Contraposición. República de las Ideas

A estas alturas descubrir que a crise na que estamos mergullados ten unha globalidade que supera as nosas fronteiras ou as continentais é unha obviedade. Do mesmo tenor que no caso español, afrontamos unha severa crise política e social máis aló da catastrófica situación do desemprego enseñoreándose dun 27% da poboación laboral, o que requirirá chegar a 2018 ó 2020 para reducilo polo menos en cinco ou seis puntos.

A pregunta dramática que cabria facerse é si no deseño de saída da crise acéptase por quen a xestiona, que unha franxa moi ampla da poboación dese por amortizada, abandonándoa á súa sorte ou condenándoa á marxinalidade permanente. Ou si a erosión da solidariedade que se fomenta sibilinamente desde o poder actual permitirá tal aberración.

A orixe das actitudes ante a crise quizais atope resposta na fractura da alianza das correntes socialcristiáns e socialdemócratas que foron a xénese da Unión Europa post bélica. Unha unión centrada en orixe no Estado de Benestar. Un modelo característico do espazo europeo, xurdido cunha perspectiva de economía social de mercado. A metamorfose sobrevenida no interese dos sectores conservadores por manter os dereitos políticos, sociais e civís logrados, asoma ao mostrarse esta opción política permeable á involución ideolóxica de novo cuño, en grande medida de orixe transatlántico. Propícianse doutrinas desreguladoras, a precarización do estado e en definitiva rómpense as regras de xogo previas. O que devén no retroceso de dereitos e na ampliación espectacular da brecha social. De xeito secundario, pero non menos preocupante, crece o cuestionamento da razón europeísta.

O froito máis envelenado da crise é a deslexitimación profunda da política. E a crecente aparición dunha tendencia (eficazmente orquestrada) cara a un apoliticismo perigosamente próximo ao que imperaba entre os bempensantes do franquismo, obedientes a consigna do «caudillo» que encomendaba ter a gala non meterse en política. Os apóstolos disto, son os tecnócratas devotos. Tecnócratas que no seu día, foron os nenos consentidos  dos réximes totalitarios. Para tales apóstolos é pernicioso e xa que logo obxecto da súa cólera, calquera contrapeso, cortapisa ou proceso transaccional que impoña unha democracia de razoable calidade como freo a súa avidez.

A deslexitimación da política para ser efectiva, necesita dunha crítica corrosiva dos seus actores. A clase política. «A casta», segundo sinónimo moi utilizado entre os sectores mais reaccionarios. Os mesmos que aos catro ventos proclaman que a política «é o apousento dos mediocres», «que todos son iguais», e «que só se vai a ela para medrar». Conceptos cos que se sentía moi cómodo o fascismo, que consideraba perniciosos aos políticos, deixando o mester da cousa pública en mans de técnicos, como protestatarios únicos da probidade. Esquecían citar, que utilizaban a súa posición e dependencia, coma material fráxil e maleable nas mans do poder totalitario.

A invasora involución ideolóxica que padecemos non é improvisada. Leva larvándose décadas, planificada con esmero nos espazos do neoliberalismo máis agresivo. De aí xorde con poderosos padriños e potentes altofalantes. E con poderío suficiente para poñer en xaque o modelo de sociedade existente. A súa mellor arma é a transmisión de medo e inseguridade de xeito sistemático. Os seus efectos, a demolición metódica dun modelo baseado na confianza e certeza de valores que  dábanse como afianzados. A educación, a sanidade, o sistema de pensións, a estabilidade no traballo, a igualdade de oportunidades, os dereitos da muller, a remuneración apropiada…Un a un son dinamitados deliberadamente para deixar á poboación vulnerable en mans dos poderes económicos transnacionais e locais.

Fronte a iso a esquerda convencional perdeu as súas enerxías en acomodos institucionais de curto percorrido. De costas á cidadanía enfrascouse en xestionar, suavizándoos levemente, os intereses do capital e con iso distanciouse do interese do común. Postura temeraria que ignora que o cidadán necesita saber que é protagonista da súa propia historia e anda farto de interlocutores revestidos de falsos roupaxes democráticos.  No seu autismo foi incapaz de prever a dimensión do tsunami reaccionario que invadía a sociedade coa coartada dunha crise que tampouco interpretou. Non percibiu a súa natureza e menos o seu alcance. Un estrepitoso fallo político que puxo en evidencia a súa extenuación ideolóxica e a súa pobreza estratéxica. Cunha miopía alarmante non allea de nostalxia aférrase a respostas e modelos de acción política propia de décadas anteriores cando os seus servizos aínda eran necesarios. Incluída na crise do sistema de partidos, o seu liderado  derrubase cando seria máis urxente. No seu debe compre imputar a desmobilización da cidadanía, -domesticada desde a propia esquerda institucional-, e con iso desposuída da súa capacidade de presión. Tal comportamento alfombrou o camiño cara á hexemonía sen trabas do capitalismo, tanto na súa faciana industrial como  financeira. O triunfo é de tal calibre, que os interesados xa non se molestan en disfrazar o seu asañamento. Por vía de exemplo a impune laminación de dereitos sociais históricos tan penosamente conquistados.

Como remate, non parece ocioso albiscar, non soamente unha agresión frontal ao estado de benestar ou á calidade de vida coñecida ata a data, senón tamén un grave risco para  unha democracia cunha saúde moi deteriorada.

Antonio Campos Romay

É desconcertante observar como o Ministerio Público esfórzase en acudir en defensa de imputados para eludilos de tan incomoda posición, a condición claro de que  polas súas venas circule sangue distinto ao común dos mortais, ou as tropelías realizadas achéguense a un buraco na economía nacional de mais menos 40.000.000 de euros.

A “dozura” da fiscalía, acudindo en socorro dos poderosos contrasta ca súa severidade fronte a indignados, desafiuzados, e demais ralea de marxinados pola depreciación desproporcionada do país. Recortados que manifestan o seu desazón  na vía pública (na que cada vez  faise máis presente o exabrupto do Sr. Fraga, “a rúa é miña”).

É desconcertante ver entrar por unha porta de Soto del Real e saír por outra dous millóns e medio de euros mais tarde, ao responsable do maior furado no sector bancario de España, no que compre incluír compras dolosas dunha entidade bancaria ao sur da exótica Florida, prestamos auto concedidos ou agasallados ao libre albedrío a amigos do alma, as tristemente famosas preferentes ó un longo etcétera publico e notorio.

O Sr. Blesa, pupitreiro entrañable do ex – presidente Aznar, o que á vez que coa súa bendición entregoulle as chaves da cuarta Caixa de España e tacitamente converteuno no seu banqueiro de cabeceira, desde o seu Olimpo económico non dubidou en cualificar de fusilería, un cochiño de alta gama blindado e ademais incomodo para as súas esclarecidas pousadeiras. O valor do mesmo, 510.000 €. O mesmo a casiña de Miami cuxo inestimable servizo social está fóra de toda dúbida. Este cabaleiro de melenas arxentadas, soberbio e desafiante coa chulería de quen  sabese impune e inmune (de seguro con razón), contempla ao resto dos mortais con pedante desdén. No seu Consello de Administración escrútanse as presenzas partidarias de esquerda e sindicais con indubidable morbo aínda que ninguén dubide  que apenas eran floróns inútiles, esquécense nomes como o de D. Rafael Spottorno actual xefe da casa real. Don Rafael foi un dos aprobantes da compra “singular” do City National Bank de Florida, E en 2011 coa Caixa en creba e rescatada con fondos públicos pese a múltiples presións de diversos sectores incluída a entón presidenta madrileña Sra. Aguirre, montou  gran balbordo insistindo no seu dereito a cobrar un bonus de 25.000.000 de euros…Tras isto, cesa na presidencia da Fundación da Caixa e pasa á casa real substituíndo a D. Alberto Aza.

É desconcertante nun país economicamente desafiuzado, ver a obscena cantidade de millóns malgastados e desviados impunemente a mans de desvergonzados manilongos baixo formulas de indemnizacións, xubilacións, pensións, etc., diñeiro dos contribuintes que aplicado de xeito honesto podería contribuír a paliar algunhas das urxencias nacionais. Algo que ao gran publico revolvelle o estómago aínda que a fiscalía parece máis temperada ante o tema.

É desconcertante ver ao xefe do estado ceder, -desafectar-, como mostra de austeridade e sacrificio en tempos de tribulacións, “a súa” Fortuna, o iate duns 20 millóns de euros financiados en xentil derrama entre empresas e goberno mallorquino para uso e goce estival do Sr. De Borbón pai e familia. Desconcerta que fronte a tan probas intencións xurdan relatos que indican que chegase a tal decisión  cando Patrimonio Nacional indica ao xefe do estado que non vai facerse cargo dos case dous millóns de euros que custa o mantemento anual do citado navío ao que só en encherlle os tanques vanse 26.000 euros…Quizais acudindo ao refraneiro áchese algunha luz…”de diñeiro e santidade a metade da metade”…

É desconcertante os apuros que sofren os xuíces que ousan nos seus “autos” circular polas enredadas “autovías” da corrupción dos todopoderosos, os tocados pola graza de Deus, e os clásicos do poder no país.  É desconcertante nun país onde todos son iguais ante lei, como sabiamente apuntou o xefe do estado televisivamente. Desconcerta que sentado isto, casualmente aos condutores dos citados “autos” os desfolen sen piedade desde sectores moi concretos…Algúns como o Sr. Garzón pagando de xeito notorio o seu “gurtelazo”. Outros, como o Sr. Castro, D. Elpidio José Silva…iremos vendo…

É desconcertante como un país formalmente non confesional a paus do Sr. Wert acata as piadosas indicacións do lúgubre presidente episcopal Sr. Rouco, facendo a asignatura de relixión (a do Sr. Rouco) materia cotizable e obrigada nos expedientes académicos. E o aborto, convértese en pecado mortal e cívico da man de D. Alberto Ruiz Gallardon, que talmente lembra a Jardiel Poncela polo seu corazón con freo e marcha atrás.

E o máis desconcertante é que cando esta España que debatese entre o cero e a nada necesitaría un presidente próximo, human, cálido, activo e enérxico, confórmase cun home-plasma que como desde ultratumba balbúcea mensaxes aínda máis inintelixibles que os da Sra. Cospedal explicando o despedimento do Sr. Barcenas.

Seria case divertido tanto desconcerto si tralo o mesmo non houbese máis de seis millóns de parados, un 20% da poboación empobrecida en limites intolerables, a clase media arrasada, os traballadores desposuídos dos seus dereitos, a mocidade sen horizontes, as mulleres levadas a situacións predemocráticas, os anciáns coa espada de Damocles sobre as súas pensións, as innumerables desgrazas e calamidades, convertidas no pan o noso de cada día. Para moitos, demasiados, o único pan posible.