Cadernos da viaxe – Xoán Antón Pérez-Lema

 Xoán Antón Pérez-Lema

SOLUCIONARMOS AS PREFERENTES

Nas últimas semanas, dende o Goberno do Estado e dende o proprio FROB estanse a proxectar medias verdades, cando non completas falsidades a respecto do problema dos clientes minoristas galegos afectados pola comercialización das preferentes e subordinadas. Mesmo se chegou a publicar en xornais de máxima difusión galega e estatal que non había outro xeito para eludir as futuras condicións de quita e canxe ca a arbitraxe, omitindo a vía da reclamación xudicial de nulidade.

As condicións de quita e troco que proporán NCG BANCO, BANKIA e demáis entidades estatalizadas só rexerán para aqueles que non obteñan a declaración de nulidade do seu contrato de adquisición desta acste de produtos. Esta declaración pode acadarse, quer a medio dun laudo arbitral, quer a medio dunha sentenza xudicial. As dúas vías son incompatíbeis, pero só dende o momento no que o afectado asina a conformidade coa proposta de devolución  que lle presenta o Banco. A mera solicitude de arbitraxe non aceptada polo Banco permite pedir a nulidade pola vía xudicial.

Van aló máis de 13.000 casos resolvidos na arbitraxe, mais  a Xunta ralentizou en grande medida o proceso dende as eleccións, Así É todo.  segue aberto e semella que  unhas 2.000 persoas  (menos do 7% dos casos pendentes que pediron arbitraxe)   acadarían solución por esta vía. O resto terían que demandar xudicialmente para acadar esta nulidade. Doutro xeito ficarán suxeitos aos termos da quita e canxe.

A demanda xudicial individual é máis segura e rápida, malia que existan posibilidades obxectivas da viabilidade das demandas colectivas, a presentada polo Fiscal Superior de Galicia e a que está a preparar AGAPROFI.  Neste senso, a admisión desta última dependerá de que os Tribunais consideren que o colectivo de clientes minoristas afectados constitúe un colectivo minimamente homoxéneo e doadamente determinábel. Porque o problema da comercialización das preferentes non é que se lle venderan a analfabetos ou incapaces, senón a toda caste de clientes minoristas( mesmo medianos empresarios e enxeñeiros) para os que non estaban concibidas. Vendas que nunha esmagante maioría adoeceron de defectuosa información e abuso de confianza, o que define a relativa homoxeneidade do colectivo para o efecto da demanda colectiva.

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Deja un comentario

Educación para la Cleptomanía – Paloma Díaz Andina

Paloma Díaz Andina

En Educación para la Ciudadanía se evalúa el conocimiento de los alumnos del papel que cumplen los servicios públicos en la vida de los ciudadanos y de la obligación que tenemos todos de contribuir a su mantenimiento a través de los impuestos. Perversa asignatura donde las haya. Sólo a personas poco poco honradas e indecentes se les podría ocurrir concienciar al alumnado de la importancia de lo público y  de que están obligados a participar del despilfarro colectivo que supone el mantenimiento de servicios para pringaos y de sus derechos como ciudadanos del mundo. De mundo, nada, oiga. Volvamos a la aldea primigenia de la ley del más fuerte. Y el más fuerte es elque tiene más cash. Porque de dinero hablamos, no más.

La Proposición no de Ley presentada el pasado 24 de enero por la diputada popular Matilde Asian, firmada por Alfonso Alonso, portavoz parlamentario del grupo popular, Alfonso Alonso, y llevada a la Comisión de Hacienda y Administraciones Públicas del Congreso, tiene como propósito introducir conocimientos financieros y tributarios en la Enseñanza Secundaria para suministrar al alumnado aquellas herramientas necesarias para administrar sus posibles como Dios manda.

Seguramente será difícil encontrar personal especializado para impartir dichos conocimientos (sobre todo en la Pública) debido los recortes en Educación, pero aún así imagino a un profesor (honrado y decente, por supuesto) impartiendo contenidos en clave de abecedario: empezaría hablando a sus discípulos de las ventajas de la Amnistía fiscal. Segunda lección: la imprescindible caja B a la hora de gestionar eficazmente los propios recursos. La tercera: la Corrupción como algo que hay que practicar en privado pero negar sistemáticamente en público. Esto exigiría  a su vez un módulo de elogio a la Desfachatez,  métodos eficaces de Estafa y Fraude al por mayor, talleres crfeativos para presentes y futuribles Golfos, etc.

Lo imagino con tanta claridad que casi estoy viendo la creación de una nueva asignatura: Educación para la Cleptomanía. Están en ello.

Publicado en AUTORES, Paloma Díaz Andina | Deja un comentario

Corrupción con consecuencias limitadas – Xosé A. Gaciño

 Xosé A. Gaciño

Convén ser moi cautos no medio desta treboada de corrupción sistémica que nos invade para que, cando escampe, a frustración non sexa total. Pode, por outra parte, que non deixe de chover,  con casos de maior ou menor contía, dun ou doutro partido, de maneira que a máxima gravidade vaia diluíndose na sucesión de gravidades máis moderadas, contribuíndo a acalar a gran indignación momentánea na opinión pública (que, de todas formas, tampouco produce mobilizacións visíbeis), dentro da perigosa tendencia a considerar naturais ou inevitábeis todas esas prácticas delituosas.

Por suposto, hai que recordar que o que ven de circular estes días, nas informacións dos dous xornais españois de maior difusión, non pasa de ser indicios que, de momento, nin sequera son obxecto de investigación xudicial, entre outras cousas porque a maior parte das supostas irregularidades recollidas nesas informacións xa estarían prescritas. Mesmo pode darse o paradoxo de que os primeiros movementos legais sexan contra un dos xornais (o que, até agora, non é considerado afín ao partido afectado) e non contra os posíbeis infractores das normas tributarias e das de financiamento dos partidos políticos, o mesmo paradoxo que se produciu cando a primeira sentencia relacionada co caso Gürtel recaeu sobre o primeiro xuíz instrutor.


Naturalmente, a cuestión principal estriba na autenticidade dos documentos publicados e, sobre todo, na posibilidade de demostrar que se realizaron realmente as operacións rexistradas neses documentos (doazóns de empresarios e pagos a determinados dirixentes do PP). Tendo en conta que se trata de diñeiro non declarado á facenda pública, non é probábel que os presuntos receptores firmasen recibos e xa se sabe que a forza da proba corresponde aos que acusan, aínda que, coa que está caendo, a tendencia xeral sexa a de considerar culpábel a un político, mentres non demostre o contrario.
Sexa dito todo isto para que nos preparemos a non confiar demasiado na saída xudicial deste esperpento, digno do ruedo ibérico valle-inclanesco. Tampouco nas saídas políticas, no actual contexto parlamentario de maioría absoluta. Como moito, algún retoque na lei de transparencia en tramitación ou nalgunha posíbel reforma nas condicións de financiamento dos partidos políticos (como as que se fixeron noutros momentos, ao fío dalgún outro escándalo, sen moita efectividade, como pode comprobarse), con ou sen solemne pacto contra a corrupción.


Nestes días, circulan polas redes sociais contundentes mensaxes que reclaman reformas da lei electoral, do financiamento dos partidos, das remuneracións dos cargos públicos e ate a desaparición do Senado. Unha boa lista de posíbeis axustes que só ten unha limitación fundamental: de momento, depende da decisión dos partidos que se están a beneficiar da situación actual. Moito hai que mobilizar e moito hai que cambiar o comportamento electoral para que os grandes partidos sintan a presión da cidadanía e se vexan obrigados a rebaixar os privilexios e o nivel de impunidade que teñen acumulado sobre a ignorancia ou a pasividade da opinión pública.

Publicado en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño | Deja un comentario

O cancro da corrupción – Xesús Veiga

Xesús Veiga

Xa sabiamos que o 2013 ía ser un ano moi duro pero non eramos conscientes da velocidade coa que aparecerían os primeiros síntomas do calvario que nos agarda. Porque unha cousa é aturar a suba de prezos de distintos servizos básicos e dixerir os anuncios das reducións salariais que van padecer os empregados públicos galegos e outra diferente é contemplar a incontinencia verbal deses gobernantes –por exemplo, Luis de Guindos- que ven luces nun horizonte que está cheo de sombras. A tan coñecida retórica dos “brotes verdes” de Zapatero resucita agora da man dos que criticaban duramente aquel espellismo. A verdade é que non merecemos este espectáculo protagonizado polos que pensan que ocupar unha cadeira ministerial proporciona un plus de rigor analítico.

Só transcorreu un mes dende o remate do ano 2012 e xa temos enriba da mesa un menú de complicada dixestión:nomeamento de Rodrigo Rato como asesor de Telefónica para Latinoamérica; revelación da existencia dunha conta do ex -tesoureiro Bárcenas en Suiza e publicación de documentos do presunto pago de sobresoldos a dirixentes do PP –entre eles o propio Mariano Rajoy-; imputación xudicial do asesor das infantas no caso Urdangarín…

A corrupción é, sen dúbida, un dos factores explicativos do notábel proceso de afastamento e desconfianza dunha parte significativa do corpo social a respeito das persoas que ocupan postos de representación nas institucións. A fondura e persistencia da crise económica multiplica a desafección que se ven rexistrando nos inquéritos que publican periodicamente os institutos públicos e privados especializados. Tal circunstancia non debe agachar a evidencia de que as prácticas corruptas rexistradas nos últimos anos na esfera da política contaron cun nivel de complicidade social moi notábel. Os casos de Camps, do PP balear ou dos alcaldes “populares” de Fisterra e Mazaricos certifican que unha parte importante do electorado non penaliza suficientemente a quen utiliza os cargos institucionais para realizar operacións contrarias aos valores éticos básicos e, na grande maioría dos casos, violentando as normas legais existentes.

A corrupción na política non debe ser subsumida ou desculpada por mor do deserto moral que caracteriza ao propio sistema económico vixente. O mal de moitos (Urdangarín,Méndez,Gayoso,Díaz Ferrán, Barcenas,…) é unha epidemia que non debe servir de coartada para impedir a retirada de todos aqueles dirixentes políticos que, por acción ou por omisión, permiten o medre deste grave cancro no sistema democrático.

Mais alá da hipocrisía ou demagoxia exhibida polo PP no tratamento dos casos de corrupción, non se pode banalizar a importancia da total transparencia no exercicio da representación política. Esa e outras medidas (mais e mellores mecanismos de control, maior vixiancia no seo das organizacións políticas, cambios no financiamento dos partidos para evitar as perigosas dependencias con grupos financeiros, limitación de mandatos para dificultar os efectos perversos da excesiva permanencia nos cargos…) deben figurar na axenda prioritaria daquelas organizacións que desexen acometer seriamente a rexeneración do sistema político e a recuperación da empatía entre representantes e representados.

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Deja un comentario

Dilema en el PP, o, una de malos de serie de TV – Isidoro Gracia

Isidoro Gracia

En las series policiacas de televisión hay, casi siempre, una escena en el que el malo, muy malo pero muy listo, ante la exposición de los hechos acusatorios por el poli, o la poli, bueno/a, contesta: interesante teoría, demuéstrelo si puede. A continuación pide un abogado.

Ante la publicación de una contabilidad manuscrita por sus tesoreros, a la cúpula del PP se le han ocurrido unas variantes, lo que puede venir bien a los sufridos guionistas de las series; además del demuéstrese. Variante A: No me consta. Variante B: hay que esperar unas auditorias.


Cuidado que sería fácil para el Presidente y los distintos secretarios saber si, tal y como indica el manuscrito,  han ingresado, o no, las importantes cantidades que se les atribuyen “ad personan”, con lo cual pueden dar fe de la existencia por constancia directa. También es fácil constatar si lo han declarado, ellos en su IRPF y el partido en las cuentas presentadas al correspondiente Tribunal de Cuentas. Si no se acuerdan, basta con que llamen a su compañero ministro de hacienda para conseguir una copia de sus declaraciones y al Tribunal de Cuentas indicarle en que página de que documento están reflejados los millones que figuran como ingresos en los ya famosos papeles.


Pues no, en su laberinto sin salida, han optado por lo clásico: ganemos tiempo y mientras tanto, como podemos pagar buenos abogados, nos buscamos una buena justificación con apariencia de legalidad, y trasladamos culpabilidades a la prensa que publica, al partido de la oposición que pide explicaciones, exigimos silencios cómplices incluso en el Parlamento, etc. Se busca la solución que otras veces  dio resultado, a ver si algún juez anula alguna prueba, y hasta es posible que, siguiendo ejemplos italianos, incluso propongan legislación nueva que cubra las vergüenzas. La amnistía fiscal, es solo un primer paso, ley confusa del “totum revolutum” y ya se sabe: a rio revuelto ganancia de pescadores.


Es posible que, al contrario que en la TV, la Justicia no condene, pero esta vez los ciudadanos van a tener la última palabra en próximas elecciones, si vuelven a perdonar se harán cómplices de las prácticas hoy conocidas y merecedores ser gobernados por los que son de ellas beneficiarios.

Publicado en AUTORES, Isidoro Gracia Plaza | Deja un comentario

Los retos internacionales de Obama – E. Kostka Fernández

La designación del ex candidato presidencial John Kerry como Secretario de Estado, del ex senador republicano Chuck Hagel para ocupar la Secretaría de Defensa y el nombramiento del agente John Brenan como director de la CIA, reflejan los intereses y los objetivos de la política exterior del segundo mandato de Obama.

John Kerry es veterano de Vietnam y proclive a la negociación. Chuc Hagel es un gran conocedor del conflicto árabe-israelí, no en vano fue un alto funcionario durante mucho años en Oriente Medio. John Brenan ha sido en los cuatro primeros años de gobierno de Barack Obama su principal asesor en asuntos de lucha antiterrorista y uno de los protagonistas de la captura de Osama Bin Laden.

Tres caras nuevas para puestos estratégicos que pueden anunciar cambios en la política exterior estadounidense. Varios son los puntos calientes: Irán, Siria, Oriente Medio, Corea del Norte, China, Rusia, Afganistán, Latinoamérica y Guantánamo.

El peligro nuclear de Irán será, sin duda, el conflicto más delicado que deberá enfrentar la administración de Obama. La inestabilidad se incrementará tras las recientes elecciones en Israel y las próximas de Irán.  Éste es el gran riesgo que ha de afrontar Barack Obama, pero también la comunidad internacional. Los analistas no se atreven a hacer predicciones, dadas las características de actores políticos como Israel e Irán. El peor escenario posible sería un ataque aéreo contra las centrales iraníes por parte de Israel, que arrastraría a los Estados Unidos a un conflicto que quiere evitar a toda costa. Es conocida la mala relación entre Barack Obama y el primer ministro israelí recién reelegido Benjamín Netanyahu, pero nadie duda del apoyo estadounidense a Israel en caso de conflicto.

Estados Unidos espera que las sanciones impuestas por el Consejo de Seguridad surtan efecto, para no tener que cumplir con su amenaza de usar “todas las opciones”. Obama quiere jugar la carta de la negociación con Teherán y un conflicto bélico con tintes nucleares es la última opción de la agenda presidencial, que presumiblemente sólo iniciarían Israel o Irán, nunca Estados Unidos. El objetivo de la política exterior es claro: que Irán renuncie a su programa nuclear por medios pacíficos.

En todo esto tiene mucho que ver lo que está sucediendo en Siria. No olvidemos que se trata del único aliado de Irán en la región. En este caso el objetivo es que mediante resolución del Consejo de Seguridad de la ONU, se acabe con el régimen de Damasco y se ponga fin a la guerra civil que asola esta nación. Pero la oposición de China y Rusia en el Consejo de Seguridad, impide de momento una intervención militar como en Libia. Algo que no es descartable en el recién iniciado mandato de Barack Obama, a pesar de que existen actualmente negociaciones para ofrecer una salida a Bachar al Asad y puede producirse una solución sin la intervención exterior. Está por ver.

Aunque la postura estadounidense ha sido de conciliación y apoyo a la democratización en Oriente Medio, el nombramiento de Chuck Hagel como Secretario de Defensa permite ciertas esperanzas de que el conflicto regional no vaya a más y se puedan establecer cauces de diálogo con el nuevo gobierno israelí.

En el norte de África la “primavera árabe” no parece encontrar el verdadero camino a la estabilidad de la región y todo indica que seguirá siendo objeto de preocupación de la política exterior estadounidense, como ocurrió recientemente en Bengasi, con el asalto a la embajada estadounidense, o está ocurriendo estos días en Egipto, donde los muertos en los disturbios ya se cuentan por centenares.

Corea del Norte seguirá siendo punto de atención de la política exterior norteamericana, sobre la que existe cierta expectativa en conocer en qué consistirán los cambios que Kim-Jong-Un ha anunciado un en su mensaje de año nuevo. Como en el caso de Irán, no es previsible una intervención iniciada por Estados Unidos, sino en apoyo de su aliado Corea del Sur.

También actores tradicionales de la política exterior estadounidense como China o Rusia serán objeto de atención de la política exterior dirigida por John Kerry. La batalla en estas primeras décadas de siglo con China será comercial y ya ha empezado. Estados Unidos acusa a Pekín de mantener artificialmente el valor del yuan y de violación sistemática de los derechos de propiedad intelectual de productos americanos. Las negociaciones comerciales entre ambos países y el programa nuclear de Corea del Norte, aliado actual de Pekín, serán dos prioridades del departamento de Estado. El eje Asia-Pacífico será clave en la política exterior estadounidense durante los próximos años y China es la llave.

Respecto a Rusia, Barack Obama es partidario de cooperar con Moscú para avanzar en la eliminación del arsenal de armas nucleares y encontrar en esta nación un aliado para pacificar los puntos calientes de la seguridad internacional. Rusia ya no es el problema que fue, pero seguirá siendo objetivo prioritario de la política exterior norteamericana.

Durante el segundo mandato, Obama retirará las tropas de Afganistán, prevista para 2014, sin que ello suponga renunciar a una posición geoestratégica en la zona, pero sí le permitirá poner fin a la guerra más larga de la nación estadounidense y, lo que resulta importante en estos tiempos, la retirada permitirá reducir el presupuesto militar, actualmente el 4,9% del PIB, tal y como anunció en su programa electoral.

En referencia a Latinoamérica, el proyecto más ambicioso de Barack Obama será la consolidación del Acuerdo Estratégico Transpacífico de Asociación Económica. Washington tiene interés en abrir el gigante espacio de libre comercio entre los países que conforman el nuevo bloque: Brunei, Chile, Nueva Zelandia, Singapur, Australia, Estados Unidos, Perú, Vietnam y Malasia, esperando que en un cercano futuro se unan Canadá, Japón y México. Pero también mantendrá un ojo sobre las revoluciones bolivarianas, sin que por el momento se le consideren una amenaza o factor desestabilizador de la región.

Un gran asunto está pendiente en la agenda del presidente estadounidense: Guantánamo. En su primer cuatrienio Obama ha sido incapaz de cumplir su promesa electoral y poner fin al penal ilegal situado en la isla de Cuba. Todo indica que ahora sí cumplirá, aunque no de forma inmediata.

Los retos son muchos, pero Barack Obama es consciente de que está en juego el mantenimiento del liderazgo de Estados Unidos en el mundo, o al menos el protagonismo de su nación en un orden internacional que se vislumbra a todas luces multipolar, con actores que no desean ser secundarios como Europa, Rusia o China,  y donde también quieren tener voz India, Brasil y alguna otra nación con poder nuclear.

Publicado en AUTORES, Kostka Fernández Fernández | 1 comentario