¡¡¡DEMOCRACIA!!!… TENEMOS UN PROBLEMA.  Antonio Campos Romay*

Con la misma angustia que los técnicos de la Nasa se alarmaban con el funcionamiento del Apolo XIII, cabe hacerlo con nuestra democracia cuando uno de sus pilares se muestra afectado por la carcoma de la mala praxis.

La libertad de expresión es elemento vertebral de una sociedad democrática. No es gratuito que se cite en el artículo 19 de la Declaración de Derechos Humanos y se recoja en el ámbito del derecho internacional, en el seno del  Pacto Internacional de Derechos Civiles y Políticos.

En una sociedad democrática la libertad de difundir informaciones e ideas sin  estar sujeta tal actuación a censura previa, y sin más responsabilidad posterior que la que fije la ley es una referencia indispensable. Establecido lo cual y la trascendencia que comporta para la convivencia, alarma comprobar como a su amparo, individuos y corporaciones mediáticas difunden aposta mensajes no veraces. Cargados de intención dolosa y con ánimo de intoxicación de la vida colectiva. Cuya motivación va dirigida a adulterar la democracia y truncar la ejecutoria de un gobierno legítimo con campañas carentes  del menor freno ético.   

La ciudadanía asiste estupefacta a la exposición pública y descarnada de la alianza entre las cloacas del estado y la caverna mediática. Una alianza que a través de bulos, difamaciones y calumnias esparcidas como bombas de racimo, se afana en destrozar la honorabilidad de dirigentes políticos y  de organizaciones situadas en la izquierda del hemiciclo. Socavando  su credibilidad ante el electorado  aún a costa de la propia estabilidad del país, propiciando  un estado de opinión sensible a mensajes reaccionarios.

Vale para ello lo más grotesco…En su paranoica cruzada tanto da exhibir las ecografías de una embarazada violando suciamente la intimidad de una madre, como manipular fotos del Presidente del Gobierno inspeccionando la situación de un incendio en Extremadura con su Presidente y una colaboradora. Mágicamente (como hacían los estalinistas) desaparecen dos personas  de la foto para poder titularla, “Pedro Sánchez posa como un Adonis con la España calcinada de paisaje de fondo”…Como guinda de la “noticia” en un recuadro se reclama la atención sobre  su entrepierna y el presunto bulto de su atributo viril… Eso se califica como “periodismo de investigación” y  libertad de expresión…

Se normaliza  un concepto de moral cívica tan laxa que tolera todo tipo de aberraciones. Los  burdos montajes de cuentas inexistentes en algún paraíso fiscal o relaciones con el terrorismo etarra atribuidas falazmente a un ex -vicepresidente de Gobierno a sabiendas de que es una noticia falsa. Laxitud moral que da por bueno que caracterizados comunicadores y comunicadoras en programas  de máxima audiencia tras quedar en evidencia como brazos mediáticos de las maquinaciones de la pocilga policial (que algunos prefieren llamar “patriótica”) sigan campando sin el reproche legal adecuado. Emponzoñando el buen nombre duramente adquirido de los Cuerpos y Fuerzas de Seguridad del Estado con una  complicidad entre cloacas para destruir la imagen de políticos y formaciones cuya vocación sea implementar políticas progresistas, solidarias y de justicia social.

Tales individuas e individuos son los menos en el seno de un gran colectivo de profesionales ejemplares. Pero si son los más ruidosos. Estratégicamente distribuidos, actúan como lluvia fina y persistente que cala las conciencias y las manipula a conveniencia dañando gravemente a aquellos que son sus víctimas. Así cumplen la misión que tienen confiada.

 Se dicen adalides de la libertad de expresión. Pero son la “voz de su amo”. Se autocalifican demócratas, pero su indecente sectarismo y falta de deontología  es un grave deterioro para el prestigio de la libertad de expresión. ¡¡¡Democracia!!!…  tenemos un problema… 

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ¡¡¡DEMOCRACIA!!!… TENEMOS UN PROBLEMA.  Antonio Campos Romay*

MATRICULANDO EN JULIO.-José María Barja Pérez*

 Estamos viviendo en las universidades un momento histórico: el período de matriculación para el curso 2022-23 va del 15/julio al 6/septiembre. El complejo proceso de incorporación de nuevos estudiantes a los grados uni­versitarios tiene lugar en fechas que muchos aún consideran vacacionales. El curso comenzará el 5/septiembre, con un primer cuatriméstre hasta el 22/di­ciembre, cuyos exámenes se realizarán entre 9-26/enero/2023. Y el 30/enero ya se inicia el segundo cuatrimestre, con sus exámenes desde el 15/mayo al 6/junio. Los aún denominados “exámenes finales” ocupan los días entre 21/junio al 14/julio, lo cual desconcierta a las generaciones anteriores acos­tumbradas a que la “repetición será en septiembre.”

      Cuando aparecen en la prensa las referencias de las “notas de corte”, ve­mos unos números entre 5 y 14, con cuatro decimales, que señalan la califica­ción del últi­mo alumno en la lista decreciente de notas de los matriculados. Una alta nota de corte refleja que todos los que cursarán esa titulación son es­tudiantes con altas calificaciones en los estudios  previos y en las pruebas de la ABAU. Pero, en las comparaciones entre dos distintas titulaciones, debe te­nerse en cuenta el número total de admitidos en cada una de ellas. Vamos, que al comparar un grado que oferta 50 plazas con la nota de otro que permi­te 150 plazas, deberíamos conocer cual es la nota del alumno 50º del segundo grado (descubriendo en muchas ocasiones que es más dificil de ingresar a la segunda de esas titulaciones).

      Las complicaciones de este proceso quedan bien reflejadas en las cifras re­feridas a los estudios de Medicina en Galicia. La única Facultad oferta 360 plazas; en el primer llamamiento fueron convocadas 750 personas, las de ma­yores notas (superiores a 13,050) entre los 4.158 solicitantes (de los cuales 947 son gallegos).

19/julio/2022

  •  La CIUG (el organismo que coordina la incorporación de los nuevos estudiantes a las tres universidades públicas  gallegas) advierte que en «Os días festivos non hai soporte para resolver os problemas que poidan  xurdir» en un proceso básicamente informático. La aplica­ción empleada se llama NERTA, acrónimo que coincide con una prestigiosa marca belga de productos para limpieza de vehículos y también con una empresa andaluza especializa­da en Prevención de Riesgos Laborales.
  •  Se ha referido que el doble grado de Ingeniería Informática y Matemáticas, con un to­tal de 12 plazas, tiene una nota de corte de 13,6 de momento. Lo cual no significa que en otras titulaciones no pueda haber mas de 12 estudiantes con notas de corte superior a esa tan alta.
  • La titulación de Enxeñería Informática se imparte en las tres universidades públicas ga­llegas con una oferta de 486 plazas (264 en UDC, 147 en Uvigo y 75 en USC). En el nuevo grado de Inteligencia Artificial hay 150 plazas (50 en cada una de las tres universidades).
  • Un distinto concepto de matriculación corresponde a la de automóviles que, desde el año 2000, utiliza tres letras mayusculas y cuatro dígitos. Todavía hay quienes no saben que a partir de esos datos se puede aproximar la fecha de matriculación del vehículo, pues se encuentran referencias a las tres letras empleadas en un mes (LZG en julio/2022) y se pue­de estimar el día para cada uno de los 10.000 vehículos que las comparten.
  • José María Barja Pérez, exrector de la UDC
Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en MATRICULANDO EN JULIO.-José María Barja Pérez*

MELLA, NOGUEIRA, MARIÑAS: TRES FIGURAS XUSTAMENTE RECOÑECIDAS.-Xesús Veiga*

Nas últimas semanas rexistrouse unha coincidencia que merece ser comentada. Tres figuras ben coñecidas na política galega durante as décadas posteriores ao establecemento do réxime constitucional e autonómico vixente (Carlos Mella, Camilo Nogueira e Pablo González Mariñas) recibiron distintos recoñecementos públicos pola súa traxectoria comprometida coa defensa do autogoberno galego.

As tres persoas homenaxeadas percorreron un camiño político diferente mais chegaron ao destino común dunha identificación expresa co BNG, a formación que naceu en 1982 e que acolleu, a partir dos anos 90 do pasado século, aos sectores maioritarios do corpo nacionalista organizado. Mella e Mariñas deron os seus primeiros pasos na vella UCD para conformar, mais tarde, a Coalición Galega que destacaría como forza parlamentaria relevante nas eleccións galegas de 1985. Se Carlos Mella foi conselleiro con Fernández Albor, González Mariñas formou parte do goberno tripartito presidido por González Laxe. Despois da chegada de Manuel Fraga á presidencia da Xunta, ambos rematarían – con distintos roles – na casa común representada polo BNG.

Camilo Nogueira transitou por unha ruta mais homoxénea. Militante da UPG nos primeiros anos da transición, promoveu – unha vez celebradas as primeiras eleccións de 1977 – a creación dunha forza (Esquerda Galega) que tivo unha presenza reducida pero significativa no Parlamento galego durante a década dos 80. A partir de 1997 regresou – xa como membro do BNG – á Cámara do Hórreo e dende 1999 desempeñou un importante papel como deputado nacionalista no Parlamento europeo.

Nos primeiros dez anos da historia do autogoberno galego que naceu co actual Estatuto de Autonomía, semellaba verosímil a posibilidade dun campo galeguista ou nacionalista estruturado en tres forzas políticas – Coalición Galega, Esquerda Galega e BNG – con ofertas programáticas diferenciadas e tradicións distintas. Cabía pensar que – salvando todas as lóxicas distancias derivadas das especificidades dos tecidos sociais respectivos – podería ocorrer algo semellante ao que se vivía en Cataluña (con dúas organizacións básicas: CiU e ERC) ou no País Vasco (cun mínimo de tres referentes: PNV, EA e HB). O paso do tempo demostrou que non había espazo electoral suficiente para unha oferta nacionalista tan diversificada: a partir de 1993, o BNG foi incorporando diversas variantes organizativas preexistentes para ofrecer unha alternativa unificada.

Fica aberto un debate sistematizado sobre os motivos que explicaron as insuficiencias do apoio social recibido por CG/PNG e EG. Foron razóns atribuíbeis a unha carencia de vontade presente nas elites galegas para apostar por forzas políticas autóctonas que competisen co que representaban o PP e o Partido Socialista? Foron causas orixinadas por erros e deficiencias cometidas polos dirixentes desas formacións? Ou existiu, tal vez, unha combinación de ambos factores?

O corpo electoral galego decidiu que persoas como Mella, Mariñas e Nogueira – ademais dalgunhas outras tamén moi relevantes – non tiveran un protagonismo mais determinante na construción da nova arquitectura institucional xerada a partir de 1980. A historia ten estes paradoxos inxustos: a pesar do inequívoco compromiso galeguista destas tres figuras, a maioría que se expresou nas urnas preferiu outorgar a súa confianza a quen non tiñan acreditada unha solvencia equiparábel.

Por iso, a pesar de todo, os recoñecementos e homenaxes están mais que xustificados.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en MELLA, NOGUEIRA, MARIÑAS: TRES FIGURAS XUSTAMENTE RECOÑECIDAS.-Xesús Veiga*

A IMPORTANCIA DO AUTOAPREZO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O PP de Baiona ven de amosar o seu rexeitamento á actuación de Quico Cadaval en galego facendo parte do programa cultural de verán do concello onde chegou no 1493 a nova do descubrimento de América. De primeiras os populares miñoranos mesmo alcumaron ao galego de dialecto (despois rectificarían diante da enxurrada de críticas recibidas), considerando que a nosa lingua é axeitada para outras épocas do ano, mais non para o verán porque-disque- hai moitas segundas residencias na área ocupadas por persoas do resto do Estado.

            Quico Cadaval é un artista monolingüe en galego nas súas actuacións na Galicia. Baiona é un concello de Galicia e o galego é a lingua propia do mesmo, como tamén do País todo. Moitas persoas galegas, portuguesas ou doutros Estados residen en Baiona na época das férias estivais. Canto ás persoas do resto do Estado que residen nesta época do ano, suponse que están vencelladas á vila e ao concello por vínculos de empatía e afección. É dicir, residen recorrentemente en Baiona todos os veráns porque gostan da contorna, da paisaxe e do clima. Porque gostan da xente de Baiona e da súa gastronomía. Porque gostan da nosa cultura, o que supón gostar (ou polo menos respectar) a nosa lingua. Unha lingua que, ademáis, é medianamente comprensíbel para calquera persoa castelánfalante.

            O turismo é unha actividade económica fulcral na economía galega, de Baiona e de toda a bisbarra miñorana. Mais Baiona non é un parque temático. O turismo intégrase aquí a medio de políticas que poñen en valor os seus recursos ambientais, paisaxísticos e culturais. Quen adoita residir  en Baiona nos veráns entende e valora a nosa lingua e a nosa cultura, como o facía Gonzalo Torrente Ballester parolando nos seus faladoiros de mañá con Carlos Casares ou con D. Paco Fernández del Riego.

            A actitude do PP de Baiona ten, na nosa lingua,  un rechamante adxectivo que a cualifica. Eu sonlles máis de suxeito, verbo e predicado ca de adxectivos e velaí que me limite a dicir que unha tal  actitude proxecta un grandísimo complexo de inferioridade e unha moi potente falla de autoaprezo. Porque co galego estamos no mundo. Co galego somos quen a descrebir calquera proceso ou concepto científico ou  técnico  e a crear calquera produto cultural.

               Ocorre que o PP, deste xeito, despreza centos de milleiros dos seus electores que naceron e se desenvolveron en galego. Despreza o ADN da galeguidade que disque reivindican. Desprezan, como ben cantou Celso Emilio Ferreiro, a fala nai, a fala dos avós que temos mortos.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político  

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en A IMPORTANCIA DO AUTOAPREZO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

  ENERXÍA, ALIMENTOS E LOXÍSTICA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

   

 A grande suba do custo da enerxía e combustíbeis e máis a incapacidade da oferta industrial para satisfacer a demanda post covid-19 obriga á planificación pública a un grande esforzo cara a reindustrialización e reagrarización europea. Os dados amosan unha ruptura das cadeas globais de subministración e a necesidade de que éstas sexan máis curtas e máis resilientes, o que de seguro se vai traducir nun incremento sostido dos custos.Velaí a necesidade de que o noso País, Galicia, mellore a súa autonomía enerxética, alimentaria e loxística para se adaptar nas mellores circunstancias á fonda remuda da economía internacional que comezamos albiscar.

         As enerxías renovábeis achegan case o 90% das necesidads enerxéticas de Galicia, que exporta máis dun terzo da súa produción enerxética global sen obter ningunha contraprestación. Os case sete millóns de madrileños non producen enerxía e viven da que nos e algún outro territorio producimos. O sistema eléctrico español baséase no caro e ineficiente transporte. Neste contexto, os esforzos do Goberno, forzas políticas e   sociedade civil galega haberían orientarse á políticas globais de descentralización do consumo e achegamento do consumo á produción, ao tempo que esixir un pacto de Estado que lle garanta a Galicia retornos axeitados ao seu esforzo económico e ambiental de producir enerxía.

          Da autonomía alimentaria estamos moi lonxe. Como nos aprende o economista galego Marcelino Fdz. Mallo, só destinamos o 3,9% da nosa superficie á produción de alimentos fronte ao 25,6% estatal. Adicamos un 23,5% á produción animal (prados, mpastos e forraxe) e case o 40% a eucalipto e matogueira. Mais, agás supostos territoriais localizados ou casos evidentes de mala xestión, seguimos dispondo de auga abonda, polo menos comparativamente con outros países. É urxente, pois, un pacto de País para deseucaliptizar esas superficies substraídas aos usos agrarios, para desenvolver políticas de reagrarización que incrementen substancialmente a nsoa produción de cereais, froitas, verduras, legumes, vides e oliveiras. O que lle vai dar pulo, como explica Fdz. Mallo, a un substancial incremento das industrias agroalimentarias.

          E  tamén é evidente a necesidade de orientar as nosas estruturas portuarias, ferrroviarias  e de refino petroleiro e regasificación para o beneficio das empresas galegas, no canto de server aos intereses das grandes empresas españolas.

          Estes tres reptos esixen amplos acordos de País para definir potentes e sostidas políticas de noso e moito máis autogoberno. Precisamos máis soberanía para rachar a especialización postcolonial que as elítes  españolas nos impoñen no prexuizo do noso propio desenvolvemento económico e do benestar da nosa cidadanía.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en   ENERXÍA, ALIMENTOS E LOXÍSTICA.-Xoan Antón Pérez-Lema*

RESPONSABILIDADES POLÍTICAS E XUDICIAIS.-Xesús Veiga*

A dimisión de Mónica Oltra de todos os cargos institucionais que ostentaba, ten a súa orixe na investigación decretada polo Tribunal Superior da Comunidade Valenciana por mor duns feitos graves acaecidos nun centro dependente da consellería que dirixía a política de Compromís. Mais alá do desenvolvemento futuro que experimente o procedemento xudicial, esta dimisión pode merecer unha reflexión sobre o comportamento dos partidos políticos durante os últimos anos.

Na altura de 2014 e 2015, cando apareceu Podemos – e tamén Ciudadanos – o taboleiro político estatal estaba dominado por dúas formacións – PP e PSOE – que tiñan un amplo historial de persoeiros acusados de presuntos delitos de corrupción na xestión de diversas instancias gobernamentais (de ámbito estatal, autonómico ou local). Ante semellantes situacións, a resposta dos voceiros autorizados de ambas forzas tiña un común denominador argumental: as eventuais culpabilidades das persoas investigadas só podían ser dilucidadas en sede xudicial, de tal xeito que non cabía contemplar a dimisión das mesmas se antes non existía unha condena en firme. Ou sexa: até que a derradeira instancia capacitada para ditar sentenza (Tribunal Superior e/ou Tribunal Supremo) non emitira ditame, ninguén debería abandonar o seu cargo institucional. Con esta lóxica, desaparecía o espazo das responsabilidades estritamente políticas e deixaba de operar calquera criterio de exemplaridade baseado nun código ético previamente establecido. Só resultaba pertinente o territorio xurídico para depurar as prácticas irregulares, coas consecuencias asociadas a esta opción: dado que a utilización da mentira forma parte das posibilidades de defensa ante un tribunal, aceitase tal posibilidade aínda que iso resulte incompatíbel coas regras dun comportamento público decente esixíbel a calquera representante da cidadanía.

As mobilizacións rexistradas no mes de Maio de 2011 (o que ficou bautizado como “movemento 15-M”) reflectiron un amplo clima social que sumaba, polo menos, dúas indignacións: a que provocaba o grave empeoramento das condicións de vida asociado á crise económica derivada da especulación financeira e inmobiliaria e a constatación de numerosos casos de enriquecemento ilícito protagonizado por diversos dirixentes das organizacións políticas hexemónicas dende o remate dos anos 70 da pasada década. Ese rexeitamento presente en sectores significativos do corpo social que viña apoiando ao PP e ao PSOE non tivo unha tradución electoral explícita até o ano 2015 (eleccións locais, autonómicas e xerais). A entrada da chamada “nova política” no escenario estatal semellaba abrir unha dinámica capaz de propiciar unha efectiva rexeneración nas prácticas desenvolvidas por unha boa parte das vellas elites políticas. Xurdiron, nese contexto, propostas concretas como a realización de primarias na vida interna dos partidos, a limitación dos mandatos de representación, a reforma da normativa electoral e o establecemento de códigos éticos que propiciaran o abandono dos cargos sen agardar por sentenzas xudiciais que tardaban moito tempo en ser ditadas.

Hoxe, varios anos despois, aqueles obxectivos rexeneradores tiveron unha tradución práctica moi cativa. A progresiva perda de peso electoral das novas formacións non facilitou a viabilidade daquelas propostas. Ademais, apareceu unha circunstancia moi relevante: a presenza cada vez maior do “lawfare” na vida política. Noutras palabras: a crecente utilización das instancias xudiciais para desgastar e destruír aos adversarios políticos. As hemerotecas certifican a verosimilitude de tal afirmación: denuncias e querelas presentadas por persoas vinculadas á extrema dereita contra responsábeis políticos de Podemos e doutras organizacións foron finalmente desestimadas despois de ocupar portadas e referencias destacadas nas radios e nas televisións.

A pretensión de acadar un código de conduta compartido pola grande maioría dos partidos a respecto das imputacións por corrupción está condenada ao fracaso. A sensibilidade dominante no electorado non semella premiar a quen utiliza criterios mais esixentes na depuración das responsabilidades éticas e políticas das persoas que ocupan cargos nos poderes executivos e lexislativos. Ademais, a práctica do “lawfare” obriga a unha reconsideración da estratexia seguida até agora no combate contra a corrupción. Porque, nas actuais circunstancias, esixir a dimisión por unha imputación xudicial non suscita as mesmas expectativas que cando se postulaba hai 6 ou 7 anos.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en RESPONSABILIDADES POLÍTICAS E XUDICIAIS.-Xesús Veiga*