OS IMPACTOS DUNHA GUERRA IMPREVISTA.-Xesús Veiga*

Coa guerra que se ven desenvolvendo en territorio ucraíno dende hai mais de dous meses, sucede algo semellante ao que se rexistrou coa pandemia da COVID: practicamente ninguén foi capaz de prever a existencia dunha traxedia destas dimensións neste momento histórico preciso. Unha cousa é constatar a presenza de importantes factores de tensión na zona dende 2014 e outra moi distinta é pensar nunha agresión militar directa da Federación Rusa contra Ucraína. Contemplar a posibilidade de que Putin atravesase a liña vermella da invasión dun Estado soberano, recoñecido na comunidade internacional, era algo que non figuraba nas axendas da case totalidade das institucións e chancelarías do mundo.

Como é sabido, o derrubamento da URSS a partir de 1991 alterou os equilibrios que rexeran a escena internacional despois da II Guerra Mundial. En calquera caso, o fracaso de Gorbachov no seu intento de reformar o sistema soviético non cabe atribuílo a un proxecto conspirativo especifico dos USA e da OTAN senón ao progresivo proceso de descomposición da orde económica, social e política construída nos países do leste de Europa despois do triunfo da Revolución soviética nas primeiras décadas do século XX. Gorbachov quería unha transición gradual -e a simultánea negociación dunha nova relación coas potencias occidentais- pero non foi quen de neutralizar aos sectores mais inmobilistas do aparello estatal -lémbrese a tentativa de golpe militar de agosto de 1991- e non conseguiu liderar aos segmentos que desexaban unha mudanza mais rápida e radical do chamado socialismo real.

Como en todas as guerras, a invasión de Ucraína ten provocado unha insoportábel traxedia humanitaria concretada en milleiros de vítimas civís (mortas, desaparecidas, feridas, violadas, desprazadas…). Elas son as principais damnificadas por unha decisión que tomaron as autoridades rusas sabendo as graves consecuencias destrutivas que se derivaban da mesma. Nun segundo plano de importancia -e no ámbito das consideracións sobre as relacións políticas- este conflito bélico orixina efectos moi relevantes no seo da UE e proxecta varios interrogantes no universo da esquerda ubicada fora da influenza directa dos partidos socialdemócratas tradicionais.

Tense afirmado, en diversas ocasións, que o proxecto de construción da UE primou a dimensión económica e outorgou un valor secundario á calidade democrática da arquitectura institucional comunitaria e ao establecemento dunha política exterior suficientemente autónoma a respecto do xigante militar norteamericano. Resultou moi ilustrativo o sucedido na década dos anos 90 do século pasado: mentres a vella URSS e o Pacto de Varsovia vivían un proceso de descomposición que suscitaba novas oportunidades de reconfiguración das estruturas internacionais, os Estados dominantes da CEE/UE dedicaban os maiores esforzos á creación e consolidación da unificación monetaria. A entrada en funcionamento -ao remate desa década- do euro (e a correlativa disciplina económico-financeira ditada polo Banco Central Europeo) foi a principal mensaxe emitida dende Bruxelas aos novos Estados emerxentes do centro e do leste de Europa. A carencia dunha política exterior consistente agudizou a transcendencia das políticas agresivas desenvolvidas pola Administración norteamericana en Afganistán e Iraq a partir do ano 2001.

O actual conflito en Ucraína está reforzando o papel da OTAN -obsérvese a recente petición de ingreso de dous países como Finlandia e Suecia, que se mantiveron á marxe desa alianza nos peores momentos da “guerra fría”- e, ao mesmo tempo, está debilitando a posición da UE no taboleiro internacional. Nas últimas décadas, Alemaña e Francia promoveron unhas relacións económicas e políticas con Rusia que, mais alá da satisfacción de intereses conxunturais, incrementaba o nivel de autonomía deses Estados a respecto do “amigo americano”. A ofensiva de Putin arruinou semellante posibilidade e facilitou a xustificación argumental dunha maior dependencia das decisións adoptadas en Washington ou mesmo en Londres. A reservas do que aconteza nos vindeiros meses -nomeadamente, do contido dun eventual acordo de paz- pódese afirmar que a UE vai perder peso específico -a respecto de actores como USA, Rusia e China- no inestábel equilibrio multilateral que se viña rexistrando despois dos fiascos protagonizados polos USA en Iraq e Afganistán.

Unha parte da esquerda está vivindo esta guerra cunha visíbel incomodidade e unha preocupante pasividade. Seguramente é consecuencia de que os protagonistas -directos e indirectos- desta crise bélica teñen os papeis cambiados a respecto do que se rexistrara nas últimas décadas. Agora, Rusia é a potencia invasora que violenta a legalidade internacional mentres Estado Unidos e a UE subministran axuda económica e militar ao Estado agredido. O ideario teoricamente asumido neses sectores críticos coas prácticas hexemonistas desenvolvidas nas relacións internacionais debería implicar un nidio posicionamento contrario ás políticas de Putin e a consecuente acción mobilizadora contra as mesmas. Tal actitude non significaría asumir un papel subordinado dos gobernos que manexan moitos dos fíos do poder mundial: loitar contra as decisións criminais tomadas no Kremlin non supón avalar as lóxicas pasadas e presentes da Administración norteamericana ou dos executivos de Bruxelas. A coherencia debería ser un valor básico da cultura dunha esquerda que pretenda transformar a orde mundial. Cando se agruparon forzas para condenar a invasión de Iraq e de Afganistán sabíase que Sadam Hussein ou os talibáns non representaban modelos asumíbeis para as persoas que se manifestaban diante das embaixadas ou consulados dos USA.

Cando se chega a unha situación bélica como a que estamos coñecendo, a experiencia histórica ten demostrado que as posibilidades de pacificación -e a propia acción diplomática destinada a tal obxectivo- están moi condicionadas pola evolución da relación de forzas no terreo estritamente militar. Así aconteceu na guerra de Vietnam (os gobernantes norteamericanos só aceitaron negociar cando comprobaron que non podían gañar sen pagar un prezo elevadísimo) e, previsibelmente, así ocorrerá neste caso. Mentres, desgraciadamente, proseguirá a infernal maquinaria de morte e destrución sobre o territorio ucraíno.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en OS IMPACTOS DUNHA GUERRA IMPREVISTA.-Xesús Veiga*

A SEGUNDA DOUTRINA BOTIN.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O Tribunal Supremo decidiu no 2007 que unha persoa non podía ser xulgada se só pedía a apertura do xuizo a acusación popular e non o Fiscal nin as persoas prexudicadas. Deste xeito Emilio Botín safou de ser xulgado polo asunto das cesións de crédito comercializadas polo Banco Santander. Claro é que no 2008 o Tribunal mudou a súa doutrina e condenou por desobediencia xudicial ao Presidente do Parlamento vasco, Juan Mari Atutxa (PNV) por non disolver o grupo parlamentario Sozialista Abertzaleak. Porque, como xa saberán nesta altura, no Estado español, o mesmo que na “Animal Farm” de George Orwell, todos somos iguais, pero algunhas sonlles máis iguais ca outras.

        O Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE) ten desenvolvido nos últimos anos un grande traballo a prol dos dereitos dos consumidores, corrixindo graves erros das leis e da xurisprudencia españolas, como na irretroactividade da nulidade das cláusulas de chan ou na necesidade de analisar condicións contractuais abusivas nas execucións hipotecarias sofridas polas persoas consumidoras.

          Mais o 5-M o TXUE resolvía que os accionistas do Popular non poden reclamar do Santander (que adquiriu por un euro o negocio bancario do Popular no marco da liquidación deste banco acordada pola autoridade bancaria europea o 7 de xuño de 2017) a restitución do investido pola compra de accións na ampliación de capital emitida polo Popular en maio de 2016, malia que acrediten a nulidade desa compra por erro substancial no consentimento expresado no intre de mercar as accións.

        O TXUE baséase nunha Directiva europea de 2014 que ordena que os accionistas han asumir as perdas dunha liquidación bancaria. Principio xurídico que é correcto, mais que até de agora interpretábase polo 95% dos Xulgados e Audiencias do Estado español no senso de que esa responsabilidade non prexudicaba o exercicio de accións de nulidade ou indemnizatorias polo feito case xeralmente aceptado da desaquelada información ofrecida no 2016 polo Popular, como xa dixeran os Tribunais españois nas sentenzas  das reclamacións pola saída a Bolsa de Bankia no 2012 e pola perda de valor parcial das preferentes e subordinadas.

          O TXUE dí que a protección dos investidores é un principio esencial do Dereito europeo mais que a estabilidade bancaria é preferente. Mais ésta fica tamén fanada, pois que investir en Bolsa mercando accións de bancos será moito máis arriscado ca mercar eléctricas ou construtoras, cando as necesidades internacionais de capitalización bancarias cada vez son máis esixentes.

           O xogo, porén, non rematou. Fica pendente un recurso potente contra o Tribunal Europeo dos Dereitos Humanos, xa que esta interpretación atenta contra o dereito fundamental á tutela xudicial efectiva ao eliminar as únicas accións efectivas para garantir o interese dos investidores. Tamén as reclamacións da diferenza do valor que terían acadado os accionistas nunha liquidación  concursal.  E segue en curso a investigación penal contra os dous últimos consellos de administración do banco e os seus auditores, da que xurdirán directa e indirectamente pronunciamentos indemnizatorios.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en A SEGUNDA DOUTRINA BOTIN.-Xoan Antón Pérez-Lema*

LA GUERRA QUE FABRICÓ A OCHO PRESIDENTES…José Luis Ortiz Güell*

La II Guerra Mundial tuvo las graves consecuencias que todos conocemos y que fueron:

  1. 50 millones de muertos civiles.
  2. La destrucción de Europa que es ese momento ascendía a 2 billones de dólares (en la actualidad serían 34,7 billones) y el desplome de la agricultura y la industria en más de un 30 % en relación a tiempos de antes del conflicto.

Si bien la causa oficial y directa fue la invasión de Hitler a Polonia ya se generó en 1870 con la guerra Franco-Prusiana promovida por Bismarck.

Este conflicto, posible causa de un muy cercana III Guerra Mundial y que ha sido promovida por la intromisión Rusia, por la guerra de Ucrania ya se gestó en los famosos Acuerdos de Malta de 1945, que pusieron fin a la II Guerra Mundial y que propició la Guerra Fría y la temible era nuclear que puede causar el mayor desastre de todos los tiempos.

Esas fueron unas de las consecuencias de ese conflicto que aún seguimos sufriendo, pero para Estados Unidos le supuso la fabricación de ocho presidentes. Si es un fenómeno que puede ser motivo de reflexión.

Roosevelt murió prematuramente en abril de 1945, poco después de la Conferencia de Yalta y fue sustituido por Harry S. Truman que estuvo hasta el año 1953 que fue relevado por Eisenhower (1953-1961) y que fue General durante la II Guerra Mundial y Jefe del Estado Mayor del Ejército en la presidencia de Truman.

En 1961 gana las elecciones J.F. Kennedy que sirvió en la Marina de los Estados Unidos y durante la II Guerra Mundial en donde no sólo perdió a su hermano, sino que el mismo tuvo una grave lesión en la espalda.

Tras su asesinato fue sustituido por Lyndon B. Jhonson también, alto mando durante la II Guerra Mundial en la Marina y que estuvo hasta el año 1969.

Richard Nixon (1969-1974) también militar durante la II Guerra Mundial y también en la Marina.

Gerald R. Ford (1974-1977) que después del ataque de Pearl Harbor en 1941 era alférez y poco después instructor en la Marina de Estados Unidos.

Jimmy Carter (1977-1981) que en 1943 entro en la Academia Naval de los Estados Unidos en Annapolis y que fue escogido por el almirante Hyman Rickover para participar en el novedoso programa de submarinos nucleares, antes de tomar el control de la empresa familiar.

Ronald Reagan (1981-1989), conocido actor pero que desde 1937 estaba alistado en Caballería y como capitán fue reasignado al 18º AAF Base Unit hasta el final de la II Guerra Mundial.

Georges Bush, padre, (1989-1993) que tras el ataque de Pearl Harbor se licenció como aviador naval hasta el final de la contienda y muy vinculado con Eisenhower y que gracias a ello en 1964 fue Presidente del Partido Republicano de Harrys.

Está claro que no es una casualidad y que ese conflicto mundial y que durante casi cincuenta años fue la fábrica de sus máximos representantes.

¿Acaso es una casualidad que aparezca el lema y los símbolos Iluminati, sociedad secreta bávara fundada en 1776, en la serie de billetes de un dólar de 1935 hasta la última de 2017? ¿No es un cambio de ciclo en el que el denominador común es la desinformación y la generación de un caos organizado?

Dejo claro que no estoy hablando en ningún momento de conspiraciones sino de posibles casualidades alineadas en el tiempo. Generados pensamientos y diversas reflexiones desde la rectitud de la escuadra y con la exactitud del compás, libres, solidarios e igualitarios.

*José Luis Ortiz Güell, funcionario

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en LA GUERRA QUE FABRICÓ A OCHO PRESIDENTES…José Luis Ortiz Güell*

O CATIVO BALANCE DE NÚÑEZ FEIJÓO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Rematou abril coa demisión do presidente da Xunta, que racha deste xeito o compromiso asumido perante a cidadanía galega no verán electoral de 2020, naquela campaña sen siglas do PP, a do “Galicia, Galicia, Galicia”. Foron trece anos e algúns días e deixa tras del catro maiorías absolutas, mais tamén  unha Galicia máis dependente, menos equitativa e máis pobre.

   Núñez Feijóo, como xa teño escrito, asistiu pasivo dende o 2009 ao proceso de deconstrución do subsistema financeiro galego, composto na altura por Caixa Galicia, Caixanova, Caixa Rural Galega e polos Bancos Gallego, Pastor, Galicia e Etcheverría. Asistiu pasivo á merca do Pastor polo Popular  e á merca do Gallego polo Sabadell. Non foi quen de evitar a destrucción das Caixas e mesmo fixo posíbel unha malfadada fusión que contribuiu en parte ao  imparábel proceso de exclusión financeira das nosas empresas e consumidores, que nace do crecente oligopolio bancario e recentralización das decisións de financiamento en Madrid e ao que o Presidente galego asiste dende a total pasividade.

   Malia sermos menos galegos, por mor da falla de resposta reindustrializadora, hoxe hai máis pobres ca no 2009. O 25,7% da poboación estaba en risco de pobreza ou exclusión no 2020. Dende 2017 a pobreza medra no noso país máis ca no conxunto do Estado. No 2008, gobernando PSde G e BNG acadamos o índice de desigualdade máis baixo da historia (0,284 no índice de Gini), mentres que no 2020 este índice era do 0,42. É dicir, durante o tempo de goberno de Núñez Feijóo e malia a redución da poboación en termos absolutos, medrou a desigualdade case nun 50%.

   Como tamén escrebín na pasada campaña electoral de 2020 o mito do bo xestor non se ten de pe. Mil camas menos na sanidade galega dende 2009. No 2019 eramos o terceiro territorio do Estado con menos camas hospitalarias (3,14/1000 residentes), sendo a nosa ratio de camas UVI de 5,88/100.000 habitantes, fronte as máis de 13 de Alemaña e 8,2 do conxunto do Estado. Nos servizos sociais non se creou unha soa praza pública de residencias da terceira idade, abandonando o coidado dos nosos maiores dependentes en multinacionais orientadas ao beneficio económico.

   O noso índice de investimento en I+D+i é dos máis baixos da Europa (0,84% PIB). Non existiu política industrial nin existiu crédito público orientado ás nosas empresas nestes trece anos. IGAPE e XESGALICIA foron claramente infrautilizados, mentres entre 2009 e 2014 perdíamos todo o emprego industrial creado entre 2000 e 2008. .

  Núñez Feijóo actuou máis como contábel ou como presidente dunha comunidade de veciños (como ven de escrebir Antón Losada) que a xeito de Presidente dun país. Iso si, amosou ser o o mellor  facéndolle oposición á oposición e botándolle as culpas aos demáis.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en O CATIVO BALANCE DE NÚÑEZ FEIJÓO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O RELEVO CONTROLADO DE FEIJÓO.-Xesús Veiga*

A elección de Feijóo como presidente do PP estatal, colocou á organización galega deste partido diante dunha situación inédita: a necesidade de substituír á persoa que relevou a Manuel Fraga a partir de 2006 e que, posteriormente, acadou a presidencia da Xunta.

Os precedentes históricos deben ser considerados mais non poden asegurar o éxito do proceso que se vai dar nos vindeiros meses. Dende 1990, o PPdG foi un partido que combinou unha estrutura organizativa baseada nas xerarquías provinciais coa existencia dun liderado forte a nivel galego. Primeiro Fraga e despois Alberto Núñez administraron unha maquinaria pensada, fundamentalmente, para conseguir e conservar o poder político nas diversas instancias das Administracións públicas.

Certamente, existiron especificidades en cada unha desas etapas. Entre 1990 e 2005 as baronías provinciais tiñan acumulado un peso tan relevante (Romay, Cuiña, X.L. Baltar e Cacharro Pardo) que esixían un exercicio intenso da autoridade fundacional que posuía Fraga no universo da dereita posfranquista. Nas hemerotecas fican algunhas probas daquelas tensións entre o presidente da Xunta e os caciques provinciais que non estaban dispostos a perder totalmente os niveis de autonomía cos que se edificara a estrutura do poder interno no PPdG. A partir da chegada de Feijóo as cousas mudaron significativamente porque o novo líder galego promoveu unha política deliberada para reducir a capacidade de manobra dos virreinatos provinciais. Só houbo unha excepción: a familia Baltar gañoulle o pulso a Alberto Núñez e, coa bandeira simbólica da “ourensanía”, blindou o dominio sobre o seu territorio ante calquera proxecto de control dende a dirección galega.

Resulta obvio que o PPdG non elixiu o momento para realizar a transición que vai situar a Alfonso Rueda como o principal referente orgánico e como novo presidente da Xunta. Os tempos viñeron marcados pola fonda e rápida crise interna padecida polo PP de Casado. Esta circunstancia reforzou aínda mais o papel de Feijóo no proceso da súa sucesión. Se comparamos o que está sucedendo agora co que pasou no ano 2006, constataremos que, daquela, Fraga tivo un protagonismo menor do que cabía esperar (por varias razóns: a forte erosión padecida polo que fora presentado durante moitos anos como o relevo oficial -Xosé Cuiña-; pola perda da maioría absoluta sufrida no 2005 e pola presión exercida por Rajoy e Romay dende Madrid). No momento actual o partido non cambia o liderado por un fracaso nas urnas ou pola xubilación do seu máximo dirixente senón por unha circunstancia imprevista. Nestas condicións, para acadar o obxectivo de manter a hexemonía do PPdG nas institucións de autogoberno resulta necesario, como mínimo, asegurar a maior unidade no establecemento do novo equilibrio de poder interno. Nesa tarefa, a intervención de A. Núñez resulta determinante: por moito que se garden algunhas aparencias, estamos ante un proceso controlado e dirixido polo actual inquilino de Montepío.

O PPdG non sente a necesidade de renovar o seu ideario programático. Tampouco quere repensar o seu funcionamento organizativo. Aposta pola máxima continuidade e deposita toda a súa confianza no éxito futuro de Feijóo na carreira cara a Moncloa. O problema é que Rueda carece das fortalezas que tivo o actual presidente da Xunta. E, ademais, as eleccións municipais de Maio do vindeiro ano poden ratificar, mais unha vez, a derrota do PP na provincia de Pontevedra (se non acada as alcaldías das tres principais cidades e o goberno da Deputación) e debilitar, xa que logo, a figura do novo líder.

BNG e PSdG teñen a mellor oportunidade dos últimos anos para desprazar ao partido que ven hexemonizando a vida política galega. Non será doado porque, a pesar das súas vellas e novas debilidades, o PPdG conserva unha notábel fortaleza no tecido social e segue contando, polo momento, co apoio dos principais poderes económicos e mediáticos do noso País. As forzas da actual oposición na Cámara do Hórreo están obrigadas a non cometer erros e maximizar as súas potencialidades.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en O RELEVO CONTROLADO DE FEIJÓO.-Xesús Veiga*

LOS CINE… FILIAS.-María Purificación Nogueira Domínguez

“ Cine, cine, cine.

Más cine, por favor

Que todo en la vida es cine

 Y los sueños

Cine son.” (Luis Eduardo Aute).

Aquel era… un gran edificio dividido en dos partes. La parte derecha estaba cubierta por una preciosa fachada de piedra, custodiada por una enorme puerta de madera, tallada con diferentes dibujos de nobles escudos heráldicos, que parecía quitada de un castillo Disney, y daba entrada a una lujosa sala de proyecciones. A sus pies, una larguísima alfombra roja escoltada de un lado a otro por unos enormes gorilas humanos, vestidos con trajes negros y aderezados con gafas a juego, permanecían firmes, con una mano sobre la otra delante de su entrepierna, velando por la seguridad.Y daban la bienvenida a los directores, productores, guionistas, actores fetiches… a los poderosos, que llegaban, suntuosamente ataviados, en diferentes coches de alta gama, y desfilaban por la alfombra roja hasta el interior. Allí los esperaba una majestuosa pantalla a todo color, con los sistemas de audio más sofisticados, y unos confortables sillones de piel que proporcionaban calidez y confort a los amos. Eran los que veían las películas más hermosas, interpretadas por los comediantes más expertos, más ricos, más famosos… los primeros actores. Películas de fiesta y alegría, de lujo y fantasía. A cada lado de la puerta… dos columnas, con capiteles barrocos, sujetaban el peso de un cartel con luces de neón, donde unas estrellas doradas de dimensiones desproporcionadas, daban nombre y apellidos a aquella opulencia: “ Power Films”.

 La parte izquierda del edificio… era una especie de anexo de cemento, un almacén sin adornos, sin carteles, sin lujos, y cuya alfombra era un gigantesca hilera de personas, que esperaban para llegar a una pequeña taquilla… donde casi nunca había entradas. Los pies fríos en invierno, los pies pegados al asfalto y derretidos en verano, y los pies descalzos casi todo el año… eran los sufridos testigos de aquellos cientos de miles de seres humanos que padecían largas colas para entrar al cine. Los que tenían suerte, y lograban entradas, se sentaban en bancos comunitarios de madera. Unos empujaban a los otros en una cruenta lucha por conseguir el mejor lugar frente a la pantalla. Palomitas de maíz rancio y refrescos cancerígenos yacían entre las manos de los que, con ojos ávidos, se sentaban ante un pequeño plasma en blanco y negro, en algunas ocasiones con sonido sensurround, otras demasiado bajo, y otras con diferente idioma y subtítulos. De cuando en cuando silbaban las balas y se oía el estruendo de cañonazos, pero el sonido predominante era el del silencio o los sollozos. En verano se asaban, en invierno se congelaban, ningún confort y solo películas malas: belicismo, precariedad social, miseria económica e intelectual, injusticia y desigualdad. Eran las peores películas que se podían rodar, pero eran las únicas que se proyectaban en “ Pueblo Films”. Y que disfrutaban los conformistas espectadores… sin levantar una pestaña ni la voz… resignados También estaban los espectadores dormidos, que no salían en la película, y se entregaban plácidamente a Morfeo… en el hombro de algún compañero de banco. Y, además, estaban los que pataleaban y gritaban : “¡Fuera, fuera!”. “¡Justicia, igualdad!”. Los inconformistas que silbaban y tiraban objetos a la pantalla. Pero… por más ruido que hiciesen, por más que gritasen, entre la indolencia de unos y la ausencia morfeista de los otros, se quedaban solos en la sala, mientras todos les miraban y les señalaban con el dedo. Y las linternas de los gorilas humanos de la alfombra roja, entraban en la sala e invitaban a salir a los “ruidosos”… Y en la calle, desde la acera de enfrente, observaban el lujo del precioso edificio, escuchaban las risas, los taponazos del descorche de champagne, veían el ir y venir de coches espléndidos… Y pensaban que, quizá algún día, todos los cinéfilos de “ Pueblo Flims”, los de las lágrimas, los de la precariedad, los de los subtítulos, lograrían despistar a los gorilas humanos de la alfombra roja, echar a los mandones, entrar en “Power Films”… y disfrutar de aquello que les pertenecía, porque ellos eran los que habían construido el edificio, hecho los sillones, las pantallas, todo, todo. Eran los espectadores y… los actores.  Eran los que trabajaban en papeles malos solo para sobrevivir… o hacían de extras por un bocadillo, pero ellos eran los actores principales, los indispensables, los que quitaban adelante los films que disfrutaban los abusones. Pero… algún día todos ellos, los parias cinematográficos, pisarían la alfombra roja y recibirían un Óscar… Algún día.

“… Y los sueños, cine son.”

……………………………….

NIETA: Abuela, lo tuyo por la subversión es pasión pura.

ABUELA: Te he dicho que no espíes mis historias. Su lectura te  puede producir un despertar brusco a la realidad. Y corres el riesgo de sufrir un trauma psicológico. 

NIETA: Ya no tienes edad para estos berrinches. Te iría mucho mejor escribiendo poesía, Abuela.

ABUELA:  Lo sé, lo sé. He empezado a escribir un bello, a la par que tierno, poema de una mariposa albina, que vuela veloz al arcoíris en busca de colores para engalanar sus alas y… bla, bla, bla. ¡Ay, qué desazón! No he podido terminarlo … ¡ Me daba la risa!

NIETA: ¡Qué poca vida sensorial tienes, Abuela!

ABUELA: Ya sabes, querida niña… Mi carácter literario es crítico y muy ácido. Lo que viene siendo el apareo de un limón con un pimiento de Padrón… Lo mismo que me importa tu opinión.

NIETA: Pues por eso no pierdo más el tiempo. Me piro, Abuela.

ABUELA: ¿ Adónde vas?

NIETA: Al cine… Hasta lueguito, Abu.

ABUELA: ¡Cómo no!… ( Seguro que va a ver “El silencio de los… borregos”). Ea, con Dios, miña nena.

María Purificación Nogueira Domínguez.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en LOS CINE… FILIAS.-María Purificación Nogueira Domínguez