29 PÉTALOS… POR 29 ESPINAS.-María Purificación Nogueira Domínguez

Año 2021 en el planeta Tierra. Era un país de Oriente Medio que…

Tras veinte años… los fanáticos, los extremistas, los consumidores compulsivos de libros sagrados… y sustancias psicotrópicas, los depredadores de libertades, los opresores, derrocaron al Gobierno, y “ echaron” a todos los integrantes de la ayuda internacional de los diferentes países, y a la población local que había colaborado con ellos… Todos huyeron como almas a las que persigue El Diablo.

Debido a la división de la sociedad en diversos grupos tribales, y a diferentes ocupaciones y guerrillas, su desarrollo económico era muy precario. Pero, por el contrario, era poseedor de un suelo ampliamente rico en minería y combustibles, y, sobre todo, grandes extensiones de campos de adormideras, que lo convertían en el primer proveedor de opio del planeta… La alhacena del narcotráfico.

Durante muchos años… fue intervenido por diferentes países   occidentales y orientales, para erradicar la violencia de las guerrillas y ocupaciones de los extremistas religiosos. Los últimos veinte años de la maltrecha existencia de aquel país, estuvieron auxiliados por la intervención de una gran potencia occidental con  la colaboración de otros países occidentales y orientales. Y lograron alcanzar una especie de “ democracia” que pretendía aumentar la formación académica y laboral de la población, explotar su riqueza, y hacer de la libertad y los derechos ciudadanos su meta… No obstante, lo prioritario era eliminar la nociva presencia del terrorismo, el fanatismo religioso, y la oscuridad involutiva.

Y… allí estaban aquellos seres oscuros, pisoteando la bandera tricolor del país, y enarbolando una blanca con una inscripción en negro, que gritaba su fe. Y ocultas bajo ella… dos tibias y una calavera, que manchaban el azul y limpio cielo con unos sucios nubarrones negros. Estaban prestos a gobernar de facto a los ciudadanos, e ipso facto a las ciudadanas… con su “ Ministerio de Propagación de la Virtud y Prevención del Vicio”, cuyas Leyes Sagradas trascendían cualquier tipo de lógica.

———-

“29 PROHIBICIONES Y OBLIGACIONES PARA  MUJERES Y NIÑAS”.

1. El trabajo femenino queda terminantemente prohibido fuera de los hogares. Solo doctoras y enfermeras tienen permitido trabajar en ciertos hospitales para atender a mujeres y niñas.

2. Las mujeres tienen prohibido salir de casa para realizar cualquier actividad siempre que no vayan acompañadas de su “ guardián” (marido u otro familiar cercano).

3. Las mujeres no pueden cerrar tratos con comerciantes masculinos.

4. Las mujeres no pueden ser atendidas por sanitarios varones.

5. La educación está vetada a las mujeres. No pueden acudir a escuelas, universidades o cualquier otra institución educativa.

6. Las mujeres no pueden mostrar ninguna parte de su cuerpo en público, por lo que están obligadas a llevar un velo largo que les cubra incluso el rostro (burka).

7. Todas aquellas mujeres que no vistan de acuerdo a las reglas establecidas, o que no vayan acompañadas de su “ guardián”, serán sometidas a azotes, palizas y abusos verbales.

8. Las mujeres que muestren sus tobillos serán sometidas a azotes en público.

9. Las mujeres acusadas de mantener relaciones sexuales fuera del matrimonio serán lapidadas.

10.Se prohíbe el uso de productos cosméticos.

11. Las mujeres tienen prohibido hablar o dar la mano a varones que no sean su “guardián”.

12. Ningún extraño debe oír la voz de una mujer, por lo que las mujeres tienen prohibido reír en público.

13.  Está prohibido que las mujeres lleven zapatos de tacón, ya que pueden producir sonido al caminar (un varón no puede oír los pasos de una mujer).

14. Las mujeres no pueden subirse a un taxi sin la compañía de su “guardián”.

15. Las mujeres no pueden tener presencia en la radio, la televisión o en reuniones públicas de ningún tipo.

16. El deporte está vetado para el género femenino. No pueden practicarlo ni acceder a ningún centro deportivo.

17. Las mujeres tienen prohibido montar en bicicleta o en motocicleta.

18. Está prohibido que las féminas lleven ropas de colores vistosos ( los extremistas opinan que son «colores sexualmente atractivos»).

19. Las mujeres no pueden reunirse con motivo de festividades con propósitos recreativos.

20. No pueden lavar la ropa en los ríos o plazas públicas.

21. Ninguna calle, plaza o avenida puede llevar la palabra ‘mujer’ en su nombre.

22. Las mujeres no pueden asomarse a los balcones o ventanas de sus domicilios. No deben ser vistas.

23. Para evitar que cualquier extraño pueda ver a una mujer, es obligatorio que las ventanas sean opacas.

24. Los sastres no pueden tomar medidas a las mujeres ni elaborar ropa femenina.

25. Las mujeres tienen prohibido el uso de baños públicos.

26.  Habrá diferentes transportes para hombres y  para mujeres.

27. Las mujeres tiene prohibido utilizar pantalones acampanados, incluso cuando estos quedan ocultos bajo el burka.

28. Nadie puede fotografiar o filmar a mujeres.

29. Está totalmente prohibido publicar imágenes de mujeres impresas en revistas y libros.

———-

En ocasiones la realidad se confunde con la ficción…

29 pétalos para arrancar … 29 espinas para sangrar. Y así fue que… las mujeres y niñas se encontraron con un oscuro y altísimo muro imposible de franquear. Serían borradas como seres humanos y tratadas como si fuesen monstruos diabólicos. Y… las  niñas, que dormían en los vientres de sus madres, no nacerían con un pan bajo el brazo… traerían un burka bajo él.

“Santa Humanidad, Sagrada Racionalidad, Santísima Solidaridad, Virgen Fémina, rogad por ellas… y por nosotras”.

María Purificación Nogueira Domínguez.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en 29 PÉTALOS… POR 29 ESPINAS.-María Purificación Nogueira Domínguez

O DEPENDENTISMO EMPOBRÉCENOS.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Galicia empobrécese polo dependentismo de Núñez Feijóo, que amosa de grave torticule de tanto ollar cara Madrid e que autocensura a efectividade das limitadas ferramentas que nos outorga o noso tamén limitado autogoberno. Porque, sendo Galicia un país con pouca achega de PIB e poboación aos totais globais estatais, require de solucións autocentradas de desenvolvemento económico  e de moito  máis autogoberno para xerarmos calidade de vida e benestar.

Entre 2011 e 2013 o Estado español liquidou o noso subsistema bancario (Caixa Galicia, Caixanova e Bancos Pastor e Gallego, nomeadamente). Das resultas desta desfeita, como observou o profesor da USC Edelmiro López Iglesias, perdimos unha media de máis de 3.000 M€/ano dende aquela. Hoxendía a banca española recolle na Galicia máis de 75 mil M€ de depósitos e só presta aquí uns 48 mil , o que xera un déficit de máis de 27 mil M€ de aforro galego drenado cara Madrid, nomeadamente. É dicir… 10.000 € por cada galeg@!! Cada vez máis pequenas e medianas empresas e start ups galegas atopan graves dificultades para financiaren os seus investimentos.

Esta longa  era dependentista de Núñez Feijóo deu nun País universalmente recoñecido pola calidade dos seus produtos alimentarios que, porén, ten de depender da súa importación para se alimentar (agás os produtos do complexo  mar-industria). Dun País que produce o 40% do leite do Estado español sen estruturas eficaces empresariais e industriais para a transformación deste produto, como tampouco é quén de transformar a pasta de papel de ENCE en produtos de cadea de valor, mentres a dependencia alimentaria de Galicia agrávase pola transformación de terras agrícolas en cultivos de eucalipto. Dun Goberno galego dependentista que prioriza sobre actividades localmente máis rendíbeis parques eólicos que, ademáis, xeran custos ambientais sen achegar beneficios económicos, nun País que segue a exportar o 31% da electricidade producida no seu territorio, mentres  as súas empresas e consumidores pagan máis cara a luz.

No eido fiscal, dependentistas galegos e espelidos unionistas de Madrid nos contan que vivimos da solidariedade española, cando o economista Xosé Díaz ven de demostrar que no 2009 o Estado recadou 4.562 M€ máis dos que reintegrou a Galicia. E cando o experto en Administración Local  Xosé A. Jardón demostrou hai anos que Galicia recebe 500-600 M€/ano menos do Estado para financiamento dos seus concellos do que lle cumpriría só por poboación.

 Reaxirmos a prol do autogoberno, da soberanía e dun desenvolvemento endóxeno e sostíbel é unha necesidade fulcral para o noso futuro económico.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en O DEPENDENTISMO EMPOBRÉCENOS.-Xoan Antón Pérez-Lema*

LORCA Y AFGANISTÁN.-José Luis Ortiz*

Ayer 18 de agosto fue el fusilamiento de Federico García Lorca hace ya 85 años y sin embargo tiene una conexión vigente y actual con la realidad de Afganistán, el fundamentalismo y los talibanes.

Se y es la tolerancia o la falta de ella. En este asunto se podría hablar de muchas consecuencias y teorías geopolíticas, pero creo que ahora es algo que no tiene que tratarse, no sólo por su extensión, sino por su complejidad, que serán de extrema gravedad, no lo dudemos.

Ya en 1992 el Teatro Ajoka, en tierras de Pakistan, presentaba su obra “Mira el show y continúa” que criticaba duramente el fundamentalismo y que demostraba que era usado para venganzas personales y contra las minorías, mujeres y niñas.

Una obra que cuestionaba al espectador que puede quedarse callado y ver cómo llevan a la horca a intelectuales, profesores, trabajadores sociales y todo tipo de ciudadanos. Sin embargo, tarde o temprano, el problema les tocará de cerca a todos los ciudadanos.

Ese Teatro también hablaba de la tolerancia, como un día lo hizo Federico García Lorca y como como «Bullah» que habla del santo sufí Bulle Shah que pregonaba un mensaje de paz. En la visión de Ajoka, no es necesario importar ideologías de occidente: en el sufismo, que promueve la tolerancia, la compasión y el amor.

No es momento de los occidentales de incrementar la xenofobia hacia los musulmanes pues muchos de ellos promueven valores como la tolerancia, la compasión y el amor y son activistas directos de asociaciones humanitarias que ayudan a los más vulnerables independientemente de creencias religiosas y pensamientos.

Un claro ejemplo de ello es Nadia Nadim, nacida en Afganistan de padres asesinados por los talibanes cuando ella tenía sólo 11 años y que huyo a Dinamarca y hoy es una de las mejores jugadoras profesionales del futbol femenino mundial, un claro referente como mujer y persona que domina 11 idiomas.

¿Cuántos que estén aquí no serán parecidos? Será la tolerancia y el respeto a la diversidad la que consiga poner fin a esta rueda de sin sentidos en la que estamos viviendo de gobiernos en los que se mueven por otros oscuros intereses y que se esconden tras la hipocresía.

Lamentablemente el Gobierno de España, incluida el total de la oposición está muy alejada de esa capacidad como es el caso de Francia, Alemania o el mismo Reino Unido y estamos siendo referentes de aquello a lo que no deben aspirar ser los verdaderos Estados. Quizás y afortunadamente tiene una sociedad civil y una población que supera ampliamente las expectativas y capacidades de esos que dicen que nos representan para terminar quizás sólo decir que en esta vida es necesario ser flexible como los juncos y que hay que poner fin a nuestras diferencias para que se construya un mundo y una sociedad apta para ellas.

Para ello se precisa un espíritu habituado a la duda y un corazón abierto a la tolerancia.

*José Luis Ortiz, funcionario

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en LORCA Y AFGANISTÁN.-José Luis Ortiz*

LAS PIEZAS DEL PUZLE PARA UN GOLPE NO CONVENCIONAL. Jesús Pedreira Miras *

Desde largo tiempo sectores de dudosa convicción democrática y vocación muy alejada del interés común están componiendo con escasos miramientos un puzle encaminado a derrocar a un gobierno legítimo salido de las urnas en España. Las piezas del puzle perfectamente perceptibles, se van alineando con metódico afán:

*Generar un continuado acoso mediático de comunicadores adictos, enfocado a un permanente intento de desprestigio del gobierno en el plano nacional e internacional.

*Utilización de los mecanismo que ofrecen algunos actores del aparato financiero (eléctricas, grupos especulativos, bancos…) con el amparo de ciertos sectores del aparato Judicial en acciones encaminadas a entorpecer las medidas para sostener estándares de vida razonable para el conjunto de la población y aliviar las diferencias sociales.

*Fomentar respuestas airadas entre diversos colectivos (grupos de ex -militares amparados en la impunidad de la situación de retiro, grupos confesionales ortodoxos, negacionistas), instruyéndolos en la generación de malestar y alarma social.  

*Provocar el desconcierto en la población civil a través de las campañas mediáticas, utilizando medios como Internet y redes sociales con fines desestabilizadores Utilizando los medios afines para ambientar un clima de desconfianza y desesperanza sobre las actuaciones del gobierno en la población, quebrando con ello la moral de los partidarios de las políticas progresistas del gobierno de coalición.

*Estimular un permanente ruido parlamentario y callejero, deslegitimando cada acto de gobierno con recursos al Constitucional y al Supremo creando un estado de desasosiego que haga parecer inevitable como única salida viable la convocatoria anticipada de elecciones, confiando en ello como mecanismo para derribar al gobierno.    

La construcción del puzle comienza con la colocación de las primeras piezas  por parte de la derecha extrema (PP) presidida por Casado y la extrema derecha (VOX) de Abascal no reconociendo  legitimidad al gobierno, inicialmente de forma atenuada y luego subiendo el tono sin el menor rubor, desconociendo la voluntad del Parlamento Español.  

Todo ello en un panorama enrarecido donde se suceden las subidas desorbitadas de las eléctricas en pleno verano, los bancos cerrando sus oficinas en el medio rural al tiempo que suben onerosamente el precio de sus comisiones, un poder judicial enrocado en posiciones que se perciben enfrentadas  al poder ejecutivo y que semeja invadir campos que cupiera pensar son propios de la salud pública. Un panorama en que se hace notar la desconfianza ciudadana ante la limitación, o en casos cierre,  de Centros de Salud o privatización de servicios desde instancias autonómicas.

Un desconcierto a los que se suman algunas Comunidades Autónomas muy concretas que más que en la gestión del interés colectivo se alinean en la batalla partidista buscando permanentes motivos de colisión con el gobierno de coalición progresista.

Pudiera parecer una teoría de la conspiración. Producto de las tensiones que intenta sumir el país la derecha extrema y la extrema derecha. Pudiera. Pero si es de porcelana y tiene un asa…suele ser una jarra.

Quizás convenga como lectura veraniega releer con ánimo curioso la “Técnica del golpe de estado” de Cruzio Malaparte.

*Jesús Pedreira Miras  ha sido Teniente de Alcalde del Concello de Ordenes

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en LAS PIEZAS DEL PUZLE PARA UN GOLPE NO CONVENCIONAL. Jesús Pedreira Miras *

A ENCRUCILLADA CUBANA.-Xesús Veiga*

Cada certo tempo, a situación política e social na que vive Cuba ocupa lugares destacados no mundo mediático do Estado español. Nesta última ocasión, o motivo da aparición foron as protestas rexistradas nalgunhas cidades e vilas da illa caribeña por mor das dificultades que atravesa un amplo sector da poboación para conseguir os bens e servizos que precisa para facer fronte aos efectos derivados da pandemia do coronavirus.

Para ponderar o interese da polémica desatada no ámbito da política española a partir dos sucesos cubanos, resulta necesario diferenciar os argumentos utilizados no universo da dereita (política e mediática) dos que se manexan no seo dos sectores historicamente defensores do sistema político existente na illa.

No primeiro caso, seguen repetíndose os vellos lugares comúns: Cuba merece ser penalizada (incrementando as importantes restricións que xa ven padecendo) para que se produza, a curto prazo, o derrocamento do réxime que naceu en 1959. Os que difunden estas ideas saben que esa táctica intervencionista non acadou, en todas estas décadas, os resultados que desexaban e coñecen, ademais, que as relacións internacionais non funcionan en base ás características dos sistemas políticos que rexen nos distintos países. A exhibición dunha impúdica hipocrisía é moeda corrente no PP, Vox, C’s e nos analistas habituais do bloque conservador: as mobilizacións rexistradas nos últimos meses en Chile ou en Colombia (con cifras importantes de persoas mortas e feridas) non mereceron a mesma reacción de belixerancia crítica que agora manifestan. Se cambiamos de continente, a dupla moral resulta escandalosa: aceitase como algo normal o que sucede en Arabia Saudí, Marrocos, Exipto e tantos outros países africanos. Non se cuestionan as relacións con China ou Vietnam (con estruturas políticas moi parecidas ás que se demonizan no país caribeño). Certamente, semellan ficar moi lonxe aqueles tempos nos que Manuel Fraga viaxaba a Cuba para visitar a Fidel Castro e Aznar non tiña problemas para acudir a Trípoli e facer negocios con Gadafi.

Na outra banda do escenario, as reflexións e os debates resultan mais atractivos no plano intelectual aínda que non teñan, necesariamente, consecuencias prácticas nas decisións que podan adoptar os actores mais directamente implicados. Como xa sinalei nalgunha outra ocasión nesta mesma páxina, as análises que se fan dende a esquerda sobre a situación cubana deben enfrontar unha dificultade de moita envergadura: a revolución de 1959 e a posterior resistencia ante ao belicoso intervencionismo dos USA converteron ao réxime castrista nun símbolo do combate liberador dos países do terceiro mundo no contexto dunha “guerra fría” que non permitía equidistancias nin sequera distanciamentos críticos. Certamente, resulta complicado discrepar con alguén que leva moito tempo sometido a un inxusto bloqueo pero é necesario distinguir os efectos provocados polo asedio exterior dos erros cometidos ou das carencias non recoñecidas. É verdade que durante décadas (os anos 60, 70 e 80 do século pasado) os dirixentes cubanos non podían pensar que a URSS ía caer como un castelo de naipes e, xa que logo, a beneficiosa dependencia económica na que estaban instalados ía provocar consecuencias negativas moi duras e de moi complicada superación. Pero, a partir dese momento, demostraron pouca capacidade para transitar por novos camiños no eido económico (por exemplo: reducir o perigoso monocultivo turístico ou promover usos produtivos agrarios para evitar a excesiva hipoteca das importacións alimentarias) e no eido político. É dubidoso que un sistema de partido único poda sobrevivir no actual contexto latinoamericano. Mais aínda: algunhas das mellores experiencias de transformacións sociais naquela área durante os últimos anos (Brasil, Uruguai, Bolivia, Ecuador…) demostraron ser compatíbeis coa vixencia de sistemas pluripartidistas. Aínda que as especificidades históricas cubanas son indiscutíbeis, as experiencias mais próximas poderían axudar na procura de fórmulas singulares que permitan manter e actualizar un nivel adecuado de diálogo e interlocución coa maioría da poboación. Precisamente, as protestas deste pasado mes de Xullo demostran que non hai canles suficientes de comunicación e negociación para buscar solucións ás demandas suscitadas.

Pensando nun horizonte temporal mais amplo, a evolución da situación cubana vai depender, loxicamente, de dous factores primordiais: a vontade e capacidade dos actuais dirixentes para acometer reformas de importancia no cadro económico e no esqueleto institucional e, por outra banda, a disposición que teña a Administración Biden para ir mudando as medidas instauradas por Trump. Polo momento, o inquilino da Casa Blanca non semella moi disposto a recuperar a vía emprendida por Obama (precisamente cando el era vicepresidente) evitando reducir a problemática da illa a unha cuestión de cálculo político para as vindeiras citas electorais ao Congreso norteamericano. É, sen dubida, unha mala nova que non estaba prevista nos prognósticos feitos para a nova etapa presidencial despois do nocivo trumpismo vivido nos últimos catro anos.

Todos os indicios apuntan a que o futuro de Cuba vai depender, en grande medida, do que suceda nos tres ou catro vindeiros anos. E, coma sempre ocorre, nada está escrito.

* Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC .

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en A ENCRUCILLADA CUBANA.-Xesús Veiga*

CONCILIARMOS LIBERDADE E SAÚDE.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) rexeitou este sábado 14-A a autorización que lle pediu a Consellería de Sanidade da Xunta para a vixencia da súa  Orde de 13-A na que se obrigaba  ás persoas usuarias do interior dos establecementos de hostalería nos concellos cualificados de  risco alto e máximo a amosar, quer o certificado de vacinamento ou de ter padecido a doenza nos últimos 180 días, quer unha proba negativa de Covid-19 das 72 horas anteriores.

       Esta Orde reproducía a emitida o 22 de xullo, vixente até o xoves 12-A, cando o propio TSXG constatou a súa falla de vixencia por non ter pedido previamente a Xunta a autorización prevista na Lei da xurisdición contencioso-administrativa para as medidas sanitarias que os Gobernos autonómicos coiden precisas e urxentes cando supoñan a limitación ou restrición de dereitos fundamentais e os seus destinatarios non estean identificados individualmente. Decisión ésta que constituiu un grave erro, para nada desculpábel, da Xunta pola evidencia de que esa caste de “pasaporte covid” conlevaba tanto a comunicación a terceiros de dados persoais de máxima protección (o feito de estar vacinado ou de padecer ou non a doenza xerada polo Covid-19) como un tratamento desigual aos usuarios. Que había restrición ou limitación de dereitos fundamentais era evidente e só a Xunta non o viu.

         Mais complexa era a decisión de admitir ou non estas restricións dos dereitos fundamentais (nomeadamente o principio de non discriminación  e o dereito á intimidade persoal), por ser ou non esas medidas de saúde pública precisas, proporcionadas e acaídas á súa finalidade. O propio Ministerio Fiscal considerou nun procedemento xudicial coetáneo que estas medidas estaban xustificadas. Mais varias das axencias e autoridades de protección de dados persoais do ámbito da UE dubidaron sobre a compatibilidade do “pasaporte Covid” co principio de non discriminación por i) non ser obrigatorio o vacinamento ii) existir colectivos que non poden vacinarse por razóns médicas ou doutra caste e iii) existir parte da poboación que aínda non lle foi ofrecido o vacinamento.

          Nos vindeiros días coñeceremos os argumentos do TSXG, até de agora inéditos. Mais este proceso xudicial evidencia a necesidade de compatibilizarmos a eficacia e eficiencia das políticas sanitarias cos dereitos fundamentais e liberdades das persoas. Porque nin Galicia nin a Europa democrática en xeral poden loitar contra a Covid-19 ao xeito dos estados autoritarios ou totalitarios, ao xeito da China, Irán, Arabia Saudita ou dos Emiratos Árabes Unidos .

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en CONCILIARMOS LIBERDADE E SAÚDE.-Xoan Antón Pérez-Lema*