Toca sanear a banca – José Luis Gómez

José Luis Gómez

En pouco máis de tres meses e no medio dun enfrontamento institucional entre Guindos e ‘Mafo’, reflectido nunha inesquecible frase do ministro de Economía -«o Banco de España tivo sempre moito prestixio e volverao a recuperar»-, o Goberno de Rajoy aprobou a súa segunda reforma financeira. Diferenzas? Na primeira, de febreiro, provisionóu os activos do sector inmobiliario considerados problemáticos, e nesta de agora, obriga a provisionar tamén créditos supostamente sans. Se un banco ten recursos propios tirará deles e se non os ten poderá pedir diñeiro público ao 10%, o que lastrará os resultados do sector, por iso é polo que moitos valores caen na Bolsa. Guindos estima que esta operación de saneamento consumirá uns 15.000 millóns de euros, pero é probable que quede curto.

O Goberno di que este diñeiro non xera déficit público -ten razón- e que non afectará aos contribuíntes, xa que os bancos pagarán altos intereses polo diñeiro que recibirán prestado do Estado. Isto xa é máis discutible, porque os 1.500 millóns de euros de intereses que terá que pagar a banca repercutirallos aos seus clientes, léase cidadáns contribuíntes. E a eses 1.500 millóns deben sumárselle os 3.000 millóns anuais de amortización a cinco anos, co cal estamos falando duns 4.500 millóns de euros por ano que alguén terá que pór. A banca sempre repercute os seus custos, por iso é tan discutible aplicarlle taxas ás súas transaccións, porque ao final terminan pagando todos os clientes.

Esta importante reordenación financeira tamén traerá consigo unha caída dos prezos de moitas vivendas, o que pode desatar unha miniburbulla inmobiliaria ‘low cost’. De feito, o ministro Guindos reiterou algo que xa dixera en febreiro: producirase a venda de vivendas a prezos reducidos. O que parece máis incerto é o futuro das chamadas sociedades inmobiliarias malas, das que pouco ou nada se sabe. Pasa un pouco o mesmo que sobre unha investigación para esclarecer o inmenso fracaso de Bankia.

Mentres, o obxectivo final é recuperar a confianza dos mercados en España, cuxo alto nivel de endebedamento -por certo, máis privado que público- atopa dificultades para financiarse, o que fai que lle prestan diñeiro a altos tipos de interese. De entrada, trátase de que haxa confianza e os mercados se crean os balances dos bancos españois, que non é pouco. Un saneamento de 30.000 millóns que reducirá os beneficios da banca e ata fará entrar en perdas a varias entidades non debería servir para menos.

Publicado en AUTORES, José Luís Gómez | Deja un comentario

El complejo Bart Simpson: Yo no he sido – Isidoro Gracia

Isidoro Gracia

El desparpajo y la desvergüenza del simpático, pero, más que travieso, filo-catastrófico personaje, de la serie de dibujos animados suelen darle buen resultado, naturalmente en la ficción. Está basada su estrategia en dos frases icónicas: “yo no he sido” y “multiplícate por cero”.

A falta de ideas constructivas, o noticias positivas, que llevarse a las ruedas de prensa en las que se da cuenta de las decisiones de los Consejos de Ministros o dos Concellos da Xunta y resto de Órganos de Gobierno diversos, los portavoces y demás comunicadores, se acogen a la solución de la ficción, en el mal entendido de que la bondad, o maldad, de sus decisiones puede disimularse, sin darse cuenta de que la realidad no puede modificarse, o adaptarse, con la facilidad del guión de una serie de televisión, en el que el impacto de un piano sobre la cabeza del protagonista de turno solo produce dolor de cabeza.

Una vez agotado el mantra: “La culpa la tiene Zapatero y todo se arreglará si él se marcha”, están buscando nuevos objetos de culpa. Veamos, del penúltimo desastre bancario (Bankia) la culpa la tiene,….., tachan: El banco de España. Yo no es que sea un admirador con tendencia a defender a su máximo dirigente, que seguro que no, pero me parece de sentido común que de cualquier crimen el culpable, sin ningún lugar a dudas, es el criminal y que el policía solo es responsable de la persecución del primero. Y en este caso el rol de los actores están claros, el del policía es del Banco de España y el de los jefes de las bandas, desde hace muchos años, en orden inverso: el Sr. Rato, el Sr. Blesa y el Sr. Oliva, todos ellos con filiación política pública en el PP. Referido específicamente al hoy llamado Novagalicia Banco, ¿No fue el Sr. Feijóo quien impuso la fusión de cajas que dio origen al problema?, incluso con uso de las facultades de legislación de la Xunta y encargando una auditoría “ad hoc”, hoy escondida, posiblemente fraudulenta por apartarse de la realidad de los datos. Su voluntaria declaración de ser el garante del hoy ya inexistente sector financiero gallego, ¿fue hecha por orden de otros?

El problema es que la solución que a Bart Simpson le da resultado, en la ficción, casi siempre, no es nunca solución en la realidad, aun cuando los distintos gobiernos manden “multiplicarse por cero” a la oposición y los ciudadanos que protestan, con absoluta y democrática razón.

Publicado en AUTORES, Isidoro Gracia Plaza | Deja un comentario

Miseria arrogante de autoridades sospeitosas – Xosé A. Gaciño

José Carlos Dívar Blanco

Para Carlos Dívar, presidente do Consello Xeral do Poder Xudicial e do Tribunal Supremo, 5.658 euros son “unha miseria”. É o que se gasta en seis fins de semana longos en Marbella (fins de semana “caribeños”, como lles chaman no Consello, non polo clima marbellí senón polo feito de traballar só tres días á semana). Co da “miseria” Dívar quería dicir que non é cantidade para cargala á conta do CXPX, como lle acusa de facelo un vocal do propio Consello, José Manuel Gómez Bernítez (que, posteriormente, elevou a vinte os fins de semana en Marbella supostamente sufragados polo presuposto público).

Deixando a un lado o fondo da acusación, que deberán dirimilo as instancias xudiciais correspondentes (quén xulgará ao xulgador?), resulta particularmente irritante a forma. A cantidade que para tan importante señor é unha “miseria” supón o que poden cobrar en cinco ou seis meses a maioría dos traballadores e os ingresos de todo un ano para o colectivo que recibe pensións non contributivas ou axudas familiares tras esgotar o subsidio de desemprego. Se o presidente do Tribunal Supremo pode permitirse gastar en seis semanas o que moitos españois ingresan ao longo de seis meses ou un ano, ben pode considerarse un privilexiado e non estaría de máis, tratándose dun home cuxa profesión é impartir xustiza, coidar de non humillar a unha maioría de concidadáns cuxa remuneración semestral ou anual é a mesma miseria que el se gasta en seis fins de semana de luxo na Costa do Sol, sobre todo no actual contexto de recortes que castigan especialmente aos que menos recursos teñen.


Claro que non é o presidente dos xuíces o único alto cargo que menospreza, directa ou indirectamente, á maioría de cidadáns sometidos ao rigor dos sacrificios que veñen impostos como consecuencia da incompetencia de políticos e banqueiros (algúns deles, por enriba, recompensados con indemnizacións millonarias). Non é estraño escoitar a altos cargos do Goberno, incluído o presidente, que, para minimizar os recortes sucesivos que van anunciando,  falan de mínimos esforzos ou de privarse duns cantos cafés. Cren que a “miseria” que para eles significan eses recortes (sobre todo se a poden cargar na conta común) significan o mesmo para a gran maioría dos contribuíntes.


Ademais de arrogancia clasista, estas manifestacións parecen revelar unha incapacidade absoluta de poñerse no lugar dos cidadáns afectados. A empatía que simulan determinados políticos (os de dereita, maiormente) nas campañas electorais, cando se mostran identificados cos problemas e insuficiencias dos electores, manexando toda caste de demagoxias populistas, parece que a esquecen en canto acceden ao poder, sobre todo se contan con maioría absoluta.


Cos gobernantes e políticos en xeral desprestixiados, tanto por condutas como estas como polas mostras máis graves de corrupción, con detalles nada exemplares entre algúns profesionais dunha xustiza necesitada dunha seria posta ao día –en mentalidades, en procedementos e en recursos– e cunha familia real en proceso acelerado de desmitificación tras episodios dificilmente compensábeis xa cos servizos prestados na transición, parece necesaria unha sacudida colectiva para sanear a democracia. Xa sabemos os argumentos de que son casos illados ou equivocacións que non se van repetir, pero eses argumentos xa están gastados. 


Sería necesaria unha reacción máis contundente para recuperar a credibilidade dos grandes servidores públicos, tanto por parte dos propios políticos e altos cargos como por parte dos cidadáns, de xeito que os primeiros se emendasen, non xa por esixencia ética persoal, senón polo convencemento de que, se non o fan, os electores van castigalo.

Publicado en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño | Deja un comentario

Mercedes tamén falla – José Luis Gómez

Miles de turismos Mercede-Benz das clases SL e E sofren problemas graves nos seus freos, debido ás carencias do sistema de freado SBC, fabricado pola tamén alemá Bosch. Por sorprendente que pareza, a caducidade de devandito sistema vai ligada ao uso do freo. En España, o fabricante xermano asume en certos casos as reparacións da denominada unidade SBC, pero noutros non, obrigando aos seus propietarios a reparacións que superan os dous mil euros. Un concesionario oficial de Mercés acaba de facturar por unha reparación así 2.279,85 euros.

A rede recolle infinidade de testemuños de propietarios de vehículos Mercedes que relatan as súas desagradables experiencias, mentres Mercedes-Benz acaba de publicar un comunicado en Facebook no que chega a dicir que «do mesmo xeito que non consideramos un problema grave nos freos que as pastillas se desgasten», tampouco que haxa que «substituír esta unidade hidráulica» do propio sistema de freado SBC.

«É certo», recoñece tamén o fabricante alemán, «que o sistema SBC xa non se usa, pero é unicamente por un motivo de compromiso de Mercedes-Benz na mellora e evolución continua dos sistemas electrónicos e telemáticos nas nosas gamas».

Todo isto que debate Mercedes-Benz coa intención de non asumir a carencia do seu sistema de freado SBC, en realidade é algo moi elemental: os freos que Mercedes-Benz instalou en modelos E e SL constitúen un sistema mal deseñado que falla aleatoriamente e non de xeito predeteminado. Ese principio non é aplicable, por exemplo, a unhas pastillas de freos. Nin sequera a un amortiguador.

Á vista desta situación, o presidente de Mercedes-Benz, José Luís López-Schümmer, debería responder polo menos a estas preguntas:

1) Se tan bo era o sistema de freado SBC de Bosch, por que o substituíron, certificando así, de facto, que é un sistema errado?

2) Mentres, que perigos ou riscos corren os condutores de Mercedes-Benz E e SL que aínda non repararon o seu sistema de freado, susceptible de desgaste, segundo a propia Mercedes-Benz?

3) Desgástase tamén o novo sistema de freado instalado na última versión do Mercedes SL, que acaba de saír ao mercado? Seguramente aos seus donos e aos seus potenciais compradores interesaralles moito coñecer os detalles do sistema de freado dun vehículo de referencia mundial no seu segmento.

4) Se, como parece lóxico, o novo sistema de freado ABR non se desgasta, por que Mercedes-Benz non asume publicamente o seu erro anterior, co SBC de Bosch para os Mercedes E e SL?

5) E se fose certo, como asegura Mercedes-Benz, que a reparación do SBC forma parte do propio mantemento do vehículo, por que Mercedes-Benz asume en certos casos os custos da intervención e noutros non, ata o punto de cobrar por iso máis de 2.200 euros?

Publicado en AUTORES, José Luís Gómez | Deja un comentario

O Goberno é moi transparente – José Luis Gómez

José Luis Gómez

En España está cada vez máis estendida a idea de que o Goberno comunica mal o que fai e de que, ademais, é pouco transparente. Pode cuestionarse se comunica ben ou mal, aínda que non parece que este goberno sexa moi distinto doutros anteriores nese sentido, pero acusar ao Executivo de Rajoy de non ser transparente carece de fundamento. Non vaia ser que os medios de comunicación -e os xornalistas- sexamos os que comunicamos mal. Ou de xeito fragmentado.

Por que é moi transparente este Goberno? Porque deu a coñecer por escrito varios documentos, xa remitidos a Bruxelas, onde realmente se ispe e anuncia medidas moi severas, algunhas das cales nin saíron nos medios, o cal non parece que sexa responsabilidade do Goberno, senón máis ben dos propios medios ou no seu caso da Oposición que se supón que controla ao Executivo. Xa que logo, se a xente en xeral non sabe a tal hora a que se lle vén encima é porque non se lle informa adecuadamente, pero non porque o Goberno esconda os seus severos documentos. Outra cousa distinta é que se lle queira reprochar ao Goberno que pervirte a linguaxe para suavizar as súas duras medidas ou que non conte ante as cámaras de televisión os axuste que ten na súa axenda, que ter tenos.Vexamos un botón de mostra desta tese que a primeira vista pode parecer sorprendente. En porcentaxe de PIB, de aquí a 2015 van subir o IVE e o IRPF -preparémonos, xa que logo- e en cambio manteranse estables os impostos sobre o capital. En cantas primeiras páxinas vimos esta importante noticia? En cantos faladoiros de radio e televisión secomen tou e se explicou todo isto polo miúdo? Pero iso non é culpa do Goberno, o que é culpa do Goberno é facer ese tipo de política fiscal, onde o único que baixa é o nivel de cotizacións sociais.

Desde a esquerda tamén se comete a miúdo outro erro: confúndese o gasto co ingreso. Este Goberno non rebaixará o nivel de ingresos do Estado en porcentaxe do PIB, senón que o aumentará un pouco de aquí a 2015. O que baixará moito é a porcentaxe de gastos do Estado. E aínda así non conseguirá ter menos débeda pública, senón que en 2015 terá máis, ata tras haberse fixado un obxectivo de déficit do 1,1% nese horizonte.

Como este tipo de cousas hai moitas máis, que xa nos levarían a entrar en detalles de todo o que vai facer o Goberno para consumar un durísimo axuste que probablemente terá graves consecuencias sociais.

Publicado en AUTORES, José Luís Gómez | Deja un comentario

“La crisis de nuestra economía” – Antonio Campos Romay

“Se han repetido todos los tópicos para justificar el desplazamientos de votos y su evolución y casi siempre sin acierto. No se ha llegado a justificar el desplazamiento de las masas hasta constituir una mayoría tan dispar con la anterior en su significado ideológico. ¿Motivos políticos? ¿Luchas de clases? Los orígenes de estos vaivenes en periodos tan cortos de la vida de un pueblo hay que buscarlo en causas fundamentales. En la escasa prosperidad general y en la falta de trabajo.

Son figuras equivalentes, contrapuestas en su acción, prosperidad y paro forzoso, trabajo y miseria. El complejo nacional se ha movido en un círculo vicioso en los últimos siete años con evidente mala fortuna. La coyuntura nacional y su relación con la crisis mundial, ha sido cada vez más lamentable.  En siete años no se dio con el remedio. La escasa labor realizada para la creación de trabajo; la falta de visión certera o mejor visión de conjunto, ha sido tal que el paro obrero ha crecido con sus dobles vertientes sobre el proletariado y sobre ese otro subproletariado, la clase media, donde se mezclan y borran las líneas diferenciales, las profesiones liberales, el pequeño comercio y la pequeña industria. Los primeros perjudicados por el descenso aterrador del poder de compra de la masa que el paro ha producido.

El paro obrero. He aquí el promotor del descontento y por ende de esos desplazamientos de opinión. El peligro se veía lejos, muy lejos. Pero no era así. Se agrava por momentos, es necesario afrontarlo inmediatamente; ya no se puede pensar en actuar con reactivos sobre la economía privada, sobre la iniciativa particular; ya no se puede lucubrar sobre esa técnica de la oportunidad de las inversiones de dinero. Ahora hay que crear trabajo y crearlo aprisa. En junio las estadísticas de paro deben cerrar sus interrogantes. Quinientos, mil, dos mil millones de pesetas. No precisamos el gasto. Señalamos la necesidad ineludible de que se resuelva de manera definitiva esta incipiente miseria. Pesa sobre el Gobierno esta consideración. Aparte de que el problema del paro es la esencia de su programa preelectoral, hay un imperativo de conciencia que obliga a resolverlo. De una manera especial queremos requerir al ministro de Hacienda.

A un lado sus deseos de mantener la política de reajuste. A otro lado la miseria, el  hambre, la revuelta de la calle. Hay que decidirse por lo más urgente. A la postre, del obrero al burgués, todos gozaran de la prosperidad a través de una política de gastos  bien ordenada que tenga por objeto remediar el paro y la puesta en marcha de toda la riqueza nacional. Sabe el ministro que no puede haber hacienda donde no hay orden, y que este orden no nace de las medidas de coerción sino de la existencia de un buen pasar de las clases populares. Aun iremos más allá. Es inútil buscar un presupuesto nivelado a base de una economía depauperada. Los avances fiscales más renovadores –que aun caben muchos en España- solo son soportables cuando el bienestar, exponente de actividad y de trabajo, engendra una riqueza imponible más intensa. Cuando las Cortes se constituyan, ésta debe ser la primera materia de discusión, encaminada a conseguir que el dinero del Tesoro, elemento esencial del ataque contra la miseria, no sea lanzado a voleo, sino empleado en proyectos remuneradores, debidamente estudiados.

El mejor remedio contra el paro seria la rápida aprobación de una ley que concediese los créditos necesarios para la puesta en marcha de numerosos proyectos, ya en buena parte o totalmente discutidos en las Cortes, sin contar las obras ya comenzadas e insuficientemente desarrolladas por deficiencias en la consignación presupuestaria. Obras de las Confederaciones hidráulicas, ferrocarriles de nuevas construcción, edificios públicos en construcción, sobre todo escuelas, obras para la defensa nacional y unidades de la escuadra, desarrollo de la ley de Comunicaciones marítimas etc. He aquí un programa realizable inmediatamente con una primera ley. Con más calma se construiría el segundo escalón y se dibujarían mejor los perfiles de la obra total.

Se precisa utilizar los dos próximos trimestres en las obras dotadas en los presupuestos vigentes. Conviene poner de relieve, que iniciado el plan se produciría un reflejo favorable en la industria pesada, que inmediatamente se extendería a otras ramas de la metalurgia y de la industria en general, para repercutir precisamente en la hora de los aprovisionamientos para el invierno en todas las industrias de consumo.

En espera de una coyuntura menos penosa al finalizar el ejercicio se podrían estudiar las reformas fiscales para el siguiente año, base de un reajuste presupuestario más hacedero sobre una economía en camino de resurgimiento.

El  ministro de Hacienda debe recordar, para que esa experiencia alumbre su camino, cual ha sido la orientación de sus antecesores, y cuales los frutos recogidos. Con la mejor buena fe actuaron según las normas clásicas. Los resultados, poco brillantes para los mismos intereses que creían salvaguardar, se recogen ahora.”

Foi escrito nestes dias? Semellaria que si. Pero tratase dun artigo dun columnista político do xornal “El Sol”, publicado fai 76 anos, o 24 de abril de 1936. A musica sona do mais actual, cunha pequenas variacións na letra.  Por certo o artigo comenzaba, “Unas elecciones en 1931 derribaron la Monarquia; otras en 1933, desplazaron del poder a las izquierdas. Las de 1936 eliminaron del poder a la derecha y el centro”. O título “La crisis de nuestra economia” non pode ser mais vixente. Por certo ao cabo de catro meses tal que diría o defunto Iglesias Corral, “aquí pasou o que pasou”…

“El Sol” era un xornal madrileño nado en 1917 como liberal e rexeracionista da man Nicolás Urgoiti. Proclamaba na cabeceira  a súa vocación critica e independente : “El Sol no admite subvenciones, ni anticipos reintegrables. Su precio es de 10 céntimos porque el papel cuesta más de 5, y no cuenta con más ingresos que los lícitos y confesables en que se basa toda empresa seria e independiente” Liberal e republicano, na súa tranversalidade acollia nas súas paxinas literarias a escritores fascistas como Eugenio Montes ou Gimenez Caballero. Sofriu diversos avatares durante os anos trinta, rematando a sua andaina o final da guerra civil incautado pola Falanxe para editar o xornal “Arriba”.

Publicado en Antonio Campos Romay | Deja un comentario