A  POSE  AUTONOMISTA  DE FEIJOO.-Xesus Veiga*

Como é sabido, as eleccións galegas de Xuño de 2005 propiciaron a existencia dunha maioría parlamentaria de 38 escanos entre o PSdG e o BNG que permitiu a conformación dun goberno de coalición encabezado por Emilio Pérez Touriño e Anxo Quintana.Unha das prioridades daquela nova maioría foi a reforma do Estatuto de Autonomía de 1981 mediante o debate entre as tres formacións presentes na Cámara galega.O propio texto estatutario esixe -para a súa modificación- un apoio cualificado (concretamente, as dúas terceiras partes das 75 persoas que integran o Parlamento).Por iso era necesario o concurso do PPdG para facer realidade semellante pretensión reformista.Durante varias semanas, o traballo de discusión e negociación realizado entre as tres forzas permitiu pensar na obtención dun proxecto consensuado.Finalmente, tal expectativa fracasou porque Alberto Núñez Feijoo -previa consulta coa dirección estatal comandada por Mariano Rajoy- non quixo ratificar os acordos establecidos na Comisión parlamentaria.Eran tempos nos que o PP practicaba unha oposición belixerante ao goberno de Zapatero e xa tiña presentado un recurso contra o Estatut de Catalunya diante do Tribunal Constitucional.

O presidente do PPdG tivo a oportunidade histórica de participar nunha mellora cualitativa do autogoberno galego pero optou pola subordinación á lóxica centralizadora que se postulaba dende os despachos da rúa Génova.Cando, na primavera de 2009, Feijoo acada, sorprendentemente, a presidencia da Xunta proclama a súa disposición a retomar a reforma frustrada poucos anos antes.O acontecido nesa lexislatura e nas seguintes demostrou que tal alusión formaba parte dunha retórica presidencial sen percorrido práctico pola asunción acrítica das directrices emanadas dende un PP que chegaba á Moncloa no 2011 cunha abondosa maioría absoluta.Mais aínda:Alberto Núñez renunciou a reclamar transferencias ao goberno central, mesmo naqueles casos nos que xa existían trámites iniciais acometidos polo bipartito.

As recentes declaracións do presidente da Xunta advertindo que ía esixir o mesmo nivel competencial que puideran demandar as administracións vasca e catalana hai que situalas no marco dunha vella táctica utilizada polos dirixentes do PP:cando o PSOE ocupa os ministerios de Madrid, exhiben a máxima belixerancia reivindicativa; cando están os amigos do partido gardan un significativo silencio cómplice.

Se quere facer críbel esa presunta aposta polo autogoberno, Feijoo ten un camiño mais solvente:promover, dende o Parlamento, unha reforma do actual Estatuto que permita incorporar novas competencias de poder ás institucións galegas e, o que resultaría mais importante, fixar mecanismos de blindaxe das mesmas ante calquera intento de neutralizalas dende outras institucións do Estado.Se non opta por esta alternativa, o inquilino de Montepío estará xogando cunha foguetería propagandística de pouco alcance temporal. Pablo Casado está mirando para Vox e para C’s e non vai aturar  semellantes cerimonias publicitarias. No PPdG non deberían esquecer a vella máxima de que Roma non paga traidores.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

 

Acerca de Contraposición

Un Foro de Estudios Políticos (FEP) que aspira a centrar el debate sobre los diversos temas que afectan a la sociedad desde la transversalidad, la tolerancia, la libertad de expresión y opinión. Desvinculado de corrientes políticas o ideologías organizadas, pero abierto a todas en general, desde su vocación de Librepensamiento, solo fija como límite de expresión, el respeto a las personas y a la convivencia democrática. El FEP se siente vinculado a los valores republicanos, laicos y civilistas como base de una sociedad de librepensadores sólidamente enraizada en los principios de Libertad, Igualdad, Fraternidad.
Esta entrada fue publicada en ARTÍCULOS DE OPINIÓN. Guarda el enlace permanente.