camiño xacobeo. E no 1857 apróbase a lei Moyano, a primeira lei estatal que universaliza a  instrución básica eque por primeira vez vai facer chegar ao conxunto da nosa cidadanía esa idea de España uninacional e monolítica no que Galicia nin existe nin  xoga case rol ningún no contexto desa España única .

    Europa progresaba mentres Galicia minguaba economicamente e non se albiscaba como suxeito político nin posuidora dunha cultura propia. E aí traballou arreo  Murguía. Escrebe unha “Historia de Galicia” alicerzada na súa metodoloxía científica de arquiveiro que lle da ao galeguismo as ferramentas para coñecer e reivindicar o pasado común que explica a Nación. Chama a atención sobre o substrato cultural común  e as complexas e continuas relacións entre Galicia con Bretaña e as illas irlandesa e británica e publicita a vocación europea e atlántica amosada historicamente polas clases dirixentes galegas cando éstas foron autónomas.

    Constrúe un relato de Galicia como suxeito dende a historia, xeografía, economía ou Dereito, confrontando expresamente con proxectos subordinados e folklorizantes como o da Pardo Bazán.  Sen él non se pode explicar o Rexurdimento literario que Rosalía, Curros e Pondal desenvolven dende a publicación dos Cantares Gallegos(1863) e que no tempo dos Xogos Florais de Tui (1891) constituía xa unha realidade vizosa que moi axiña comezaría ser coñecida por cada vez máis galegos, por moitos anos case ágrafos en galego e castelán.

   Eses Xogos Florais sinalan o intre para  priorizar o labor político sobre os alicerces do labor de recuperación cultural desenvolvido, tentando conciliar o galeguismo liberal-demócrata murguiano co galeguismo conservador-tradicionalista representado por Alfredo Brañas. Malia que non fosen quen de superar as súas tensións ideolóxicas para lle propor ao País un proxecto integrador e interclasista, o labor daría froito no  1916-1918, cando as Irmandades da Fala autodefiníronse dende o pluralismo como nacionalistas, naquel novembro de 1918 no que abrollaban as liberacións nacionais irlandesa e checa no contexto da doutrina de autodeterminación das nacionalidades do presidente USA W. Wilson.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en MURGUÍA CONSTRUTOR DE NACIÓN.-Xoan Antón Pérez-Lema*

COLONIALISMO EÓLICO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O 28-D entrou en vigor o Decreto-Lei estatal de medidas contra a inflación, Que introduciu unha extrema flexibilización dos trámites de avaliación ambiental e autorización administrativa de toda caste de instalacións de produción eólica de competencia da Administración do Estado (as de máis de 50 MW). Dende esa data e até a fin de 2024 esta caste de proxectos non precisarán da obrigada avaliación ambiental, agás se ubiquen no mar, na Rede Natura 2000 ou noutros espazos naturais protexidos ou consistan na construción de liñas aéreas cunha voltaxe de máis de 220kV e máis de 15 km de lonxitude. Nestes supostos, se a Consellaría de Medio Ambiente non informa da existencia de afección ambiental do proxecto que se lle remita a estudo, considerarase que esa afección non existe e, xa que logo, o Ministerio competente poderá autorizalo.

  Xúntase esta reforma ás desenvolvidas nos últimos anos pola Xunta de Galicia a respecto das instalacións eólicas da súa competencia (as de menos de 50 MW), seguindo o ronsel dunha Unión Europea que percura maximizar a autosuficiencia enerxética europea multiplicando a produción eléctrica a medio de fontes renovábeis. Mais o que é lóxico e razonábel no contexto europeo require dunha emenda á totalidade no caso galego.

   Porque exportamos máis do 35% da enerxía que producimos sen beneficio ningún para os nosos consumidores e empresas, que pagan igual ca os da rexión de Madrid, , que nin te nin agarda pór ningunha instalación eólica. Ademáis, das resultas da reforma da lexislación eléctrica de Rajoy no 2013, os promotores eólicos non están obrigados a investir na contorna local do parque, mentres se lles facilita a expropiación dos terreos precisos para a súa instalación. Para máis, os parques eólicos constitúen instalacións que requiren dun uso intensivo do territorio pouco compatíbel coas actividades agrograndeiras, turísticas e outras actividades económicas e mesmo coa propia habitabilidade rural. É dicir, non són non xeran emprego, senón que o dificultan. Na lóxica dun sistema de produción eléctrica  baseado no transporte masivo aos grandes territorios consumidores (como Madrid), no canto do fomento do autoconsumo, a fixación da poboación no rural ou a diversificación das súas fontes de ingreso baten contra o criterio dun esquqema de produción hexemonizado polas multinacionais e grandes distribuidoras eléctricas españolas, logo da liquidación por Feijóo da alternativa eólica decidida polo BNG no 2007, que esixía das promotoras compensacións a xeito de plans industriais e investimentos e remuneracións a prol das comunidades locais.

    A lóxica que partillan dereita e esquerda españolas nesta cuestión é colonial. Velaí que o problema desta enxurrada eólica esixa unha resposta política de País que só o soberanismo galego pode propor á nosa sociedade.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en COLONIALISMO EÓLICO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

PREVISIÓNS E REALIDADES NO TRÁNSITO AO 2023.-Xesús Veiga*

Sempre que se achega o remate do ano resulta inevitábel buscar elementos que singularicen os últimos doce meses e sinalar algunhas hipóteses sobre o desenvolvemento do futuro inmediato.

No caso do 2022, observando o panorama internacional, estatal e galego, non é complicado seleccionar os acontecementos mais relevantes: a intervención militar rusa en Ucraína e o relevo na presidencia do PP (e, xa que logo, a retirada de Feijoo da política galega). Sen descoñecer, obviamente, a continuidade da pandemia do coronavirus aínda que sexa nunha versión menos virulenta que nos períodos anteriores.

A invasión do Exército ruso e a dimisión de Casado tiveron un denominador común: foron decisións que non figuraban no catalogo das previsións que se formularon no remate do ano 2021. As análises mais reputadas facían cábalas sobre a evolución da COVID e as consecuencias que tería sobre a situación das economías e das sociedades de diversas partes do mundo. Ninguén pensou que Putin ía mandar as tropas a Kiev e tampouco houbo alguén que prognosticara a conspiración de Ayuso e outros baróns do PP contra o dirixente que derrotara a Soraya Saenz de Santamaría nas primarias para ocupar o posto de M. Rajoy.

En realidade, chovía sobre mollado porque tamén a grave crise sanitaria que comezou nos primeiros meses de 2020 colleu por sorpresa á practica totalidade das autoridades políticas e dos creadores de opinión. Levamos tres anos onde a suposta racionalidade que debería presidir o desenvolvemento das nosas sociedades foi substituída por unha imprevista e desordenada sucesión de acontecementos que racharon anteriores inercias e suscitaron novas interrogantes entre os distintos sectores da cidadanía.

Esas circunstancias azarosas provocaron novas dificultades para as forzas políticas que se ubican no campo da esquerda. O PSOE tivo que facer fronte a un novo líder do PP que dispuña dunha imaxe mais «centrista» -alimentada, tamén, dende unha parte da mediática progresista- e, por tanto, mais competitivo de cara a unha parte do electorado socialista. Para as restantes forzas (UP, BNG, ERC, Bildu, MP…) o reto principal estivo na capacidade para adaptar o seu ideario proclamado á nova situación xerada en Ucraína para ser quen de manter a súa credibilidade como opcións transformadoras e ampliar o perímetro da súa influencia social.

O ano 2022 debería ter sido o momento adecuado para tirar conclusións da experiencia vivida coa pandemia e fixar unha axenda de cambios necesarios para neutralizar os erros e as carencias detectadas nos meses anteriores. Por exemplo: acometer as reformas estruturais nos sistemas sanitarios públicos que permitiran impedir a repetición das graves insuficiencias rexistradas durante o 2020 e o 2021. Ou tamén: rectificar o modelo de funcionamento da globalización económica para evitar os estrangulamentos dunha parte dos procesos produtivos existentes nos países da UE. Por non falar da corrección dos graves desaxustes constatados na teórica cogobernanza que deberían inspirar as accións das Administracións públicas presentes no Estado español.

Os tanques de Putin anularon ou reduciron drasticamente as posibilidades prácticas daqueles actores políticos e sociais que desexaban proxectar unha mirada de medio prazo acorde coa envergadura das mudanzas requiridas. E a chegada de Feijoo aos despachos da rúa Génova non alterou as dinámicas destrutivas e curtopracistas instaladas dende hai tempo na política española. O urxente desprazou, mais unha vez, ao importante.

O 2023 vai nacer da man dunha certeza indiscutíbel: as citas electorais da primavera e, tal vez, do outono contaminarán a vida pública cunha intensidade seguramente descoñecida ate o momento. Están en xogo cuestións moi relevantes para o futuro do corpo social. Debería esixirse a máxima transparencia e concreción nas propostas que realicen as formacións políticas concorrentes. É moi probábel que os grupos que conforman a actual maioría parlamentar sexan quen de acadar semellantes parámetros no seu comportamento. En troques, no PP -por non falar de Vox- as expectativas camiñan por vieiros moi diferentes. A esta altura, a suposta alternativa económica do grupo de Feijoo é unha colección de lugares comúns carentes dunha mínima coherencia interna. Iso si, para compensar semellante deserto discursivo, o político dos Peares atrevese a prognosticar que no 2023 haberá referendo sobre a independencia de Cataluña. Con este nivel predictivo, que se pode agardar da solvencia programática dos que invocan reiteradamente a pretensión de «salvar España»?

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en PREVISIÓNS E REALIDADES NO TRÁNSITO AO 2023.-Xesús Veiga*