Os datos do CIS – Xesús Veiga

Hai poucos días, o Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) publicou o estudo “Postelectoral de Galicia.Elecciones autonómicas 2012” realizado entre Outubro e Decembro do ano pasado.Resulta sorprendente a demora no coñecemento deste informe.A pregunta é, pois, pertinente:estamos ante a demostración práctica dun funcionamento ineficaz deste instituto público ou cabe pensar nalgún cálculo político dos seus actuais responsábeis para beneficiar ao partido que detenta o goberno da Xunta?

Tamén é chamativo o notábel silencio co que foi recibido este traballo do CIS entre as forzas que conforman o mapa parlamentario galego.A pesar do importante material informativo que subministra, apenas existen reflexións ou análises por parte de quen, teoricamente, deben coñecer a realidade sobre a que actúan e revisar, permanentemente, o nivel de congruencia entre os programas que propoñen e o estado de opinión do corpo social ao que se dirixen.


Se queren, os dirixentes do PPdG poden comprobar que a vitoria do 21-O estivo condicionada, nunha medida relevante, polo deficiente estado que presentaban os partidos da oposición.Mais aínda:o principal activo exhibido polo partido da gaivota –a propia figura de Núñez Feijoo- non ten a consistencia suficiente para superar cun aprobado o exame do CIS.A fraxilidade é indiscutíbel:inmediatamente despois de obter unha maioría de escanos non foi quen de merecer unha valoración acorde con semellante resultado electoral.Se iso sucedeu antes das fotos con Marcial Dorado, podemos imaxinar o que ocorrería no caso de actualizar a sondaxe.


No territorio do PSdG as conclusións non admiten dúbidas:unha parte importante dos seus votantes optaron por outras opcións (sobre todo AGE, voto en branco e abstención) debido ao desacordo co labor de oposición na lexislatura anterior, coas liñas mestras da campaña electoral e coa propia figura do candidato proposto.Se X.M. Beiras conta con mellor valoración que Pachi Vázquez no seo do electorado socialista, non debería ofrecer moita discusión a necesidade do relevo no liderado da segunda forza política na Cámara do Hórreo.


No caso do BNG, o inquérito do CIS debería servir para facer un mellor diagnóstico a respeito do comportamento seguido polo electorado nacionalista.A perda de votos en favor de AGE non foi porque percibiran a esa coalición como unha forza de maior radicalidade nos vectores básicos que conforman a identidade dunha formación política.Os datos son elocuentes:as persoas que apoiaron ao BNG nas anteriores eleccións do ano 2009 considéranse –de media- menos nacionalistas e menos de esquerdas que a cualificación que outorgan –neses mesmos parámetros- á organización frontista.Semella evidente que o pasado 21 de Outubro o Bloque pagou unha forte peaxe pola división padecida e foi incapaz de captar unha mínima porcentaxe dos numerosos votantes que fuxiron do universo socialista.


Polo demais, o traballo do CIS confirma que AGE –a principal triunfadora dos comicios galegos- posúe un electorado de procedencias heteroxéneas (BNG, PSdG,EU, abstencionistas)  que non semella respostar ao relato unilateral que proclaman, habitualmente, algúns dos seus dirixentes.Hai elementos empíricos no informe demoscópico para pensar que a gran maioría das persoas que apostaron pola coalición fixérono atraídas por dúas circunstancias decisivas:o carácter unitario da oferta –contra o PP e a “troika”- e a función catalizadora de Beiras.Velaí a chave do éxito e non a presunta radicalización de segmentos do corpo electoral a favor da “ruptura co sistema neofascista”.

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Deja un comentario

Exploración del nuevo billete – José María Barja Pérez

José María Barja Pérez

Lo habían presentado a los medios dando detalles sobre colores, bandas y elementos de seguridad; pero sólo cuando recibimos un ejemplar del billete de 5 € (edición Europa) podemos compararlo con la anterior versión. Un pelín mayor que el anterior, en su anverso, además de la diosa Europa, lleva 9 acrónimos del Banco Central Europeo, en vez de los 5 anteriores y, además de en el alfabeto latino y griego, el nombre euro aparece ahora en cirílico. El reverso ha sido rediseñado para que el mapa de Europa, a escala mucho menor, incluya Malta y Chipre (Turquía aparece semiocúlta por una de las 12 estrellas de 5 puntas); pese a ese menor tamaño, aparecen en su posición geográfica las islas Azores, Madeira y Canarias dejando la esquina inferior izquierda para los Departamentos de Ultramar franceses, los caribeños Guyana, Guadalupe, Martinica y la del mar Índico, Isla Reunión.

El código de numeración del billete aparece ahora una vez completo en horizontal (dos letras y diez cifras) y en vertical tan sólo las últimas 6 cifras, frente al modelo anterior donde en horizontal estaba impreso dos veces una letra y once cifras. Eso sí, parece mantenerse que la “reducción a una cifra” sigue siendo 8; lo cual no se encuentra en la documentación publicada, pero se cumple en al menos una media docena de casos comprobados personalmente. Esa evidencia experimental no tiene valor probatorio en matemáticas, pero tal vez sea cierto que los economistas estén aplicando esa regla de verificación, que al menos algún error detecta.

Datos:

•     Los acrónimos de Banco Central Europeo son BCE (español, francés, italiano, portugués y rumano), ECB (checo, danés, eslovaco, esloveno, inglés, letón, lituano, neerlandés y sueco), ЕЦБ (búlgaro), EZB (alemán), EKP (estonio, finés), EKT (griego), EKB (húngaro), BĊE (maltés), EBC (polaco). Cualquiera apostaría que una consonante acentuada correspondería al polaco… y fallaría, pero la variedad lingüística europea produce esas nueve siglas. Esa lista aparece verticalmente en el anverso del billete concluyendo con el año de primera emisión, 2013 (frente al 2002 de los anteriores billetes de euro).

•     Además de EURO y ΕΥΡΩ, ahora aparece el tercer alfabeto oficial de la Unión Europea desde la entrada de Bulgaria en la UE en el 2007, los caractéres cirílicos EBPO; incluso en el reverso, en un cuarto de círculo gris, está escrito «5 euros» en los tres alfabetos. El pequeño rectángulo blanco en vertical que aparece a la izquierda del icono de la diosa Europa, contiene 6 caractéres alfanuméricos que identifican la imprenta (al igual que en la anterior versión, donde el rectángulo estaba dispuesto horizontalmente en la mitad izquierda del billete). La letra inicial identifica la fábrica de los billetes (es diferente en la anterior versión, donde por ejemplo M correspondía a la española): Z, Banque Nationale de Belgique (Bruselas); Y, Banco de Grecia (Atenas); X, Giesecke & Devrient GmbH (Múnich); W, Giesecke & Devrient GmbH (Leipzig); V, Fábrica Nacional de Moneda y Timbre (Madrid); U, Banque de France (Chamalières, Francia); T, Banc Ceannais na hÉireann (Dublín, Irlanda); S, Banca d’Italia (Roma); R, Bundesdruckerei GmbH (Berlín); P, Koninklijke Joh. Enschedé (Haarlem, Paises Bajos); N, Oesterreichische Banknoten und Sicherheitsdruck GmbH (Viena); M, Valora (Carregado, Portugal); J, De La Rue Currency (Gateshead, Reino Unido); H, De La Rue Currency (Loughton, Reino Unido); E, Oberthur Fiduciaire (Chantepie, Francia); D, Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych (Varsovia, Polonia).

•     En este diseño, Reinhold Gerstetter ha incluido ahora en el mapa de Europa tanto Malta como Chipre, incorporados a la UE después de 2002. Dado el pequeño tamaño de Malta (las islas habitadas Malta, Gozo y Comino) su representación son dos puntitos debajo la isla de Sicilia, superpuestos a una de las estrellas del escudo de Europa. Creíamos que Chipre estaba en el mapa anterior, al confundir la mayor isla griega Creta (su capital Heraclión, llamada Candía hasta inicios del pasado siglo, tiene 173.450 habitantes) con la isla mucho más al este que dio nombre al cobre, Chipre (cuya capital Nicosia tiene 47.832 habitantes).

•     Cuando la selección española de fútbol se enfrenta en la Copa de las Confederaciones a Tahití tenemos que recordar que éste no es ningún país, ni siquiera un Departamento de Ultramar, sino la mayor de las islas, y sede de la capital Papeete (con 25.762 habitantes), de una de las colectividades de ultramar francesa, la Polinesia Francesa. Eso sí, en la Copa de las Naciones de la OFC (Oceania Football Confederation) Tahití goleó a la selección del país Vanuatu (cuya capital Port Vila tiene 44.039 habitantes) y ganó la final ante otra de las colectividades de ultramar francesa, Nueva Caledonia (su capital Numea tiene 91.386 habitantes).

•     En la numeración de los billetes la letra inicial identifica al país: Z, Bélgica; Y, Grecia; X, Alemania; V, España; U, Francia; T, Irlanda; S, Italia; P, Países Bajos; N, Austria; M, Portugal; L, Finlandia; H, Eslovenia; G, Chipre; F, Malta; E, Eslovaquia; D, Estonia [además están reservadas: W, Dinamarca; R, Luxemburgo (en vez de ello, usa la letra de los países que les fabrican los billetes); K,  Suecia; J, Reino Unido]; no se usarán I, O, Q para evitar que se confundan con 1 y 0. Esta codificación y la numeración de los billetes permite realizar interesantes estudios estadísticos de difusión de la moneda (htes.eurobilltracker.com/diffusion/) pero también fomenta leyendas urbanas sobre un euro en malos tiempos económicos (www.microsiervos.com/archivo/leyendas-urbanas/billetes-de-euro-empiezan-x-v.html).

•     En la versión anterior de los billetes se incluía que debía ser 8 la “reducción a una cifra” de la formada por los once dígitos y el número de orden de la letra de la numeración del billete. La reiterada suma de cifras hasta que quede una sola, llamada “reducción a una cifra”, es la descripción algorítmica del cálculo del resto de dividir por 9 una cifra dada, como explica el DRAE en su 23ª edición: «el resto de dividir un número por nueve es el mismo que el de dividir también por nueve la suma de sus cifras.» Así para un billete numerado P03200281138, que corresponde a Países Bajos, como P es la 16ª letra el 1603200281138 se “reduce” a 35, que a su vez da 8. Esto incluso puede convertirse en un didáctico juego de aritmética como muestra la Real Sociedad Matemática Española (divulgamat2.ehu.es/html/archivos/69seriebillete.html) o en un ejercicio elemental de programación (www.anieto2k.com/demo/billetes.php); en una hoja de cálculo la fórmula que hace esa comprobación es IF(MOD (SEARCH (letra;»ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ»;1) + SUM(lista_numeros); 9) = 8; «Válido»; «Falso»)

•     La nueva versión del billete, en la numeración, además de la letra inicial que identifica al país emisor, añade otra sin ningún significado concreto, simplemente para hacer posible que haya más números de serie (en vez de uno de los diez dígitos, una de las 26 letras), aunque 1012 -1, vamos casi un billón más de 999 billones, parece suficiente sin necesidad de llegar al número 23•1011 -1. El que las últimas seis cifras sean las únicas doblemente impresas en el reverso del billete, parecería sugerir que cada emisión es de un millón de ejemplares, lo cual es poco plausible pues eso reservaría el número de 2.300.000 para posibles emisiones.

•     La fórmula dada antes no vale para la verificación del código de numeración en los nuevos billetes, dado que aparece una segunda letra. Pero si, en el primer argumento de la función MOD, a la suma se añade el valor IF(ISNUMBER(segundo_caracter); segundo_caracter; 1 + SEARCH(segundo_caracter; «ABCDEFGHIJK LMNOPQRSTUVWXYZ»;1)) aparentemente se vuelve obtener un verificador de validez para ambos modelos de los billetes. Este algoritmo no requiere ningún apoyo tecnológico pues la “reducción a una cifra” sólo precisa sumar cifras y puede acelerarse “suprimiendo los nueve” (casting out nines llaman los niños anglosajones a ese ejercicio escolar). En el ejemplo del billete belga de abajo requeriría convertir la Z en 26 (su número de orden alfabético), la B en 3 (uno más que su número de orden alfabético) y, dado que 263 se “reduce” a 2, comprobar que las diez cifras se “reducen” a 6 (verificando así que todo el código de numeración del billete se “reduce” a 8). A su vez, dado que 1269 son “nueves”, que 020085 se “reduce” a 15 y éste a 6, alcanzamos fácilmente la verificación de validez.


•    En el portal de numismáticos numismatica.delcampe.net/items?language=S&catLists[]=22074 aparece un conjunto de billetes de 5 € que comparten dos letras y 8 cifras, UB80272526, siendo las dos últimas: 42, 33, 24,15, 06; una sucesión aritmética de razón 9 (incluso aparece el número anterior UB8027252597), lo cual concuerda con el método de verificación explicado.

Publicado en AUTORES, José María Barja Pérez | Deja un comentario

Nin ética, nin idea de economía – David Peón Pose

David Peón Pose

Afortunadamente, a crise tamén está a servir para algunhas (moi escasas) cousas positivas. Unha delas é a maior preocupación e interese da xente por saber e entender de economía. Aínda que, desgraciadamente, tamén nese sentido hai moita intoxicación.

Grazas ao éxito da austeridade expansiva (si, ese concepto do que xa falamos aqui e que agora non ten pai), un dos conceptos que mellor acabou por aprender a xente da rúa é o do fluxo circular da renda: despidos e baixadas de salarios supoñen menores rendas, que se traducen en menores vendas para as empresas, o que fai que estas despidan a máis xente ou acaben por pechar, o que fai que… e a roda segue xirando.

Hoxe o excelente (coma sempre) artigo de Antón Costas en El País, ‘En tiempos de tribulación no hacer mudanza’, lembroume outra das intoxicacións que nos chegan constantemente por múltiples canles, desde o TDT Party á propia Comisión Europea: atacar políticas sociais como o subsidio de desemprego, as axudas á dependencia ou as políticas da Junta de Andalucía a respecto dos comedores escolares por supostamente ineficientes. Xa sabedes, fans daquel dito «en España el que no trabaja es porque no quiere». Son os mesmos que hoxe defenden as virtudes de medidas super-novedosas como… baixar impostos ao capital e rendas altas porque «son los que crean empleo».
Hoxe Antón recórdanos unha lección fundamental en crises de demanda: «Keynes… (a)rgumentó convincentemente que en medio de una recesión tiene más efecto sobre el crecimiento del PIB gastar un euro en alimentar a escolares malnutridos o dárselo a los parados que rebajar los impuestos a los ricos. Esto tiene que ver con lo que llamó la ‘propensión marginal al consumo’ de los pobres y con el ‘multiplicador’ de los gastos públicos». Cada euro dos 400 euros de axuda aos parados de longa duración que o Goberno de Rajoy amagou con suspender en repetidas ocasións será gastado polo seu beneficiario, xa que non conta con outra fonte de ingresos e esta xente ten vicios raros que manter como o de comer a diario, por exemplo. Eses euros gastados serán ingresos para unha panadería ou un supermercado, o que lles axudará a capear mellor o temporal… etc. Por non falar dos efectos positivos a longo prazo sobre o capital humano de cortar de raíz coa malnutrición infantil da que tamén se fala hoxe nos xornais.

As políticas sociais non son só cuestión de ética e decencia humana (o cual sería suficiente para defendelas). Son tamén políticas económicas eficientes en contexto de depresión económica. Pero algúns, visto o visto, non teñen nin ética, nin idea de economía.

Update: Escribo os artigos ao ritmo que mo permiten os peques… Remato a argumentación. Alguén podería apuntar que temos un problema adicional: como financiar ese gasto público, cando o problema da periferia euro está precisamente no seu financiamento. Deixo á marxe todo o comentado neste blog sobre o papel do ECB e a UE, que xa é bastante. Limitándose ao financiamento dos Estados, é subir (e non baixar) impostos ás rendas altas a alternativa. E de novo por idéntica razón: en crise de demanda, son os impostos a quen consume unha proporción pequena das súas rendas os que terán menor impacto sobre a demanda. Subir impostos ao capital no contexto actual de globalización das economías é máis problemático, e un dos dos problemas aos que se enfronta o noso modelo de economía social no contexto internacional. Por iso, a solución á que xa temos apuntado en varias ocasións apunta a subir o IVE, si, pero non como se ven facendo ata agora, senón implementando un IVE a productos de luxo. Impostos deste tipo, como os impostos especiais sobre gasoliñas, etc. teñen un impacto moi limitado sobre a demanda e elevado potencial recadatorio. De novo, non é só cuestión de ‘xustiza poética’ mais de eficiencia económica.

Publicado en AUTORES, David Peón Pose | Deja un comentario

Partidos e sociedade civil – Xoán Antón Pérez-Lema L.

Xoán Antón Pérez-Lema L.

CADERNOS DA VIAXE. 

A depresión económica decatounos das grandes feblezas do noso sistema político-institucional. De que o emperador ía espido. Grande parte destas gravísimas disfuncións teñen a súa orixe na ocupación das Institucións polas elites populares e socialistas, nunha caste de bipartidismo dinástico, xa que foi reforzado pola complicidade da Monarquía borbónica. Esta crise viuse amplificada polo espallamento en tempo real das novas, resultado das novas tecnoloxías mais tamén da lóxica da Grande Depresión: no malestar xeral é moi difícil agachar as evidencias e calar as protestas.
 

Isto explica a extrema falla de adaptación do PP e PSOE ao novo paradigma. E• a súa desesperada loita lampedusiana para tentar aparentar reformas cando en realidade queren que nada mude.  Porque compre enxergar  os signos dos tempos. A loita antifranquista non é máis ca unha curiosidade histórica para todos os que non puidemos votar esta Constitución. A cidadanía espertou e quere incorporar na axenda reformas institucionais inaprazábeis: máis proporcionalidade, candidaturas abertas adoptadas coa participación da cidadanía, candidaturas limpas, esixentes regras de transparencia, novos xeitos de participación. A onda mesmo lle chegou, no noso País, a Anova, que houbo seguer a rota de CXG e asumir  candidaturas abertas reais, que abren os órganos partidarios ás minorías e evitan o dirixismo das burocracias partidarias.
 

A sociedade civil vai levar por diante, tamén, algúns dos seus axentes  supostamente representativos. Como a CEG. Alguén pode pensar que ésta representa verdadeiramente aos empresarios deste País? Mais os sindicatos tampouco ficarán á marxe deste “tsunami” cidadán, que ten a virtude de nos lembrar que ninguén pode gardar o viño novo nos pelexos vellos. 

A ARRINCADEIRA . GAL, O DOMINIO DA GALICIA.
 

O ICANN, organismo regulador da Internet, ven de abrir a porta para o dominio galego (GAL). Foi un traballo apartidista, estruturado precisamente no seo da sociedade civil. Un proxecto de País.

.GAL abre grandes posibilidades de promoción cultural e exterior para a noso País e cultura e, xa que logo, moitas posibilidades económicas e empresariais. Ogalla avaliemos este instrumento polo que custou e polas súas potencialidades. .GAL é o recoñecemento mundial por sermos diferentes.

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Deja un comentario

Informe sobre pensiones ¿Expertos, tontos útiles, ó, algo peor? – Isidoro Gracia

Isidoro Gracia

He esperado unos días para pasar de los meros titulares de prensa al análisis del contenido real del documento, elaborado por la famosa comisión de expertos. Después de leer las 71 páginas (Versión del CSIC) de título “Informe del Comité de Expertos sobre el factor de sostenibilidad del sistema público de pensiones” y las diferentes interpretaciones, en especial las que provienen del gobierno y sus apoyos tengo mis propias opiniones.

La primera, que tal como se acepta incuso por quien defiende, en general, el documento el actual sistema “…viene funcionando desde hace unas décadas con un razonable éxito en cuanto a alcanzar un cierto grado de estabilidad presupuestaría en una perspectiva de largo alcance…”, añado yo: incluyendo 5 años de crisis. Por ello estoy de acuerdo con el voto particular que sostiene que no era ni el momento ni el método adecuado, y que las conclusiones son erróneas.

Para mí es evidente el primer, y quizá más grave, error: como la mayoría de los participantes son expertos en los sistemas que defienden sus patronos, que hacen de los fondos de pensión privados y de capitalización su negocio, analizan el sistema que todos identificamos, incluso ellos, como de reparto con los parámetros con que diseñan los fondos de los que cobran su salario. Para simplificar, el sistema de reparto consiste en que, por mera voluntad política, buena parte de la riqueza que  se produce entre todos (PIB anual) se distribuye entre todos, incluidos pensionistas, por lo que resulta casi indiferente que se produzca por 20 millones de activos, solo 10 millones o 100 robots muy eficientes. Demostración: el cuadro, que se incluye en el informe, de las distintas soluciones adoptadas por distintos países, incluye una clausula común a todas: Al final las propuestas son valoradas y aprobadas por los Parlamentos democráticos, es decir sea cual sea el proponente es la voluntad política la que marca la diferencia entre una pensión española y una sueca o una francesa.

Segundo error grave, este por parte del gobierno, pensar que cualquier fórmula compleja, iba  a ser aceptada como científica, cuando los datos de partida, casi todos meras estimaciones “ad futurum”, son muy evidentemente falsos, como ha venido a demostrar la historia, especialmente respecto las estimaciones económicas de todos los gobiernos y todos los organismos oficiales. No digamos las estimaciones demográficas, justo en la misma semana de finalización del informe, Alemania  reconocía errores millonarios en sus estadísticas demográficas.

Por no abundar, un último error de expertos y gobierno, ¿Cómo pueden pensar que los ciudadanos mínimamente informados, no nos íbamos a dar cuenta que la mitad de los factores de las fórmulas los fija el gobierno, sin tener que contar con nadie?, bueno contando con algunos, tan poco de fiar respecto a la defensa de  los intereses ciudadanos, como la Comisión Europea, el BCE y el FMI.

Publicado en AUTORES, Isidoro Gracia Plaza | Deja un comentario

Ladróns veñen, ladróns veñen, ladróns veñen e van… – Antonio Campos Romay

Antonio Campos Romay


Ao longo de case dous anos unha serie de cidadás e cidadáns absolutamente respectables  e  de habitual tranquilo, víronse abocados facer da vía publica o seu espazo, e da protesta, a súa actividade por mor dunha xentiña nada respectable.

Xentes diversas cuxo peor pecado foi traballar honestamente toda a súa vida e en moitos casos en actividades duras e penosas. Traballadores do mar, do campo, asalariados diversos…O esforzo dunha vida transformado en aforros para ter un certo acomodo nos seus derradeiros anos, ou parar contribuír a abrir unha fiestra a fillos ou netos axudándolles nos transos que depara unha sociedade que xeme nos seus cimentos. Todo evaporase entre a indolencia de gobernos de distinto signo e o comportamento como mínimo pouco dilixente cando non lamentable da máxima autoridade bancaria encargada de fiscalizar o comportamento do sector. Autoridade que si non e quen de cumprir as tarefas que lle son propias, en troques mostra total desenvoltura pronunciándose sobre dereitos laborais e salarios. Ocupación entrañable tanto para o Sr. Fernández Ordóñez como para seu sucesor, o Sr. Linde

Estafados e roubados. Vilipendiados en máis dunha ocasión. Impotentes ollan como os seus cartos esfúmanse en presuntas solucións que comportan quitas confiscadoras e  espectrais conversións en títulos accionariais cadavéricos. Mentres os ladróns, chourizos e delincuentes que trouxeron a ruína  chimpan ás súas anchas nunha impunidade que nalgúns casos atopa acougo na particular interpretación das súas funcións dos encargados de esixir responsabilidades en nome do estado. Quizais esa particular  interpretación débase a que máis que en nome do estado, actúan en nome e encargo dun goberno entre cuxas preocupacións non aparenta estar a belixerancia ante estes corruptos, que en non poucos casos foron significativos compañeiros de viaxe do poder.

Unha comisión de sabios –moi sabios todos-, realizou un informe sobre o futuro, que xa é presente, das pensións. Sobre a súa independencia, que presupónselles ao abordar tema de tamaño calado, podería dar pista un debate televisivo onde un paladín do ultra-liberalismo defendía tal carácter para o que citaba tres nomes, tres, de persoas aparentemente mais vencelladas á defensa de público como argumento de pluralidade. O que fai entender e así  ratifícano os currículos dos 9 restantes da comisión de doce, que os seus intereses vincúlanse á promoción de fondos de pensións e desarme do sistema publico. A douta proposta comporta un axuste cuxa dureza non ten homologación en Europa, salvando os casos de Grecia e Letonia, aos que parece que tales sabios amablemente desexan equipararnos.  Estamos ante un novo paso, neste caso coa coartada dunha comisión “ad hoc” en orde a dinamitar calquera resto que poida quedar do estado social e de dereito, con reflexo no que deuse en chamar o estado de benestar, que consagra a Constitución.

Preténdese que a sanidade pública é ruinosa. Que a panacea é privatizar o existente. Pretensión falaz albergada nunha cínica campaña auspiciada por aqueles que deberan ser garantes do existente. Feita co mesmo deplorable encirramento que no seu día usou a Sra.  Thatcher (cuxa morte foi celebrada con champan por moitos británicos), para abordelar un sistema pioneiro e exemplar de saúde publica. Como no caso das pensións, trala posta en cuestión do sistema subxace un suculento negocio onde cravar os seus fauces os quenllas que tras cobizosos negocios coa burbulla inmobiliaria, rebentada esta, necesitan outro polo de actividade agasallado polo poder publico.

É permanente o ataque visceral ao estado de benestar (incipiente por certo) desde os sectores mais radicais do ultra-liberalismo que parasita o partido conservador que goberna hoxe con maioría absoluta. Un ataque no único que son transversais estes gobernantes. Mesmo atacan os dereitos laborais e as prestacións sociais como os dereitos civís, o acceso á educación ou o laicismo. Por vía de exemplo é alarmante a entrega do estado a un confesionalismo concordante co nacional-catolicismo dos tempos escuros.

E a todo isto os campanudos oficiantes do partido gobernamental e os seus acólitos do  aparello mediático andan inquedos pola marca España. Fantástica apócema aos nosos males ideado por lucidas mentes tras sisudas reflexións. Segundo os seus criterios vese afectada polos scraschers dos que unha Lei Hipotecaría  absurda e obsoleta deixa na rúa  subsistindo o pago do ben perdido cegándolles o escaso futuro posible. Polos estafados das preferentes que poñen en evidencia o roubo que están sufrindo.  Polos que manifestan a súa indignación e desesperación nas rúas…Trátanos a todos de nazis e terroristas, con especial dedicación á Sra. Colau e aos membros da PAH e xa no delirio o eurodeputado Iturgaiz (o que con moitos outros  colegas esixe que con diñeiro publico fináncieselle a viaxe en preferente nos seus desprazamentos aéreos) ataca aloucadamente o feito  de que se recoñeza o seu labor co Premio Cidadán Europeo 2013. Por se a súa voz fose pouco súmase desbocada a Sra. Aguirre falando de “esperpento”. Non son poucos os que considérana a ela o esperpento oficial da política española.

Ningunha destas persoas fai un exercicio de honestidade ou de decencia intelectual recoñecendo que o único que esta afundindo esa macilenta marca España, é ter o partido gobernante afectado ata o tuétano por unha trama corrupta que compromete seriamente a moitos dos seus dirixentes. Que fronte á corrupción non se tomen medidas tallantes. Que a xustiza non sexa igual para todos. Que a finais de ano poidan chegar a sete millóns os parados. Que a fraude fiscal adquire dimensións insufribles. Que a xefatura do estado transmita unha imaxe vergoñenta….Eses si son algúns dos torpedos á liña de flotación da nave España…

No fondo a razón esta na imaxinación popular. Esa cidadanía que facendo de tripas corazón e poñendo humor á súa desesperación nun municipio pontevedrés  clama polos seus diñeiros poñendo unha nova letra a “A Rianxeira”. Canción case tan identitaria como o himno galego. E como este, nacida alén do Atlántico escrita  por Xesús Frieiro Dourado, (Pinciñas) e musicada por Anxo Romeu Loxo.

Seguramente Frieiro e Romeu sentiríanse atónitos ao escoitalos,…“ladróns veñen, ladróns veñen, ladróns veñen  e van…” Ou quizais non….

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Deja un comentario