CUATRO AÑOS DISTINTOS… Antonio Campos Romay*

Si algo puede definir el periodo presidencial de D. Pedro Sánchez, sería la tormenta perfecta. Navegar en una conjunción de elementos borrascosos siempre con nave precaria y con una tripulación en no pocas ocasiones remando con ritmo distinto. En tales condiciones cabe reconocerle razonable tesón y tino manejando el timón de la nave en tan  revuelta travesía.

En 2018 el sistema democrático adolecía de la inestabilidad política que suponía la agonía de un PP gobernando acosado por la corrupción que lo carcomía refrendada por duras sentencias judiciales. A la par, la insostenible posición de un presidente sin la autoridad moral requerida para el ejercicio de su magistratura. Eso fue lo que por primera vez en democracia hizo cuajar exitosamente una moción de censura contra un Presidente de Gobierno.

Se abría un periodo que gozó de todos los ingredientes posibles para un ejercicio frenético de la política. Tras dos elecciones generales a lo largo de 2019 será en enero de 2020 cuando  la  XIV Legislatura del Congreso de los Diputados  otorgue  su confianza al Sr. Sánchez por mayoría simple en la segunda votación del debate de investidura.

Tras consensuar una ruta para la legislatura conciliada con diversas formaciones de la Cámara, el PSOE y UP, superando sus diferencias, dan forma al primer Gobierno de Coalición de España.  Un gobierno que surge con voluntad feminista,  de progreso, transformación y dinamización de la escena política española. Una ambición compleja que en diversos momentos enfrentará a los socios en debates sobre el ritmo y la densidad de las iniciativas  subyaciendo el eterno dilema entre lo deseable y lo posible. Casi siempre resueltos y casi nunca de forma fácil.

Todo ello en un escenario que aun siendo típico de las derechas españolas cuando se ven privadas de ostentar un poder que creen les corresponde por mandato divino, alcanzó cotas de crispación no vividas hasta el momento. Desde el minuto cero asoma la oposición más montaraz. Sin solución de continuidad entre la derecha la derecha extrema y la extrema derecha. Arropada por sus hooligans mediáticos, tachan sin rubor el mecanismo constitucional de la moción de censura como fórmula deslegitimada de acceder al gobierno. Agotan hasta la extenuación insultos, difamaciones, mentiras (tan burdas que provocan vergüenza ajena), calumnias… Todo ello  en medio  de un grotesco ruido que recuerda un equipo de futbol sin ideas cuyo único recurso es el juego sucio plagado de zancadillas y patadas.

Ante la experiencia que dejó  el manejo de la Gran Estafa por la derecha, con el saqueo frontal de estado de bienestar, el deterioro de los  derechos sociales, y la dolorosa brecha social dejada en herencia, produce escalofríos pensar que todas las vicisitudes habidas en estos años (superación de mancillada situación institucional, pandemia, crisis económica derivada, el desastre de La Palma una guerra en el contexto europeo con cruel impacto  humano y económico), hubiese estado su gestión en manos de políticas ultra-liberales únicamente implementadas con ánimo de explotación y daño del interés común.

Las políticas sociales de todo tipo que aliviaron el tránsito por una realidad candente e inesperada vieron la luz teniendo siempre enfrente, con determinación iracunda, a la derecha extrema amalgamada y muy  condicionada, por la extrema derecha.

Políticas posibles merced a la novísima experiencia de un gobierno de coalición progresista. Y sin duda, por la determinación de su presidente, que hubo de lidiar  con alguna intemperancia de sus coaligados, pero también con la de muy concretos miembros de su formación política. Especialmente dolorosa por proceder de quienes  cabría esperar que tras su paso por esferas de poder debieran atinar más en su  comedimiento y prudencia en su situación de eméritos. 

Cuatro años distintos que contemplaron fulgores y caídas. Donde el parlamentarismo que preside la política española se vio profundamente alterado en orden a la tónica de décadas anteriores. Y que debió tomar conciencia de la peligrosa ingenuidad de suponer que estábamos vacunados de la patología fascista tras haberla sufrido en los años de piedra.

Cuatro años que dejan un balance positivo en líneas generales. Donde por vía de ejemplo la consecución de fondos europeos para nuestra recuperación económica y bajar de los tres millones de desempleados por primera vez desde 2008  no es referencia menor. Pero quedan no pocos interrogantes.  Y con ellos, la sospecha de que una gestión razonable no siempre premia a los actores de la misma. Y que de atender a muestras demoscópicas más o menos fiables, se podría confirmar que el hombre y la mujer, son los únicos animales capaces de tropezar dos veces  en la misma piedra.  

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia. 

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en CUATRO AÑOS DISTINTOS… Antonio Campos Romay*

¡Adeus, Humanidades!.-Germán Castro*

Aínda que era a crónica dunha morte anunciada por Baixa demanda, non por iso hei de deixar de recoñecer que me doe na alma o peche das Humanidades no campus ferrolán da UDC. Non sei se me afloran reminiscencias do meu paso polo Seminario (Mondoñedo, 1954-1961) onde estudei “Latín e Humanidades”, se se revolven nos meus adentros outro tipo de sentimentos que gardan relación co ingrato signo que leva ao lombo desde a súa orixe este Ferrol das crises cíclicas, do monocultivo industrial…

Nalgunha ocasión escribín que a única e feliz reconversión que se deu en Ferrol, tras o peche da actividade naval na antiga Astano e o adelgazamento da produción na antiga Bazán, foi a que experimentou o antigo Hospital de Mariña ao converterse no campus universitario da Universidade dá Coruña. Era unha alegría na casa do pobre, pero alegría, ao fin.

Neste contexto, recordo igualmente saudar alborozadamente a creación da Facultade de Humanidades. Máis ou menos cheguei a dicir que era pechar o círculo nunha cidade cartesiana, de matemáticos, que parecía buscar a outra cara da moeda, é dicir, a vía humanística no marco de Cidade da Ilustración que somos por historia.

Doe o que di unha graduada nunha reportaxe que asina en La Voz de Galicia, a xornalista Beatriz Antón. A alumna Cristina Teijido, da última promoción, manifesta que se senten tristes “non só porque nos despedimos da carreira senón que tamén a pechamos”.

E máis preocupante é o que sinala o profesor José Luís Tasset, no seu día decano desta facultade, cando afirma que todo se debe a unha decisión política- “A Xunta quería que o campus forte en Letras fose Santiago. Non lle interesaba un título de Humanidades en Ferrol”.

A desaparición da formación humanística “erosiona de maneira silenciosa e paulatina os fundamentos da sociedade”, sinala a filósofa estadounidense Martha Nussbaum no seu libro ·”Sen fins de lucro. Por que a democracia necesita as Humanidades”. Agrega que a elección á que nos enfronta a crise das Humanidades é unha educación para a sociedade ou unha preparación para a rendibilidade. De momento circulamos por este segundo carril. ¡Mágoa!

*Germán Castro, xornalista, coordinador de «Contraposición. República de las ideas».

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ¡Adeus, Humanidades!.-Germán Castro*

¡Adeus, Humanidades!.-Germán Castro*

Aínda que era a crónica dunha morte anunciada por baixa demanda, non por iso hei de deixar de recoñecer que me doe na alma o peche das Humanidades no campus ferrolán da UDC. Non sei se me afloran reminiscencias do meu paso polo Seminario (Mondoñedo, 1954-1961) onde estudei “Latín e Humanidades”, se se revolven nos meus adentros outro tipo de sentimentos que gardan relación co ingrato signo que leva ao lombo desde a súa orixe este Ferrol das crises cíclicas, do monocultivo industrial…

Nalgunha ocasión escribín que a única e feliz reconversión que se deu en Ferrol, tras o peche da actividade naval na antiga Astano e o adelgazamento da produción na antiga Bazán, foi a que experimentou o antigo Hospital de Mariña ao converterse no campus universitario da Universidade dá Coruña. Era unha alegría na casa do pobre, pero alegría, ao fin.

Neste contexto, recordo igualmente saudar alborozadamente a creación da Facultade de Humanidades. Máis ou menos cheguei a dicir que era pechar o círculo nunha cidade cartesiana, de matemáticos, que parecía buscar a outra cara da moeda, é dicir, a vía humanística no marco de Cidade da Ilustración que somos por historia.

Doe o que di unha graduada nunha reportaxe que asina en La Voz de Galicia, a xornalista Beatriz Antón. A alumna Cristina Teijido, da última promoción, manifesta que se senten tristes “non só porque nos despedimos da carreira senón que tamén a pechamos”.

E máis preocupante é o que sinala o profesor José Luís Tasset, no seu día decano desta facultade, cando afirma que todo se debe a unha decisión política- “A Xunta quería que o campus forte en Letras fose Santiago. Non lle interesaba un título de Humanidades en Ferrol”.

A desaparición da formación humanística “erosiona de maneira silenciosa e paulatina os fundamentos da sociedade”, sinala a filósofa estadounidense Martha Nussbaum no seu libro ·”Sen fins de lucro. Por que a democracia necesita as Humanidades”. Agrega que a elección á que nos enfronta a crise das Humanidades é unha educación para a sociedade ou unha preparación para a rendibilidade. De momento circulamos por este segundo carril. ¡Mágoa!

*Germán Castro, xornalista, coordinador de «Contraposición. República de las ideas»

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ¡Adeus, Humanidades!.-Germán Castro*

QUEREN RECENTRALIZAR A INDUSTRIA AUDIOVISUAL.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O Congreso  ven de aprobar cos votos do PSOE e a abstención do PP e UP o proxecto de lei audiovisual que inserirá no Dereito do Estado-e cunha demora de case dous anos- unha importante Directiva europea orientada con carácter xeral ao recoñecemento das excepcións culturais e lingüísticas europeas e á promoción das pequenas e medianas empresas neste sector.

      Porén, o texto aprobado o xoves 26-M concretou estas liñas xerais no sentido menos favorábel á diversidade lingüística e cultural, ao fomento da creación cultural europea e á promoción das producións independentes. Ratificando outravolta a tese enunciada por Josep Plà no 1918 os políticos españois de esquerda demostraron ser os máis parecidos aos políticos españois de dereita e velai como:

i) O Estado español só lle esixirá ás produtoras que sobarden na súa facturación os 50 M€ un financiamento anticipado do 5% para obras audiovisuais europeas, fronte ao 12,5% que esixe Francia e o 20% que esixe Italia. Paira sobre este agasallo ás multinacionais do audiovisual o proxecto común dos partidos unionistas de facer de Madrid o grande “hub” audiovisual, de atraer producións e rodaxes, en prexuizo do audiovisual galego e da propia excepcion cultural europea.

ii) Desnaturalizouse nas dez de últimas, a medio dunha emenda pactada entre PP e PSOE, o concepto de “produtora independente”, en principio a tipoloxía de empresa que a Directiva europea definía para recebir a meirande parte do financiamento anticipado de obras audiovisuais europeas esixíbeis ás grandes produtoras. Agora o concepto fica deturpado e podería considerarse que inclúe empresas de feito absolutamente dependentes do duopolio audiovisual Mediaset (propietaria de Cuatro e Telecinco)e Atresmedia, titular de A3 e La Sexta. Ou sexa, foméntase a produción das  multinacionais e do duopolio televisivo, arrumbando ás empresas independentes, case as únicas xersdoras de produtos no audiovisual galego.

iii)  Só se contempla o financiamento directo da CRTVE e non da CRTVG e demáis canles autonómicas ás que tamén se lles impediu deducir o IVE soportado na adquisición de bens e servizos.

    Fronte esta clara tendencia recentralizadora cómpre recoñecer o traballo de organizacións cidadás como a galega  AMesa e axentes profesionais do sector audiovisual galego, que conseguiron algúns éxitos parciais como a garantía do financiamento de obras audiovisuais en galego na TVE, un acordo de boas prácticas para o fomento da tradución das obras das grandes plataformas europeas e o recoñecemento da marxe competencial autonómica para introducir obrigas adicionais para son operadores do servizo televisivo no ámbito autonómico.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en QUEREN RECENTRALIZAR A INDUSTRIA AUDIOVISUAL.-Xoan Antón Pérez-Lema*

POLARIZACION.  Antonio Campos Romay*

La sociedad española está siendo polarizada con perversa eficacia por un poderoso aparato mediático en complicidad  con posicionamientos políticos reaccionarios que apenas ocultan su objetivo cardinal, derribar el Gobierno progresista. Y con ello, vengar el rencor acumulado por una moción de censura que desplazó de la Moncloa, (que no de muchos resortes del poder) a un partido anegado por la corrupción y reprochado por la Justicia, convirtiendo al Sr. M punto Rajoy en el primer presidente de la democracia expulsado de su cargo por tal motivo.

La polarización alcanza, en un escenario escaso de pulcritud en las formas, los brutales dislates conque el vicepresidente castellanoleonés de VOX debuta en el Parlamento regional en el ejercicio de sus funciones. Por cierto, limitadas a llevarse un suculento salario a casa cada fin de mes. Carga desquiciado contra los derechos civiles, la dignidad de la representación pública o contra la limitación física de una procuradora, dejando claro la textura moral de su organización y también la del presidente “popular” Sr. Mañueco y de su partido. 

No contribuye a disminuir la polarización actuaciones que producen perplejidad absoluta. Una Sala del Tribunal Supremo se corrige a sí misma en una posición adoptada hace apenas cuatro meses. Aparenta la razón más sólida del cambio, su composición alterada por la salida de una de sus magistradas y la entrada de otra, provocando un vuelco en la percepción y sensibilidad de la mayoría de la Sala.

Al tratarse el tema de indultos del Gobierno referidos a unos políticos independentistas, parece difícil no constatar una acción, -que más allá de la inseguridad jurídica que dibuja-, representa menoscabo de la legitimidad del gobierno para adoptar decisiones  que le son propias en favor del interés público. Semeja invasión de un poder del Estado en la funciones de otro, agraviando la separación de estos predicada por Montesquieu.    

Es curioso observar como la polarización se orquesta sin el menor recato en aras de lo particular frente el interés común. Los sectores ultramontanos y los tentáculos que les apoyan en su cruzada, no dudan reabrir debates  zanjados y con  legado de mayores cotas de armonía.

Lo hacen justo cuando la  política del gobierno del Sr. Sánchez y la propia reflexión de la sociedad catalana expresa, según registra el sondeo periódico de la Generalitat, que el respaldo a la secesión cae al 38%,  su nivel más bajo desde 2014.

Con motivo de la bochornosa presencia de uno de los miembros de la dupla coronada que ocupa la Jefatura del Estado, se dijo por más de un comentarista, que Juan Carlos I, con su comportamiento, era una máquina de fabricar republicanos. Aceptando que haya  mucho de cierto en ello, cabe señalar como fabrica  de separatistas a los sectores políticos reaccionarios que espoleando una parte de la sociedad  sensible a sus argumentos toscos y mendaces,  hurgando en pulsiones viscerales. Buen ejemplo fue la presidencia de M punto Rajoy.

Algo que no es nuevo y nos llevaría a los tortuosos comportamientos ante el terrorismo de ETA, su uso tosco como arma política, y la poca claridad y lealtad de los sectores ultraconservadores en el largo camino hacia la disolución de la banda terrorista. Es doloroso para España que una derecha tan alejada de los estándares conservadores europeos y tan próxima a posiciones donde esta pierde su casto nombre, siga apostando a “cuanto peor, mejor para nosotros”. Dicho desde la convicción de que el monopolio del poder les corresponde por derecho propio, otorgado por Dios y por la Historia.

Es escalofriante observar el criterio de polarizar a la ciudadanía para sacar réditos, traicionando los intereses de España y de la sociedad. Y no menos  alarmante la hipocresía meliflua del Sr Feijoo, halcón disfrazado de paloma, actuando al alimón con la halcón hembra disfrazada de paloma tabernaria y pandillera, encarnando la oferta de futuro de este país. Futuro que se cimenta en lo más oscuro e insolidario de nuestro pasado.

Esta es la alternativa a un Gobierno de Progreso. Un gobierno que sumó aciertos substantivos en medio de los peores escenarios posibles. Pero que se opaca en los desaciertos de comunicación de sus logros. Y se erosiona en escaramuzas intestinas lamentables, que arriesgan  su credibilidad.

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en POLARIZACION.  Antonio Campos Romay*

ESPIONAXE SEN CONTROL DEMOCRATICO?.-Xesús Veiga*

O recente coñecemento de distintos episodios relacionados coa espionaxe practicada a diversas persoas do movemento independentista catalán e ao propio presidente do goberno do Estado (e tamén á ministra de Defensa e ao ministro do Interior) colocou no centro da atención pública o vello problema da actuación dos distintos organismos públicos encargados da seguridade do Estado.

Un sistema democrático non pode admitir que o labor deses organismos fique á marxe do control das institucións emanadas da vontade popular (parlamentos e gobernos) e das correspondentes instancias xudiciais. O fin invocado – a seguridade do Estado – non pode xustificar o uso de calquera medio para conseguilo.

Do que se puido constatar nos diversos trámites e debates rexistrados no Congreso durante as últimas semanas, cabe establecer algunhas conclusións provisionais:

1)O CNI só recoñeceu o control das comunicacións realizado a 18 independentistas cataláns e non se pronunciou sobre o sucedido coas restantes persoas que apareceron computadas no informe de Citizen Lab (laboratorio da Universidade de Toronto). A directora do Centro, recentemente cesada, non clarexou se foron investigadas sen autorización xudicial ou por outros organismos estatais.

2)O que transcendeu sobre o contido do informe emitido polo xuíz competente do Tribunal Supremo non permite asegurar a pertinencia e a proporcionalidade do permiso concedido aos axentes do CNI tendo presente, ademais, que foi utilizada unha ferramenta tecnolóxica – “Pegasus” – que facilita un control total sobre as capacidades comunicativas da persoa investigada.

3)O CNI admitiu a existencia da infección dos dispositivos telefónicos de Pedro Sánchez, Margarita Robles e Fernando Grande-Marlasca pero non foi quen de aportar unha explicación sobre as razóns da importante demora no seu descubrimento nin sobre a orixe da mesma. A hipótese de que a autoría estivese residenciada nas autoridades de Marrocos abriría unha crise de dimensións imprevisíbeis na dinámica das relacións internacionais do Estado español.

4)Ante a demanda formulada por diversas formacións políticas en favor de que se proceda a unha desclasificación dos documentos exhibidos na comisión parlamentaria para poder avaliar a consistencia das actuacións practicadas, non hai unha resposta positiva por parte do sector socialista do goberno e tampouco se perciben eventuais decisións xudiciais que posibiliten semellante acto de transparencia. 

A recoñecida utilización de “Pegasus” suscita unha interrogante básica: resulta compatíbel este dispositivo técnico cos parámetros de cumprimento dos dereitos básicos da cidadanía esixíbeis nun sistema democrático de calidade? Recentes manifestacións dalgúns responsábeis da UE encargados de asegurar a vixencia do dereito á privacidade cuestionan o uso deste dispositivo e falan dunha posíbel prohibición futura do mesmo no ámbito comunitario. A circunstancia de que teña a súa orixe nun Estado – Israel – que acredita prácticas continuadas de incumprimento das resolucións da ONU sobre Palestina, proporciona motivos adicionais para cuestionar a súa credibilidade democrática.

Chove sobre mollado neste asunto da espionaxe do CNI. Durante o mandato de Felipe González tivo que dimitir Narcís Serra porque o CESID – antecedente do organismo actual – tiña realizado escoitas ilegais. Mais recentemente, con Rajoy na Moncloa, apareceu a chamada “policía patriótica” e o ínclito comisario Villarejo para certificar a presenza de mafias policiais no seo dos propios aparellos do Estado. Por non falar da historia dos GAL e a “guerra sucia” contra ETA. A traxectoria da democracia española está chea de páxina escuras que non permiten desculpar as actitudes indolentes e negacionistas exhibidas por diversos voceiros da dereita, da extrema dereita e tamén do Partido Socialista.

A calidade democrática non está asegurada por moito que se invoque, ritualmente, a vixencia dos textos legais. É preciso modificar as normas que ficaron obsoletas ou que demostraron a súa incapacidade para acadar os obxectivos proclamados. E tampouco se poden dar espectáculos tan pouco presentábeis como o que está a dar o PPdG co nomeamento de Feijoo e Tellado como senadores en representación do Parlamento galego. A legalidade deste acto non é quen de agachar a perversión que contén: colocar as necesidades – políticas e financeiras – do partido por riba da satisfacción do interese xeral que se quixo acreditar con esa facultade de designación establecida para as Cámaras lexislativas das CC.AA.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en ESPIONAXE SEN CONTROL DEMOCRATICO?.-Xesús Veiga*