VÍSPERAS DE ASC.-José María Barja Pérez*

         Estamos en puertas de un año común que empieza en viernes, con lo cual el 25/julio cae en domingo, que es la definición de un Año Santo Compostelano. Esa  circunstancia ha sido aprovechada para la promoción publicitaria de Galicia, que ha culminado con la etiqueta de década xacobea para un período que termi­na en 2033. Aunque ya circulan imágenes de las espectaculares restauraciones del inte­rior de la catedral compostelana, la imagen de la plaza que está ante la facha­da principal hace honor a su nombre, por las muchas obras aún en curso a una se­mana del inicio del año. A las dificultades para el tránsito de personas que la pandemia ha producido, se unen los problemas económicos de éste período, agra­vados por el Brexit, que tendrá un gran impacto en el sector pesquero galle­go. Muchas entidades, incluidas las tres universidades gallegas, colaborarán en ini­ciativas para buscar soluciones, a los problemas sanitarios y económicos, con én­fasis en soluciones informáticas en un mundo cada vez más conectado donde se pueden conocer casi al instante el recorrido de un buque con problemas.

Datos:

  • El número 2021 es el producto de los números primos 43 y 47, mientras el número del Gordo de la lotería de Navidad de éste año, el 72897, es múltiplo de 3 y 11 (como explicó Javier Sam­pedro en su artículo La covid y la lotería neandertal) pero también lo es de 47 ¡¡al cuadrado!!.
  • El vicepresidente de la Xunta, Alfonso Rueda, inventó un nuevo concepto «la década xaco­bea.» Pretende nombrar los 10 años que quedan enmarcados por los dos ASC, el 2021 y el 2032, en los que está incluido otro ASC el 2027. Ese período de 12 años es parte del ciclo que los com­postelanos de toda la vida recitan como 6-5-6-11 y que nos lleva hasta el 2044.
  • Las circunstancias del año 2020 obligaron a posponer la XXXII edición de lo Juegos Olímpi­cos de Verano. Esa cuenta corresponde a las «olimpiadas» (períodos de cuatro años), que inclu­yen las ediciones suspendidas (1916, 1940 y 1944), desde el inicio de los Juegos Olímpicos de la era moderna (Atenas, abril/1896). Si se celebran en Tokio en 2021 sería un año olímpico cuya cifra no es par, aunque la siguiente, prevista para Paris en 2024, recobra ese ritmo y llevará como número romano XXXIII.
  • El logotipo del ASC 2021 fue aprobado en julio/2018 por el Consejo Jacobeo en el que parti­cipa el Gobierno central y las comunidades autónomas del Camino de Santiago: País Vasco, Cataluña, Principado de Asturias, Cantabria, La Rioja, Aragón, Navarra, Castilla y León más  Ga­licia.
  • El  Jubileo o Año Santo es en la Iglesia Católica Romana una celebración que tiene por objeto obtener la indulgencia plenaria. El Jubileo católico remite al hebreo descrito en el Levítico 25:10 «Declararéis santo el año cincuenta, y proclamaréis en la tierra liberación para todos sus habi­tantes. Será para vosotros un jubileo; cada uno recobrará su propiedad, y cada cual regresará a su familia». Por cierto que la palabra jubileo proviene del hebreo יובל «yobel», el carnero de cuyos cuernos estaban hechos los instrumentos que hacían sonar los judíos en tal ocasión. Esta palabra, castellana desde mediados del siglo XIII, proviene del latín jubilaeus influida por otro término jubilare “lanzar gritos de júbilo”, el cual hacia 1580 producirá la derivación jubilación [Joan Corominas Breve diccionario etimológico de la lengua castellana 3ª edición (1983) Editorial Gredos, p 347]. En la segunda acepción de jubilar, el DRAE explica ese cruce con jubileo, por­que “la jubilación se daba al cabo de cincuenta [sic] años de servicios, espacio de tiempo del ju­bileo”.
  • Entre los lugares del mundo que han celebrado jubileo alguna vez, únicamente existen siete a las que la Iglesia Católica les ha concedido la autorización para celebrarlo regularmente, lo que se conoce como Jubileo in perpetuum. Además de Jerusalén y Roma, son Santiago de Com­postela (25 de julio cae en domingo); Santo Toribio de Liébana (si el 16/abril cae en domingo, desde 1512 por bula del papa Julio II, dado que el monasterio guarda el trozo más grande del Lignum Crucis que se conoce); Caravaca de la Cruz (Murcia) (cada 7 años, por concesión del papa Juan Pablo II en 1998); Urda (Toledo) (desde 1994, si el 29 de septiembre cae en domingo) y en Valencia (aprobado en 2014, por su Santo Cáliz, y que se celebrará cada 5 años).
  • El buque container ruso Sevmorput, de propulsión nuclear, que sufrió una grave avería frente a Angola, regresa a San Petersburgo (Санкт-Петербург, llamado Leningrado entre 1924-1991); con 260,3 metros de eslora y 32,2 de manga, tiene una capacidad de 1.324 contenedores. Tras su paso frente a Finisterre el 22/diciembre cruzó el Canal de la Mancha y el Mar del Norte; tras navegar entre Dinamarca y Suecia navega por el mar Báltico, todo lo cual se puede seguir en la magnífica web Marine Traffic. En la constante información en los medios de su recorrido, no ha aparecido ninguna vez que ese impronunciable nombre del buque, Севморпуть, significa Mar del Norte. 

         Este 30/diciembre es en Filipinas desde 1898, el Día de Rizal, el aniversario de su ejecución en Barcelona en 1896 del héroe nacional José Rizal, acusado de sedición. Desde el 26/diciem­bre al 1/enero se celebra en Estados Unidos y en la diáspora de África Occidental desde 1965, Kwanzaa para honrar la herencia africana en la cultura afro-americana.

Las circunstancias del año 2020 obligaron a posponer la XXXII edición de lo Juegos Olímpi­cos de Verano. Esa cuenta corresponde a las «olimpiadas» (períodos de cuatro años), que inclu­yen las ediciones suspendidas (1916, 1940 y 1944), desde el inicio de los Juegos Olímpicos de la era moderna (Atenas, abril/1896). Si se celebran en Tokio en 2021 sería un año olímpico cuya cifra no es par, aunque la siguiente, prevista para Paris en 2024, recobra ese ritmo y llevará como número romano XXXIII.

*José María Barja Pérez, exrector de la UDC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en VÍSPERAS DE ASC.-José María Barja Pérez*

A MONARQUÍA EN CATRO CHÍOS.-Xoan Antón Pérez-Lema*

   

      1.- It is good to be the King.

            De seguro que bastantes de vostedes lembran aquela peli de Mel Brooks (History of the World) e a vida de desfrute continuo do rei Louis XVI Bourbon, que partillaba o común devanceiro de Louis XIV cos Borbóns españois.Malia que quizais o conto fose máis aplicábel ao propio Louis XIV ou a Louis XV, Mel Brooks pon no Borbon-despois guillotinado- a famosa frase daquela peli: “it is good to be the King ( é bo ser El Rei)”.

               A longametraxe é do 1981, o ano do golpe de Tejero, no miolo daqueles anos da Transición que definiron o Réxime baseado na Constitución de 1978. Como dí o profesor de Dº Constitucional Javier Pérez Royo o que cualifica este Réxime vixente é que as principais decisións a respecto da futura convivencia política foron adoptadas preconstitucionalmente, polas Cortes franquistas e polo Goberno Suárez no 1977, de xeito que a cidadanía non as puido decidir por si propia no referéndum de 1978. Porque anteriores á Constitución son a lei de reforma política de 1976 e o Decreto-Lei electoral que impuxeron a Monarquía ou unha desaquelada lei electoral que prima aos maioritarios e castiga aos minoritarios.

                 Seica naqueles anos alicerzouse a lenda dun Xefe de Estado xeneroso e demócrata, que salvaba os pobos  do Estado de feos e atrasados cuarteleiros. Ademáis, un Rei campechano, co que prestaba tomarlle un viño ou unha caña, que admitía con naturalidade o convite dun camioneiro nun restaurante de estrada mentres viaxaba a Baqueira con Manolo Santana.

                 Moitos lembrarán aqueles tempos onde se alicerzou a ben gañada zona de playboy do Borbón e Borbón, mentres tamén callaba a súa sona de bo relacións públicas das nosas empresas, expresión convencional que simulaba a eventual percepción de comisións por moitas das exportacións de petróleo que recibía o Estado dos tradicionais amigos árabes.

2.- La ley es igual para todos.

                   Aproveitou Juan Carlos I a súa ben gañada sona de demócrata  e cordial campechanía para consolidar durante polo menos 30 anos unha burbulla de impunidade mediática ( a impunidade xurídica xa a tiña garantida pola inviolabilidade recoñecida na Constitución) e unha fortuna persoal que The New York Times avaliou en case 2000 M€ no 2012. O relato da Transición virtuosa consolidouse co ingreso nas Comunidades Europeas (1986), a Olimpiada de Barcelona e a Expo de Barcelona (1992) e un desenvolvemento económico baseado en grande medida na dispoñibilidade de crédito barato.

                     Mais na fin de 2011 o Estado sofría unha terríbel recesión económica e a realidade coñecida a respecto das condutas do xenro de El Rei (Iñaki Urdangarín) atopou unha reacción inédita na opinión pública, que coñeceu os seus actos de corrupción cando atravesaba semellante conxuntura de recesión e xeralización da pobreza. No discurso de Nadal dese 2011, Juan Carlos de Borbón pronunciou unhas verbas que semellaban rituais, mais que serían moi premonitorias: “la ley es igual para todos”. E funcionou a devasa, porque Urdangarín (que non é royal, senón simple achegado) está a pagar case sete anos de cárcere, mentres a súa dona, filla de El Rei, foi absolta nun exercicio extremo de cegueira xudicial voluntaria.

                       Mais xa nestes tempos nos que o xenro navegaba polos mares dunha longa instrución xudicial, o hoxendía Roi Emérito amosou que iso da lei non ía con él, percebindo en Suiza a medio da Fundación Lucum (constituída no verán de 2008) 100 M USD do rei Abdallah da Arabia Saudita. O Emérito dixo que era un simple agasallo e transferiu despois dous terzos desa cantidade á súa amiga, a princesa Corinna Larsen. É bo ser El Rei.     

3.- Los criterios éticos y morales están por encima de las consideraciones personales y familiares.

                Juan Carlos de Borbón abdicou en xuño de 2014 e foi sucedido polo seu culto e instruído fillo, Borbón e Grecia. Cara marzo de 2019 éste soubo con seguridade da Fundación panameña Lucum (á que pertencía como beneficiario), dos agasallos sauditas e das transferencias á princesa Larsen. Mais non o fixo público até o comezo da pandemia, en marzo de 2020, cando xa era nova dos principaís xornais europeos. No verán soubemos tamén doutras doazóns de empresarios amigos á lúa de mel dos actuais Reis e ao patrimonio do Emérito, distribuído capilarmente pola antiga Familia Real a medio de cartóns black. O Emérito marchou a Abu Dhabi a primeiros de agosto, cando a presión mediática e as críticas da opinión pública fixéronse pouco aturábeis. Abríronse pescudas na Fiscalía do Tribunal Supremo que levan meses sen avanzar. E, en último de contas, o Emérito hai algunas semanas pagou máis de 677.000 € como regularización fiscal. Se distribuimos esas cantidades nos catro exercicios non prescritos (2016 ao 2019) estaríamos por riba dos límites do delicto fiscal para cada exercicio. De calquera xeito xa se saberá, mais a conduta real non é moi aquelada.

             Pois ben, coa que estaba a caer Borbón e Grecia pasou de puntas a respecto da cuestión, resolvéndoa cunha autocita dun seu discurso de 2014. Xa o saben, de hoxe en diante: os criterios éticos e morais están por riba das consideracións personais e familiares. Se cren que o problema é legal e político  e non moral e, xa que logo,  perceben insultada a súa intelixencia, o problema é de vostedes. Por repunantiños.

4.- España unidade de destino no universal.

               É evidente a deterioración da Institución Monárquica na  opinión pública. Medra o sentimento republicano e a xestión desta deterioración vai ser moi difícil no longo prazo. Ao mellor a princesa non chega a Raíña. Os  soberanistas periféricos e o mundo de Unidas Podemos-Comúns están radicalmente en contra da Institución e mesmo da executoria do actual Xefe do Estado. Nas bases electorais do PSOE xa son maioría as persoas refractarias á Monarquía.

                Mais convén non anticipar un xuizo definitivo sobre a vaibilidade da Monarquñia. Porque precisamente a división existente entre a poboación (mesmo con clara avantaxe republicana na xente nova e en Catalunya, Euskadi e Nafarroa , mesmo cunha curta avantaxe na Galicia), no actual Réxime de Constitución irreformábel na praxe, constitúe quizais unha das mellores garantías de continuidade da Monarquía.

                Algúns sectores-quizais xa minoritarios-dos que adoitan votar PSOE e, sobre todo e de xeito ferreñamente unánime., as tres dereitas (PP, Cs e Vox) constitúen os alicerces electorais da Monarquía. Neste senso a peor das limitacións de El Rei (ser un Xefe de Estado de parte) constitúe tamén unha garantía de subsistencia no curto e, quizais no medio prazo, se temos en conta os apoios adicionais das elites funcionariais do Estado (altos empregos militares., altos funcionarios estatais e, sobre todo, grande parte do cumio xudicial).

                Velaí porque El Rei adoita defender un modelo de España uninacional e conservador, achegado ao constitucionalismo unionista máis inmovilista. Unha concepción que no fondo rexeita o diálogo e mesmo a integración voluntaria das sensibilidades máis progresistas e  das identidades nacionais galega, vasca e catalá. Porque a Coroa é a chave da bóveda do  Réxime de 1978. E porque a este Réxime o empate social abóndalle para seguer a ser o mainstream que define Estado, sociedade, cultura e até un concepto reducionista e inmobilista da democracia e das liberdades.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en A MONARQUÍA EN CATRO CHÍOS.-Xoan Antón Pérez-Lema*

AS CAIXAS RETORNAN AO ESCENARIO.-Xesús Veiga*

 

En poucos días, a pantasma das Caixas de Aforro galegas regresou ao escenario mediático e tamén ao político. A concreción dese retorno tivo dous momentos. Primeiro foi o coñecemento dunha contundente alusión crítica á fusión de Caixagalicia e Caixanova, aparecida nunha recente sentenza da Audiencia Nacional. Posteriormente, transcendeu a decisión tomada polos tres grupos parlamentares da Cámara do Hórreo para reabrir a Comisión de investigación que -debido á deliberada negativa do PP- non foi quen de concluír as súas actividades nas dúas lexislaturas anteriores.

Seguir leyendo

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en AS CAIXAS RETORNAN AO ESCENARIO.-Xesús Veiga*

2020. Antonio Campos Romay*

Si de algo sirvió este tumultuoso año que mal rayo parta, es para mostrarnos unos retos tan crueles como imprevistos, así como hacer patente  la necesidad de abordar  cambios en un modelo cuyas costuras se resienten en tiempos tan inusitados.

En apenas veinte años la sociedad planetaria, hasta el rincón más olvidado de la aldea global, sufrió en mayor o menor medida el embate de la Gran Estafa financiera seguida de una viscosa  Pandemia huérfana de autor.  Pandemia que en sus entrañas lleva un veneno letal capaz de  contaminar la sociedad, la política y la economía. Una ponzoña arcaica y autoritaria disfrazada de fórmulas avanzadas y de desarrollo económico.

Sin la menor duda los cambios que se generan en la historia humana a través del tiempo nunca son totales.  Coexisten en ellos posos de resistencia y vestigios subsidiarios del pasado que sobreviven con mayor o menor sordina. Nuestro caso es paradigmático.

Con el paso del tiempo, el sentimiento de sumisión a la autoridad en el caso español se fue modificando de forma sensible. Ante la respuesta social, las expresiones del poder se vieron forzadas a mutar su impronta, incluso en situaciones que parecieran tener asegurada una fidelidad inalterable.  Si en los años treinta la situación europea  fue un influjo negativo en la historia española, a finales de  los setenta el cambio político que se produce  cabe asociarlo en gran medida a los cambios producidos en Europa,  decisivos a la vez para el mundo.

 Si al principio del 2020 alguien pecase de optimismo, la realidad mostró que tenemos un entramado que reposa sobre una naturaleza que maltratamos, y que apenas tenemos controlada aunque pensemos lo contrario. Se destaparon las carencias que persisten en el campo de control terapéutico y de los procesos que interaccionan en el organismo humano. Algo que evidenció una pandemia como la actual, poniendo a prueba los medios científicos, operativos y humanos disponibles.

El 2020, y en general las dos primeras décadas del siglo XXI, nos recuerdan de forma descarnada algo que nos acompaña desde que somos historia. Las relaciones en el seno de las colectividades poblacionales nunca se establecieron entre iguales. Un desequilibrio y desigualdad  que fue motor de permanente lucha social, con hitos muy trascendentes en el XVIII, XIX y XX derivados en notables conquistas sociales. Curiosamente es en los inicios del siglo XXI, por mor de las circunstancias que lo acompañan donde se percibe un alarmante estancamiento en este camino, cuando no, un claro retroceso. Y con ello, un acelerón alarmante en la brecha social.

La última de las grandes conquistas colectivas fue lograr que una Europa desigual, diferenciada por un territorio central y norteño  y un área meridional a la  que cabría agregar el este continental, avance en el empeño de ensamblar las estructuras más flexibles y dinámicas con las más arcaicas y en algunos casos menos desarrollados. 

La Europa surgida de estos procesos convergentes, encaminados a transformar el viejo orden que tanta sangre y dolor generó, debiera estar llamada a un papel destacado en el plano internacional. Su plenitud solo es entendible centrada en los derechos humanos y en la ciudadanía. Configurada como morada fraternal tras siglos de desencuentros. Algo inédito, que  en ningún caso puede reducirse a un simple espacio  de mercadeo y especulación.

 El 2020  nos abandona en buena hora, pero dejando  un regusto de pesimismo e inquietud.  Nos lega la percepción  de un  estado en el que  tras muchos esfuerzos para que la ciudadanía   tuviera un papel protagónico y los instrumentos de las libertades individuales en sus manos,  ha de enfrentarse a retos tan severos como inesperados, que pueden derivar en una brusca convulsión del sistema.     

La democracia es un sistema delicado y complejo, en permanente dinámica. La democracia se basa en ideales y utopía. Cabe acomodarla pero no encorsetarla en marcos constitucionales. Una Constitución no debe ni puede ser camisa de fuerza, sino traje en permanente acomodo a las nuevas demandas.

La democracia es libertad de formular preferencias, igualdad de trato, respeto a los derechos de las personas y estricta división de poderes.  Algo que pese a ser bien sabido, es menester refrescar como conocimiento y convicción. De forma especial en este año que es cierre de la segunda década del siglo.

La democracia actual obedece a un largo tiempo de confrontaciones, donde el poder fue despojado de su sentido transcendente, sacrosanto  y su presunto origen divino. Normalizado y naturalizado por el empoderamiento ciudadano.  Pasando a residir en el pueblo y en sus representantes, elegible en todos los casos. Salvo el anacronismo de una  jefatura del estado, que por grotescas razones genéticas se le adjudica de forma atrabiliaria a una familia, violentando de forma tosca el principio de elegibilidad. 

La biografía del 2020 es casi una lectura resumida de las dos primeras décadas del siglo. Inquietudes, crisis, desasosiegos e incertidumbres. Y a mayores, con un grave agotamiento psicológico de la población. Demanda una severa reflexión tras una turbada mirada al retrovisor. La década que nace debe abordar la reconstrucción de espacios de libertad, dignidad humana y de los valores que dan sentido a la democracia. Recuperando la complicidad de la ciudadanía con ella.   

 Cada día es menos descartable que tras este año, -ni de gracia ni gracioso-, tras dos décadas aciagas, la ciudadanía tome conciencia de que la política es demasiado trascendente en sus vidas. Y que parodiando a Clemenceau, consideré que lo es tanto, como para no dejarla exclusivamente en manos de los políticos. 

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en 2020. Antonio Campos Romay*

PRIORIZARMOS O EIXO ATLÁNTICO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

      Nin é a primeira nin ha ser a derradeira vez  que se expoña a prioridade do eixo Ferrolterra/Ortegal- A Coruña-Compostela-Arousa-Pontevedra-Vigo-Porto-Lisboa-Sétubal para vertebrar o noso futuro económico. Porque a eurorexión Galicia-Norte de Portugal xunta 6 M de habitantes e algúns dos principais portos de toda a fachada atlántica europea, privilexiados hubs do tránsito marítimo entre a Canle de Panamá e a América atlántica coa Europa atlántica.

       Mais as potencialidades do eixo atlántico non rematan para nós, con ser tan importantes,  no peirao de Leixoes, nas cais de Porto e Vilanova de Gaia ou no aeroporto Sá Carneiro portuense, senón que acadan os esteiros do Tejo e máis do Sado, ás áreas urbanas de Lisboa e de Sétubal, nunha conurbación de 10 M habitantes que fai parte das primeiras corenta megarexións urbanas do mundo, como ven de nos aprender o esgrevio economista galego Joám López Facal.

        Velaí porque haxa que priorizar a vertebración ferroviaria deste eixo atlántico, nomeadamente o treito Porto-Vigo no canto de obras faraónicas pouco rendíbeis, como é a conexión directa da liña de alta velocidade de Vigo con Madrid, cando conectando por Compostela o atraso será só de 15’. A conexión da alta velocidade coa Meseta é un proxecto case rematado malia que non é a nosa principal prioridade, moito máis nunha nova andaina europea moito máis industrial ca turística. Mais perdamos os mínimos esforzos neste proxecto que vai funcionar moito máis en termos  de baleiramento peninsular a prol do centro radial de Madrid ca en ningunha outra chave.

          Evidentemente Galicia precisa incoporar ao interior galego a esta estratexia, nomeadamente potenciando os eixos Lugo-Ourense e Lugo-Compostela, ao tempo que vai vertebrando ese grande corredor cantábrico polo que nin Madrid nin as outras autonomías do Norte semellan apostar.

         O alcalde do Porto, Rui Moreira, ven de defender a conexión ferroviaria urxente Porto-Vigo, xusto unhas semanas despois da ferreña defensa desta liña que fixo o Goberno portugués fronte ao Goberno do Estado  PSOE-UP que prioriza a liña directa Lisboa-Madrid, que para nada interesa aos portugueses. Ven de defender tamén unha colaboración directa con Compostela, mesmo na vertebración aeroportuaria da eurorexión. E denuncia o illacionismo de Abel Caballero (recreante da pailá cidade-estado coruñesa de Paco Vázquez dos 80-90 do século pasado), cando Vigo habería ser a peza fulcral do mecano de colaboración galego-portuguesa.

        Madrid amoreou case o 45% do investimento estatal entre 1988 e 2018 e vai camiño de baleirar todo o interior español, como xa baleirou a Meseta agás núcleos como Valladolid ou Burgos. A vacina para sobrevivirmos é priorizarmos o eixo atlántico e, canda ela, a focaxe portuaria e europeo-americana e o reactivamento industrial dende as nosas vantaxes comparativas enerxéticas, tecnolóxicas e e capital humano.

         Na focaxe radial madrileñocéntrica Galicia está condenada á irrelevancia e á dependencia. Priorizando os eixos atlántico e cantábrico Galicia daralle oportunidades aos seus recursos portuarios e industriais e terá futuro de seu.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político 

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en PRIORIZARMOS O EIXO ATLÁNTICO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

LOS NARCOESTADOS: ASESINOS DE LAS DEMOCRACIAS.-José Luis Ortiz*

Hablar del narcotráfico es, en muchos sentidos, hablar del Estado. Es imposible entender esta actividad sin el papel que ha desempeñado el Estado en su surgimiento, al declarar la producción, tráfico y consumo de algunas drogas como una actividad ilegal. Pero también es difícil entender su poder y alcance sin la protección del Estado a esta actividad. Comprensiblemente, estamos hablando de una alianza non sancta, de un entendimiento que tiene como base la corrupción pero que va más allá de eso.

Estas características del narcotráfico le han permitido establecer una relación particular con el Estado a lo largo de los tiempos. Dicha relación tiene tres grandes aristas. Primero está la confrontación. Ésta es una relación intermitente que se da cuando el narcotráfico crece demasiado y busca un nuevo equilibrio en su relación con el Estado. La confrontación aparece cuando el narco comienza a crecer en un país y desafía al Estado. Sin embargo, la confrontación es más bien el síntoma de que se están reacomodando las cosas entre el narcotráfico y el Estado. Cuando la confrontación desaparece es porque las bandas del narcotráfico son como cualquier otra banda delictiva y no amenazan al Estado, o porque el Estado se ha corrompido lo suficiente para dejar de combatirlas, o por las debilidades propias de un gobierno.

Realmente es más preocupante cuando en el 2015 fueron detenidos en Haiti por intentar introducir 800 kilogramos de cocaína Efrain Antonio Campo Flores y Franqu Francisco Flores Freitas sobrinos de Cilia Flores, la primera dama y esposa de Maduro.

Destacado es el papel del cartel de “Los Soles” en los que presuntamente están involucrados miembros del propio gobierno de Venezuela como, según Willian Barr, Fiscal General de Estados Unidos lo reafirma y lo vincula asociado a las FARC y con personajes de la política internacional de otros países fuera de la esfera latinoamericana.

Conexiones que los vinculan hasta con grupos terroristas como Hezbola y otros grupos terroristas.

Hasta la misma OTAN está revisando esa documentación en la que se ven mezclados servicios de Inteligencia de países como Teheran (VEVAK).

Realmente cuando, presumiblemente, un Estado se convierte en un narco estado, es un peligro global que atenta no sólo vidas, sino que atenta directamente a las verdaderas democracias. El poder del narcotráfico aniquila la ética, la moral, las tradiciones y hasta los principios básicos para una sociedad por lo cual combatirlo se hace muy difícil, máxime si en encuentra radicado dentro del mismo.

Preocupante es el nivel de vida de los hijos del Chavismo como por ejemplo podemos decir de  Lucía Rodriguez Pedroso, hija del Ex  Vicepresidente que vive y estudia en Sidney;  María Gabriela Chavez a la que se le calcula una fortuna de 4.000 millones de euros; su hija con un alto nivel de vida que vive en París Rosines Chávez o los mismos hijos de Maduro Walter Gavidia y  Oswal; Daniela Cabello hija de Diosdado Cabello Rondón, etc….

En total suponen más o menos más de 10.000 millones de los cuales 160 se encontrarían en España y el resto diseminado por el mundo Miami, Suiza, etc….., mientras el pueblo se muere de hambre.

No es de extrañar que Europa no reconozca el poder de Maduro, ni su “triunfo” en estas supuestas elecciones recientes.

Lo que no entiendo como todavía  existen personas y políticos que sigan apostando por su reconocimiento  y ante ese planteamiento me pregunto:

¿Qué les lleva a ese posicionamiento? Y  termino con un sencillo pensamiento para reflexionar:

La agilidad es una excelente condición para escalar las grandes montañas, pero nunca para gobernar naciones y la altura de los gobernantes siempre está determinada por la de sus pueblos…….Si la altura de los mismos es pequeña, deber de un buen gobernante es incrementarla ……..

*José Luis Ortiz, funcionario

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en LOS NARCOESTADOS: ASESINOS DE LAS DEMOCRACIAS.-José Luis Ortiz*