La fortuna personal del rey de España – El Confidencial Digital

El diario The New York Times calcula que la fortuna de Don Juan Carlos se eleva a 2.300 millones de dólares, casi 1.800 millones de euros. En una amplia información publicada el pasado fin de semana, el periódico neoyorquino -que alude al «estilo de vida lujoso» y a la «fortuna opaca» del Rey- afirmaba que «sigue siendo un secreto cómo ha amasado su considerable riqueza personal». ¿Es desorbitada la cifra revelada por el prestigioso rotativo? Resulta muy difícil saberlo. Porque, a diferencia de ministros, altos cargos y diputados, el jefe del Estado no está obligado a revelar su patrimonio.

Asegura The New York Times que los bienes de Juan Carlos de Borbón a su llegada al trono, tras la muerte del general Francisco Franco, equivalían a «prácticamente nada». Desde entonces, el monarca «ha trabajado duro para generar su propia fortuna personal, más allá de los 8,3 millones de euros de presupuesto anual», en alusión a la asignación para la Casa del Rey consignada en los Presupuestos Generales del Estado, que en 2013 ascenderá a 7,93 millones, un 4% menos que este año.

Fuentes del diario neoyorquino han reconocido a El Confidencial que su cálculo del patrimonio del Rey se basa en «un promedio de cifras ya publicadas», no en una investigación propia. «El objetivo de la información era resaltar que, cuando el Rey aparece en listas de fortuna de los personajes más ricos, siempre alcanza una cifra muy por encima de lo que cabría suponer tomando en cuenta el presupuesto anual de la Casa Real», añaden las mismas fuentes.

Las únicas listas de fortuna en las que hasta la fecha ha aparecido Don Juan Carlos son las publicadas por la revista Eurobusiness, ya desaparecida, y el anuario Forbes. Ambas, curiosamente, coinciden prácticamente en la cifra aportada por The New York Times: casi 1.700 millones de euros. Con la salvedad de que la primera de esas publicaciones, propiedad del patrón de la Fórmula 1 Bernie Ecclestone hasta su cierre en 2004, desglosaba en dos esa cantidad: 545 millones de euros de «fortuna personal» y otros 1.136 millones de «bienes familiares».

¿Cifras descabelladas?

La Casa del Rey siempre ha tachado esas cifras de descabelladas, pero se ha negado a desvelar la cuantía de la fortuna del monarca con el argumento de que su patrimonio personal es un asunto privado. En 2003, cuando Eurobusiness se refirió a las opacas cuentas de Don Juan Carlos, el Gobierno de José María Aznar, a través de su embajada en Londres, remitió una carta de protesta a la revista en la que afirmaba que la mencionada cifra «sólo se puede explicar por haber entendido ustedes, erróneamente, que los bienes públicos propiedad de Patrimonio Nacional son propiedad privada de Su Majestad el Rey, lo cual es evidentemente inexacto».

Esa argumentación, en el mejor de los casos, sólo podría ser aceptada parcialmente, ya que el inventario de los inmuebles gestionados por Patrimonio Nacional -el organismo que custodia los bienes de titularidad estatal cuyo uso está reservado al Rey y los demás miembros de la familia real- es vastísimo y de un valor incalculable. Esos bienes incluyen los palacios reales de Madrid, La Granja de San Ildefonso (Segovia), Riofrío, también en Segovia, y La Almudaina (Palma de Mallorca); los reales sitios de San Lorenzo de El Escorial, El Pardo y Aranjuez, todos en Madrid; los Reales Alcázares, en Sevilla, y una decena de monasterios, abadías, conventos, panteones y jardines.

La Casa del Rey hizo públicos a finales del pasado año, por primera vez en democracia, los sueldos de Don Juan Carlos (292.000 euros anuales) y del príncipe Felipe de Borbón (algo más de 146.000 euros). Pero ese inédito ejercicio de transparencia, a rebufo del desplome en la credibilidad de la institución monárquica por el caso Urdangarín y, más tarde, la cacería de elefantes en Botsuana, se ha quedado corto. El Confidencial preguntó ayer a un portavoz oficial de La Zarzuela si el monarca tiene intención de dar a conocer también los datos de su patrimonio y el de los demás miembros de la familia real, como hacen, por ejemplo, el presidente del Gobierno, Mariano Rajoy, o el del Congreso, Jesús Posada. El citado portavoz se comprometió a responder hoy a esa pregunta.

La herencia de Don Juan de Borbón

Diversas fuentes consultadas sostienen que el único patrimonio inmobiliario conocido del Rey es el que su padre, Don Juan de Borbón, legó al actual monarca y sus dos hermanas, las infantas Pilar y Margarita de Borbón. Esos bienes son un chalet en la lujosa urbanización madrileña Puerta de Hierro, bautizado como Villa Giralda, en recuerdo de la vivienda de Estoril donde los padres del monarca pasaron parte de su exilio, y posteriormente vendido por 2,7 millones de euros; un apartamento en esa misma localidad portuguesa y parte de un edificio de oficinas en la Gran Vía madrileña. A estas propiedades hay que sumar un chalet adosado en la urbanización La Pleta de Baqueira (Lleida), que le fue regalado por los propietarios de la estación de esquí.

Esas mismas fuentes aseguran que el Rey ha comprado en los últimos años varios inmuebles, en España y fuera de nuestro país, y valiosas obras de arte, además de haber invertido en bolsa importantes cantidades. Y añaden que tanto esas propiedades inmobiliarias como las cotizadas pinturas e inversiones financieras de Don Juan Carlos no figuran a su nombre. El Confidencial también ha preguntado a la Casa del Rey por el origen y naturaleza de esas supuestas adquisiciones e inversiones bursátiles.

El informe publicado por The New York Times cita a Herman Matthijs, un profesor de finanzas de la Universidad de Bruselas y especialista en el estudio de los presupuestos que los gobiernos de las monarquías parlamentarias europeas destinan al sostenimiento económico de sus casas reales. Tras recordar que Matthijs «ha buscado información, sin éxito, sobre la fortuna personal del Rey», el diario estadounidense entrecomilla una frase del profesor belga: «Supongo que al menos es millonario, pero la pregunta es: ¿Es billonario? ¿Cuál es su verdadera riqueza?». La respuesta sólo la tienen Don Juan Carlos y, tal vez, su círculo más íntimo.

Artículo publicado en El Confidencial Digital el 17 de marzo de 2013.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Deja un comentario

Cadernos da viaxe – Xoán Antón Pérez-Lema L.

Xoán Antón Pérez-Lema L.

O sitio da galeguismo. 

Fun ver o “derby” galego a Riazor na compaña de dous bos deportivistas e amigos de meu: Fuco, artista e intelectual e Maceiras, correspondente económico para Galicia e Portugal dun xornal británico. No descanso deulles en falar do País e do galeguismo.

Fuco-Ferrín vai, demite, sae da Academia na compaña de toda a súa Comisión Executiva e nos advirte de todos os males que lle agardan á Casa despois da súa marcha. Volven os académicos e xunto co resto aproban as contas e abren unha nova etapa por unanimidade. Que sentido tiña toda esa posta en escea?

Maceiras-  O que me chamou a atención é o apoio total que lle prestaron nesta xeira a Ferrín algúns dos sectores máis á dereita e menos galeguistas.

F.- É o de sempre. Para éstes, o mesmo que para o PP, o lugar do galeguismo é o rebumbio e os “shows” parlamentarios. Pero cando o galeguismo fai un plan eólico ou de vivenda, xestiona os concellos  con modernidade e eficacia ou presenta unha proposta lexislativa para previr a corrupción  entón faise perigoso e compre ir por él.

M.- Pois xa me contarás, Fuco. A este país o que lle compren  son políticos honrados e eficaces, que saiban xestionar,si, pero que teñan un proxecto e unha ilusión para transformar  a sociedade. Como  Obama.

F.- Curioso  que cando o galeguismo extrema o seu discurso e prefire a trincheira a construir unha  alternativa de goberno a dereita española pode gobernar con máis comodidade.

M.- Pois agora a ver se se poñen as pilas, porque o bipartidismo estase a afundir, pero se o galeguismo segue nos biosbardos os seus herdeiros poden ser Rosa Díez e Cayo Lara.

F.- Do que compre falar é de cómo sairmos desta. Hai que crecer, reformar a fiscalidade e repartir máis xustamente o custo da crise. Ese había ser o discurso do galeguismo. Pragmático, pero ilusionante.

O comezo da segunda parte veu rematar esta conversa, que os meus amigos deixaron pendente de rematar, como tantas outras veces. Unha cuarta persoa que nos acompañaba rematou a parola coa sentenza “A ver se falades menos e facedes máis. Aprendede de Fernando Vázquez”.

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Deja un comentario

Unha historia de machos dominantes – Xosé A. Gaciño

Xosé A. Gaciño

Na historia da moi recente moción de censura no concello de Ponferrada conflúen diversos factores políticos e sociolóxicos. No máis inmediato, a desastrosa actuación do PSOE, entre o esperpento e o ridículo, que ven a engadirse a outros tropezos de diferentes calibres (como as desavinzas co PSC ou as presuntas corruptelas da Fundación Ideas e do caso Campión, con José Blanco ao bordo do procesamento) e que pon en circulación unha nova modalidade de escorrer o vulto, a de asumir todas as responsabilidades, recoñecer os erros cometidos e pedir todas as desculpas do mundo (Óscar López, secretario de Organización) pero manténdose no posto, despois de amagar co xesto de poñer o cargo a disposición da executiva, que se apresura a ratificarlle a confianza, quizais para seguir manténdoo como devasa ate unha próxima ocasión.

Xa fixera algo parecido Jesús Caldera como presidente da Fundación Ideas, ante as irregularidades do seu director xeral, pero esta vez a cousa afecta nada menos que ao número tres do partido. En calquera caso, mostras de incoherencias e debilidades dun partido que aínda segue en caída libre nuns momentos nos que faría falta unha oposición clara e enérxica, fronte ao partido no goberno salpicado por sospeitas moi fundadas de financiamento irregular (é dicir, ilegal). Este deterioro público dos dous grandes partidos de ámbito estatal que se alternan no goberno non pode máis que contribuír a facer máis fondo o abismo que separa a políticos e cidadáns.


Pero, detrás da historia que converteu nun escándalo esta moción de censura, hai outro aspecto político máis xeral, o que ten que ver coa dobre rebola que utilizan todos á hora de xulgar comportamentos similares, segundo que sexan dos “seus” ou dos “outros”. Ao PP, que poñía o berro no ceo contra os socialistas que accedían agora á alcaldía co apoio dun condenado por acoso sexual, habería que recordarlle que o alcalde do PP censurado agora recibiu o apoio do mesmo acosador no inicio do seu mandato, hai dous anos, e que hai doce anos, cando sucederon os feitos polos que condenaron a Ismael Álvarez, o acosador era alcalde de Ponferrada pola lista do PP. Ante a denuncia por acoso sexual que presentou a concelleira popular Nevenka Fernández, ninguén do PP intentou sequera entender á muller acosada e todo o partido apoiou sen reservas ao macho dominante (queda para a historia o comentario de Ana Botella, entón só esposa do presidente do Goberno, cualificando de “impecábel” o comportamento de Ismael Álvarez). 


Tampouco foi moi edificante, no momento dos feitos, a reacción do feminismo progresista, que non se molestou en achegarse ao que consideraba un axuste de contas dentro da dereita, como recordaba estes días Juan José Millás, autor dun impresionante libro-reportaxe sobre o calvario de Nevenka (e no que se recolle, por certo, unha excepción importante no medio destes comportamentos hipócritas: Charo Velasco, a portavoz entón do grupo municipal socialista de Ponferrada, que prestou axuda a Nevenka sen aproveitarse politicamente da situación, algo que lle reprocharon algúns compañeiros de partido).


Posibelmente, se non existise o libro de Millás, o recordo daquel “incidente” estaría diluído ou recluído nun ámbito de murmuracións locais. Un ámbito que, naturalmente, respondeu ao que se pode esperar de séculos de cultura machista (en Ponferrada e en España enteira). Ismael Álvarez foi condenado a unha multa e unha indemnización (en total, menos de quince mil euros), porque naquel momento o acoso sexual non estaba contemplado como delito, pero o seu prestixio non sufriu mingua algunha. Despois dunha “estética” retirada da vida pública, volveu ao concello nas últimas eleccións cunha candidatura independente, que recolleu 5.716 votos e cinco concelleiros, decisivos xa que ninguén chegara á maioría absoluta.


Nevenka Fernández, en cambio, para non ter que soportar o rexeitamento social (e mesmo familiar), marchou de España. Só algúns amigos moi fieis saben en qué país vive.

Publicado en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño | Deja un comentario

El peligro de las siglas – José María Barja

José María Barja

En su columna semanal aseguraba con énfasis Manuel Rodriguez Rivero que la Alianza Internacional de la Propiedad Intelectual corresponde a la sigla IIAP e insistía que se comprobase en la red. La sorpresa surge cuando se emplea una página especializada en esa búsqueda (www.acronymfinder.com) y aparecen jerarquizados los posibles significados de ese acrónimo. Tanto el Instituto de Investigaciones de la Amazonía Peruana como los Indian Institute of Astrophysics,  Institute for Informatics and Automation Problems (de Armenia), Instituto de Investigación y Asistencia Psiquiátrica, Insurance Institute of Asia and the Pacific Inc. o International Institute of Art & Photography poco tienen que ver con la defensa de la propiedad intelectual.

En este caso se trata de una errata, pues el acrónimo correcto es IIPA (International Intellectual Property Alliance). Pero la errata pudo haber sido peor, pues IAP es usado por Independientes Agrupados de Ponferrada, tan de actualidad por su participación en el cambio de alcalde de su localidad.

Esto vuelve a poner de manifiesto que si no se manejan con cuidado las siglas y acrónimos pueden producirse cuando menos carcajadas. Incluso pueden llegar a tener inmenso éxito como Tecor, considerado por políticos gallegos como otro de esos términos que fija la RAG. De hecho es el acrónimo de “terrenos cinegéticamente ordenados” (Ley 4/1997, de 25 de junio, de Caza de Galicia), sustituyendo aquel “coto privado de caza” que dejaba sorprendidos a nuestros vecinos portugueses quienes no lograban comprender porqué se tenía que avisar que en ese concreto lugar se había terminado la caza.

Datos:

•     La cita es «la Alianza Internacional de la Propiedad Intelectual (IIAP, consúltese su web)» [Manuel Rodríguez Rivero Perdidos en el laberinto de los libros El País Babelia 9/marzo/2013]; en su versión web incluye un enlace a www.iipa.com

•    La búsqueda del acrónimo IIPA produce además resultados como Indian Institute of Public Administration, Imperial India Pale Ale (cerveza),  Institute of Incorporated Public Accountants (en Irlanda) o International Institute of Photographic Arts.

•    Apenas sorprende la descripción de un presunto político norteamericano: «Una de sus manías era su negativa a usar acrónimos; siempre se refería por su nombre completo a agencias y departamentos, aparentemente obteniendo mayor placer de los más largos e impronunciables. Eso incrementaba su halo de tranquilidad sobrenatural y le permitía añadir un toque irónico a todo lo que decía, lo que hacía que en la capital le odiasen aún más.» [Neal Stephenson; J. Frederick George La telaraña [The cobweb, 1996] (2008) Ediciones B, Nova 212, p 58]

•    Cuando dicen AGE pueden referirse a la Administración General del Estado, a la Asociación Galega de Escritores, a la Asociación de Geógrafos Españoles o a la Alternativa Galega de Esquerda, e incluso a la revista científica dedicada al envejecimiento.

•    Ejemplo de siglas empleadas comúnmente: ZAR, Zona de Alto Riesgo de incendios; ZAS, Zona Acústicamente Saturada; ZEE, Zona Económica Exclusiva; ZEP, Zona de Especial Protección; ZEPA, Zona de Especial Protección para las Aves. En el ámbito anglosajón ZIP, Zone Improvement Plan, es el código postal norteamericano, aunque también tiene otros significados, incluido cremallera (ver en.wikipedia.org/wiki/Zip).

•     El titular de la crónica del partido de fútbol Compostela – Cerceda «Yahvé lidera, Yahvé resuelve» (El Ideal Gallego 11/marzo/2013) emplea la sigla por excelencia, el tetragrámaton (en hebreo יהוה), porque ese es el nombre del jugador del Compostela más destacado en ese partido: Yahvé Prieto Rodríguez, nacido en Vigo y que cumplía 30 años ese día.

•    El próximo lunes 18/marzo es festivo en la Comunidad de Madrid por traslado del festivo San José, mientras en Valencia ese festivo completa el ciclo de Fallas que finaliza el martes 19. En México también es festivo, Natalicio de Benito Juárez, por trasladar a lunes la conmemoración de la fecha 21/marzo/1806, nacimiento del que fue su presidente entre 1858 y 1864 y desde 1867 hasta su fallecimiento en 1872. La ley de 2005 por la que algunos días festivos se pasan a un lunes, pretende fomentar el turismo con los “fines de semana largos”.

Publicado en AUTORES, José María Barja Pérez | Deja un comentario

Desatinos políticos – Antonio Campos Romay

Antonio Campos Romay

Nin as chamadas á orde das enquisas fan decrecer o entusiasmo no propósito de empobrecer a política. Da a impresión que existise un animo desfreado para que a cidadanía reafírmese na nociva sospeita de que a política é algo indecoroso e que a inspiración primordial de quen aterra nela é sórdida. Ou se acaso, servir intereses alleos aos colectivos. Certos comportamentos semellan, que fáiselle cativo para deteriorar  a imaxe da política, o tempo acoutado de período electoral onde con notoria perversión dunha boa praxe os improperios e a ofensa, mesmo a calumnia son de uso común. O debate político serio e responsable ofrécese carente de interese. Auséntase a visión de estado e o criterio de programas con perspectiva de futuro vense substituídos por enfoques maniqueos ou afervoados  linchamentos  exprés dos que por vía de exemplo o Sr. Rodríguez Zapatero podería como vítima, dar cumprida conta. O líder dos corenta anos agónicos de fascismo ficaría feliz ante esta denigración dunha tarefa tan nobre e crucial para a convivencia das xentes.

Tralas derradeiras eleccións vemos á forza maioritaria tras ano e pico da súa vitoria exercitar  seu poder case absoluto nas diversas administracións, esquecendo corrixir os seus deficientes puntos de partida, incapaz de suscitar enfoques con coherencia social e obxectivos principais, mentres insisten de xeito abafante, caseque patético, en lembrar a herdanza recibida, – coma se non coñecesen abondo a situación de xeito previo-, e sen aforrar menosprezo aos seu opositores. Asíndose con desesperación de naufrago a calquera subterfuxio  para  agochar a súa falla de capacidade de honrar os compromisos electorais contraídos coa sociedade, ou de explicar  racionalmente a discrecionalidade das súas decisións, alleas integramente á proposta que lexitimou o seu acceso ao poder.

Dentro do seu autismo, reflectido nunha dificultade de comunicación manifesta, o único que transmitese é a teimosía en destruír toda a armazón do estado de benestar desde orzamentos ideolóxicos ou ao servizo de intereses de grupos de presión económicos. Desde as directrices do sector mais radicalizado e sectario da maioría  conservadora, e que é motor da mesma, refugase  a posibilidade dun espazo de colaboración coartando calquera vía de harmonía  social.

No mundo do disparate que se nos oferta, sobresae a dirixente popular Sra. Cospedal, que fai dous ou tres anos cando destapabase  a “trama Gurtell” non dubidaba en quebrar o estado de dereito, espallando dubidas sobre xuíces, policías e fiscais cunha frivolidade impropia de quen é membro da avogacía do estado. Hoxe cando afogase nas areas movedizas da corrupción que presuntamente hai nas finanzas do seu partido invoca o estado de dereito como última ratio nunha situación que levaa a brindar grotescos espectáculos nas súas aparicións públicas explicando o inexplicable. Por certo si fixese analoxía do seu futuro en térmos futbolísticos debería estar fondamente preocupada. Da a impresión de vivir a situación dese adestrador do equipo que se afunde e a directiva apoiao de xeito incondicional…mentres busca substituto, cargándolle sobre as súas costas o atranco…  Todo volvese actos entusiásticos para  apoiar o que a opinión pública xulga inadmisible. A maioría gobernamental en tromba agasallando á súa secretaria xeral que administrou de xeito absurdo e sen a mínima capacidade de autocrítica un tema gravísimo que afecta directamente ao presidente do executivo.

O “primeiro partido da oposición”  enlamase nunha vergoñenta situación nun concello leonés, – hubera pasado sen pena nin gloria- si non se producira o twiter dunha dirixente socialista catalá denunciándoo. O proceso, escuro, sen que haxa por onde collelo, afecta directamente a credibilidade do líder do partido e do numero tres da organización que á súa vez é secretario xeral do mesmo na Comunidade castelán leonesa…Ninguén asume a responsabilidade –dimitindo-, que é a resposta obligada en política democrática. Ante o escándalo, o aparello do partido sae a defenderse pero sen esixir unha investigación transparente e dilixente. O máis desolador é que o individuo entronizado no concello, con todo cinismo, proclamase como “socialista”, e mostra “a súa dor” polo carné que troca impúdicamente polo cetro municipal. Pode quedar alguén nos seus cabais que non entenda a unha cidadanía anoxada, coa que apenas se conta mais aló de para pagar os seus impostos?. Onde queda a vocación de servir á sociedade que se supón á clase política?

Nun chamado partido emerxente, ese proxecto persoal  dunha señora que tras inxuriar a todos os galegos non se molestou nin en desculparse, a Sra. Diez, un dos seus deputados, notorio polos seus exabruptos, fai unha brutal aseveración sobre a violencia de xénero que mereceu xeral reproche…Pero nada da leria de dimitir… o escano é moi confortable…A tal Sra. Diez aplaude e traga.

Políticos de Navarra, incluída a actual presidenta da Comunidade,  leváronse ducias de milleiros de euros de forma absolutamente obscena en dietas aberrantes, Agora  comezan a devolvelas en parte, pola presión social. Pero sobre todo, por que os colleron co carriño do xeado…En Galicia, na Caixa do Norte e na do Sur, (tanto monta, monta tanto), desaparecidos uns, acazapados outros, e só algúns na picota, “nin están,- ao socairo de curiosos amparos-, nin se lles espera”.

Mentres os estafados das preferentes peregrinan a intemperie polas rúas reclamando o que lles roubaron.

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Deja un comentario

As varas de medir – Xesús Veiga

Xesús Veiga

Acabamos de vivir dous acontecementos temporalmente coincidentes e que mereceron un tratamento radicalmente diferente. Un bo día, o fiscal superior de Catalunya defendeu a pertinencia dunha consulta legal que permitise coñecer a opinión existente no corpo social catalán a respecto da relación co actual Estado español e, de xeito inmediato, viuse na obriga de presentar a dimisión ante a evidencia da apertura do correspondente expediente sancionador por parte do fiscal xeral do Estado. Pouco despois, o ministro do Interior, Jorge Fernández Díaz, reiterou a súa oposición ao matrimonio entre persoas do mesmo sexo porque, entre outras cousas, impediría a reprodución da especie humana.

A dilixencia practicada pola máxima autoridade do ministerio fiscal non foi seguida polo presidente do goberno ou pola secretaría xeral do PP. Jorge Fernández segue de ministro e reivindica o dereito á liberdade de expresión para poder ferir os sentimentos daquelas persoas que non lle pediron permiso para conformar as unidades de convivencia que lles parecen mais apropiadas.

Dúas varas de medir. O modelo nacionalista español que defende o PP é incompatíbel cunha opinión razoada e razoábel dun fiscal que exerce en Catalunya e que, a pesar das súas ideas conservadoras, profesa un respecto escrupuloso pola lóxica democrática. Ao mesmo tempo, as ideas canónicas sobre a familia tradicional que habitan no universo profundo da dereita española dispoñen de carta branca ante as máximas autoridades políticas do goberno e do partido. Nin sequera foi suficiente a protesta do colectivo gai do PP que, nunha notábel demostración práctica de retranca, sinalou a evidente correlación entre a perpetuación da especie e o celibato ao que veñen esixidos os membros que conforman as estruturas organizativas da Igrexa Católica.

Palabras e silencios. Despois das surrealistas explicacións da señora Cospedal sobre o itinerario laboral de Barcenas, os dirixentes da rúa Génova decretaron o apagón informativo para evitar unha acumulación de falsidades que fixera incontrolábel a xestión do escándalo do antigo tesoureiro do partido de Rajoy. E como aquí non estamos en Berlín ou en Londres, non hai problema:mentres alí dimiten ministros ou parlamentarios por mentir sobre as súas actividades públicas, neste territorio de rancios defensores das vellas tradicións políticas, relixiosas e familiares dáse un exemplo ao mundo sobre as formas de asegurar a permanencia nos cargos. Segue sendo certo: Spain is different.

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Deja un comentario