TERAPIA DE URGENCIA. Antonio Campos Romay*

Cuando un sector estratégico del Estado se convierte en un elemento de extorsión, de saqueo, de chantaje a la ciudadanía sin que haya una respuesta decidida y eficaz de ese mismo  Estado este se convierte en una ficción, en lacayo de los explotadores. Las eléctricas son una evidencia que en esta democracia hay mecanismos que están fuera de cualquier control.

Es irracional fingir lógico un recibo falaz, ininteligible, insidiosamente complejo. Con la clara intencionalidad de aturdir de forma dolosa al usurario. Colando su estafa con la coartada de la milonga de un “mercado libre”. En indecente el tratamiento impune conque el oligopolio eléctrico se ríe de quien desea desentrañar sus falacias mensuales. Es indecente la forma en que difuminan su rastro entre empresas concertadas e interpuestas. Como diluyen y rehúyen sus responsabilidades. Como, mes tras mes, muerden el bolsillo de los ciudadanos con recibos suplementarios de presuntos mantenimientos, seguros o prestaciones poco explícitas. Y como en caso de una reclamación agotan el estoicismo del reclamante en una interminable carrera de obstáculos legales escudados en grabaciones que desafían la paciencia de un muerto.

Es canallesco que el oligopolio energético pisotee amparado en la más absoluta impunidad a millones de ciudadanos indefensos y ponga en vilo a un gobierno democrático, aplicándose  impíamente al saqueo de los bolsillos ajenos cuando el estío es más feroz y cuando el invierno es más despiadado, actuaciones especialmente atroces para los doce o catorce millones de ciudadanas y ciudadanos víctimas de pobreza energética. 

Es muy decepcionante que un gobierno democrático y progresista, que debiera por su propia credibilidad frenar este bochornoso desfalco del bolsillo ciudadano, sea incapaz de alcanzar  un criterio común y se limite a titubeantes acciones que más semejan sumisión al chantaje, compresión benévola del delincuente y desamparo de la víctima. El oligopolio energético  esclaviza a los ciudadanos en un ciclo interminable de dependencia, impasible a mecanismos externos que controlen de forma solvente sus precios, gobierno incluido.   

La Corona no puede ser investigada por la Soberanía Nacional…anómalo…El Poder Judicial se convierte en Tercera Cámara…anómalo….El oligopolio energético no responde ni ante Dios ni ante la política…anómalo… Otro tanto y no menos indignante y repulsivo sucede en el sector bancario en permanente escarnio de sus usuarios…anómalo… Poderosas empresas estratégicas, que eran saneadas y rentables, fundamentales para el bien común, fueron sacrificadas en el altar del Rey  Midas por los adoradores del Becerro de Oro….Anómalo…

La secta salvaje ultra-liberal cuya excusa es la libre competencia, -la más sangrienta de las mentiras-, con la complicidad tibia de González, y con la brutal indecencia Aznar y luego de Rajoy devoró con sus fauces hambrientas el patrimonio público estratégico de trascendente rentabilidad económica y social, entregándolo a las dentelladas de especuladores privados que… ¡oh sorpresa!… eran las de los amiguetes de cabecera del poder…Y con ello, cualquier atisbo de competitividad…Anómalo… Sobre todo si ningún indigno sujeto que tomó tal media estaba expresamente mandatado para ello.

Anomalías sucedidas de forma tan alevosa y progresiva llevan a la tentación de sospechar que las impurezas de origen de la democracia alegremente pactada hace más de cuarenta años con el fascismo crepuscular cada día que pasa crujen y chirrían de forma más escandalosa.

Que el monopolio de la electricidad es un pozo de  basura de tamaño ingente dan cuenta los desmanes cometidos desde la cartera de Industria por diversos gobiernos durante las últimas décadas. Curiosamente con predominado políticos catalanes al frente de ella y una poderosa industria catalana, Gas Natural-Fenosa entre bambalinas sirviéndose de ellos.  

Cabe seguir siendo ingenuo y creer que es anécdota que el ex presidente Felipe González lo haya contratado como consejero Gas Natural-Fenosa y al ex presidente Aznar, Endesa…O a un rosario de altos cargos de la administración en el poco honorable carrusel de puertas giratorias.

Es un hecho probado que en ningún caso la subida del precio del crudo, el oligopolio energético de este país de explotados, en ningún momento ha tenido el menor quebranto en sus suculentos beneficios.  Y es trágica realidad que la disparatada subida del coste del suministrito eléctrico a la ciudadanía es simplemente una estrategia encaminada a que el suntuoso negocio del oligopolio sufra el menor arañazo.

En  muchas mentes de plausible sensatez y poco radicalidad, anida la demanda de una solución enérgica y solvente. Que devuelva a la senda de la  racionalidad y la decencia la situación. Sin paños calientes ni edulcorados movimientos lampedusianos, de cambiar todo para que nada cambie, tan del gusto del ministerio de Transición Energética.

En los años treinta del pasado siglo Jaume Carner, Ministro de Hacienda del segundo gobierno Azaña  decía “O la II República acaba con Juan March, o March acaba con la República”. Bueno sería que pensase en ello el gobierno de coalición progresista y en la posibilidad de  que si no termina con el oligopolio eléctrico…y alguno otros, estos no solo acabaran con el… sino  reducirán también la democracia a una ficción risible. 

*Antonio Campos Romay ha sido diputado en el Parlamento de Galicia.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en TERAPIA DE URGENCIA. Antonio Campos Romay*

MEDALLAS OLÍMPICAS GALEGAS.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Galicia acadou nas Olimpiadas de Tokio catro medallas en probas non colectivas (dúas pratas-unha delas con dous agasallados- e dous bronces). Se lle engadimos a nosa participación nas medallas do balonmán e fútbol as nosas deportistas remataron a nosa mellor participación nacional nuns Xogos Olímpicos, só comparábel coas catro medallas individuais (dúas de ouro) da capital chinesa de Beijing no 2008.

         Mais aí rematan as semellanzas. Porque a xestión do deporte galego, o traballo da Xunta de Galicia  a prol de resultados no deporte de elite, o labor no deporte femenino e no deporte para todos non ten comparanza ningunha co intelixente e axeitado traballo desenvolvido entre 2005 e 2009 pola Administración deportiva galega durante o goberno de coalición BNG-PSdeG. Daquela a conselleira nacionalista Anxela Bugallo e os directores xerais Santi Domínguez e Marta Souto estruturaron e desenvolveron o concepto “deporte galego”, antes inexistente ou reducido ás nosas equipas de fútbol e basket profesionais, promovendo aos nosos deportistas de elite (cómpre lembrar, nomeadamente os casos do piragüismo, vela e triathlon) e dándolle un amplísimo pulo ao deporte feminino, coa colaboración do vicepresidente Anxo Quintana e da secretaria xeral Carme Adán.  Foron tamén os anos da recreación da nosa selección nacional de fútbol e da promoción dunha equipa profesional de ciclismo, canda o pulo e acompañamento constante do deporte paralímpico.

        O Goberno Feijóo ( case sempre con José Ramón Lete á fronte da Administración deportiva galega)  seguiu unha estratexia liquidacionista do labor desenvolvida polo BNG no deporte galego, como en tantos outros eidos. Abandonouse o Centro de Galego de Tecnificación Deportiva de Pontevedra e priorizouse na política de promoción das Federacións Deportivas Galegas a docilidade política. Ignorouse, tamén, o que tiña de ser o noso think tank deportivo, a Facultade de Ciencias da Actividade Física e do Deporte da UDC.  

         Malia esta política deportiva da prevención e sospeita políticas, da pasividade e do desleixo a sociedade civil  galega, as redes sociais, a prensa dixital e en papel ( quer cabeceiras históricas, quer medios máis recentes) e máis a  Radio Galega e a TVG souberon priorizar o feito deportivo galego nestas Olimpíadas. E este feito, inédito e  histórico, conecta coa idea da existencia dun País de noso e, sobre todo, conecta coa idea da existencia dun deporte galego.

       Peleteiro, Portela, Nico Rodríguez, Arévalo, Germade; Corrales e Villar…moitas grazas por tanto que nos destes e polo que habedes dar no futuro. 

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político   

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en MEDALLAS OLÍMPICAS GALEGAS.-Xoan Antón Pérez-Lema*

CONTINUISMO E CAMBIO NA PANDEMIA.-Xesús Veiga*

Poucas semanas despois de comezar a pandemia, diversos analistas atrevéronse a formular prognósticos sobre os impactos da crise sanitaria nos comportamentos sociais e nas estruturas económicas e políticas existentes nos ámbitos estatal, nacional e internacional.

Dado o pouco tempo que tiña transcorrido, aquelas reflexións non dispuñan de soportes empíricos solventes que permitiran establecer conclusións suficientemente contrastadas. Algunhas eran consecuencia dunha construción mental teoricamente irreprochábel: se estabamos vivindo un fenómeno mundial inédito dende o remate da II Guerra Mundial resultaba congruente pensar na verosimilitude de mutacións moi relevantes nas dinámicas sociais vixentes ate ese momento. Outras disquisicións operaban mais no territorio dos desexos: a gravidade do sucedido constituía unha oportunidade para revisar as lóxicas dominantes e transformar a orde social nunha dirección mais respectuosa co benestar das persoas e das colectividades.

Pasado ano e medio dos primeiros casos rexistrados no territorio chinés, poderiamos facernos algunhas preguntas pertinentes: temos aprendido do sucedido?; mudaron significativamente os hábitos da cidadanía e dos seus representantes?; existen mais desexos de cambiar as estruturas precedentes ou estamos, mais ben, ante a pretensión de recuperar, canto antes, o “modus vivendi” anterior?

Coas reservas asociadas a un horizonte temporal no que aínda non se percibe o remate definitivo da crise do coronavirus, podemos afirmar a presenza de elementos moi contraditorios á hora de facer unha avaliación global. O grande avance que representa a obtención -nun tempo extraordinariamente curto- de vacinas efectivas na prevención da pandemia vai acompañado da persistencia dun vello problema: a radical desigualdade entre os distintos países provoca mortes e sufrimento nas poboacións que habitan en Africa, América Latina e nalgunhas zonas de Asia. A industria farmacéutica non quere renunciar aos millonarios beneficios que lle proporciona a situación actual e os mandatarios dos Estados mais poderosos carecen da vontade requirida para rachar a lóxica infernal que coloca a unha parte da humanidade nun intolerábel status de inferioridade ante esta traxedia sanitaria.

De todos os organismos internacionais que resultaron interpelados durante estes meses, só a OMS e a UE fixeron algunhas aportacións positivas na xestión da crise aínda que se podan considerar limitadas dada a envergadura do problema que se está padecendo. Combater a inercia que considera normal os esforzos na vacinación que se realizan en Europa, USA, Canadá ou China e o simultáneo abandono que se practica noutras áreas do planeta non só impugna a catadura ética do mundo desenvolvido senón que despreza o efecto boomerang que pode provocar un virus descontrolado sobre as propias sociedades que agora comezan a sentirse protexidas. Dirase que este fenómeno do fondo desequilibrio no benestar a nivel mundial xa tiña carta de natureza antes de Xaneiro do 2020. Certamente é así, mais agora existen unhas circunstancias excepcionais que esixirían unha mudanza, sequera parcial, de semellante estado de cousas.

Collendo unha perspectiva analítica mais cinguida ao Estado español, pódese constatar un contraste moi chamativo entre as continuadas demostracións de solidariedade cívica protagonizada polas persoas encargadas de prestar atención sanitaria e apoio social á xente afectada pola pandemia e a pésima pedagoxía realizada pola maioría das elites políticas e xudiciais. No ranking dos despropósitos ocuparon os primeiros postos o PP e Vox. Obsesionados por derrubar ao goberno presidido por Sánchez non dubidaron en postular medidas contraditorias dependendo da súa posición en cada un dos ámbitos institucionais e, ao mesmo tempo, trataron de xudicializar unha boa parte das decisións gobernamentais que non contaban co seu apoio. A recente decisión do Tribunal Constitucional sobre o estado de alarma constitúe un exemplo paradigmático das actitudes extraordinariamente belixerantes adoptadas pola dereita política e xudicial.

Aínda que os indicadores que miden os cambios sociais non se deben reducir ás variacións rexistradas no eido electoral, resulta evidente a transcendencia dos poderes políticos na evolución dos países e, xa que logo, a importancia da orientación programática dos gobernos que se formen a partir da vontade popular. Neste sentido, o comportamento dos votantes nas catro citas electorais celebradas dende Xullo do ano 2020 (Galiza, Euskadi, Cataluña, Madrid) revelan pouca propensión ao cambio a pesar de que, nalgúns dos casos, a xestión gobernamental que se xulgaba era manifestamente defensora da vella orde anterior á pandemia.

* Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en CONTINUISMO E CAMBIO NA PANDEMIA.-Xesús Veiga*

DO PREXUIZO AO ODIO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O asasinato de Samuel Luiz na Coruña puxo no foco os delictos de odio e agravados polo odio, ao se amosar probábel que a homofobia fose determinante deste crime. É cedo de máis para determinarmos esta cuestión, porque o caso está aínda sob o segredo da investigación. Só os Tribunais penais competentes poderán enxergalo. Mais do mesmo xeito que cómpre pedirlle acougo á opinión pública antes de anticipar veredictos de odio, tamén compre lembrarlle a moitas persoas que refugaron da existencia desta caste de agravante (entre eles o Presidente Núñez Feijoo) que existen pegadas importantes que esixen investigar esta hipótese, no canto de desbotala sen máis.

             Os delictos de odio (chamados speech crimes ou bias crimes, é dicir delictos de discurso discriminatorio) e os delictos cualificados polo odio (é dicir as lesións, asasinatos, violacións, danos dolosos ou outros crimes executados por razóns de odio discriminatorio a un colectivo minorizado ) defínense por escoller á vítima non por ser quen é como persoa, senón polo colectivo ou minoría  a quen pertence, ou sexa por razóns de homofobia, transfobia, aporofobia, discafobia, racismo ou calquera outra circunstancia que emita a mensaxe de que, en realidade, o grupo social ou minoría á que pertence a vítima non é merecente de se integrar na sociedade ou, seica, a sociedade debería excluir ou discriminar tal grupo ou minoría, de xeito que non puidese partillar a vida social en réxime de igualdade cos demáis cidadáns e grupos sociais.

              O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, máxima Corte xudicial no eido dos dereitos fundamentais para os 27 Estados da Unión Europea e outros 20 que partillan canda eles o Consello de Europa, considera que o discurso do odio non pode abeirarse na liberdade de expresión por abusar claramente dos límites da mesma. E constitúe abuso da liberdade de expresión por deitar a idea de que o grupo minorizado ao que pertence a vítima do delicto de odio é prescindíbel socialmente. Segundo esta caste de discurso, os negros, os homosexuais, os ciganos, os pobres ou as persoas discapacitadas non han integrar a nosa sociedade, polo menos iguais en dereitos e visibilidade. Velaí porque o sistema xurídico democrático europeo non é neutral e si belixerante contra esta caste de  discurso.

            Clarexar tamén que o delicto de odio contra policías, funcionarios e  Autoridades non é posíbel, por ser colectivos neutrais por Lei, non minorizados e que desfrutan da  protección penal propia de seren Autoridade, o que permite acusar polo grave delicto de atentado a quen lles agreda, desbotando o delicto de odio. 

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DO PREXUIZO AO ODIO.-Xoan Antón Pérez-Lema*

MIEDO A EMPLEAR LA PALABRA DICTADURA.-José Luis Ortiz*

Uno de cada  tres habitantes del planeta vive bajo una dictadura o para ser más específico si cabe, 2.000 millones de ciudadanos en todo el mundo y si se cuenta por países en 55 .

¿Dónde han quedado esos tiempos del 68 en los que la palabra LIBERTAD y DEMOCRACIA eran la bandera del mundo?.

Ahora hasta  los mismos gobiernos emplean, gracias a la riqueza del castellano, diferentes términos para no referirse a ella, desde “países no democráticos”, pasando por “países de dudosa calidad democrática” y un extenso sin fin de expresiones similares.

No entiendo, bueno si, pero me niego a comprender tal actitud. Muchos alegarán cientos de razones, no sólo coherentes, sino  justificativas de tales acciones pero lo cierto es que no es más que una vil cobardía y la más obscena imagen de hipocresía a niveles de gobiernos en un mundo global  y , supuestamente, solidario. ¿Acaso aquellos que nos representan son tan cobardes, tan oportunistas y tienen tan pocas , no sólo entrañas, sino valentía para reconocerlo? Si es así ¿Que se puede espera de ellos? Tanto si están gobernando, o bien si  su “ trabajo” , lo hacen desde las diferentes oposiciones.

No olvidemos que desde que en la Revolución Francesa, los ciudadanos se levantaron  clamorosos  con el lema “LIBERTAD, IGUALDAD Y FRATERNIDAD”,  fue un antes y un después en la historia.

No ignoremos el poder de la palabra que puede derribar los muros más gruesos y fortificados de las diferentes “prisiones”  y su capacidad para transformar  el mundo y mejorarlo, y eso quiero que hoy sean ellas,  las armas para golpear sin piedad todas aquellas conciencias adormecidas, algunas aburguesadas y paralizadas.

Busco ciertamente no sólo denunciar esta cobardía, sino provocar  en lo más profundo de la esencia del ser humano para que reaccione y de  una vez por todas retomemos ese espíritu que una vez en 1968 en el mundo  removió sus cimientos y que ahora es preciso resucitar y si ahora los que nos representan en este mundo global, sean nuestras conciencias y nuestras acciones de protesta , desde la legalidad y con todas nuestras posibilidades, para no sólo hacerles ver su error, sino hacer que dejen esos puestos de tanta responsabilidad que son incapaces o al menos no se merecen ocupar.

Es el momento de una vez por todas que en este mundo global se termine con la mediocridad y que  aquellos que nos representen y que nos defiendan como ciudadanos, en el mundo sean lo que tienen que ser,  defensores de la verdad , de la libertad y  verdaderos  políticos con el valor de defender , el mejor sistema que hasta ahora ha existido, aunque no sea perfecto como es la democracia.

Este artículo, no habla de colores, ni de partidos y lo escribo de forma global. Soy consciente que  seré criticado por muchos, pero ya lo he comentado anteriormente; no busco palabras complacientes sino provocar y como efecto la reacción de los sedados en  esta sociedad que tantos adelantos nos ofrece.

Y retomando  la bandera de la “LIBERTAD, FRATERNIDAD E IGUALDAD” le añado la palabra “VALENTIA”,  de palabra y obra .

*José Luis Ortiz, funcionario

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en MIEDO A EMPLEAR LA PALABRA DICTADURA.-José Luis Ortiz*

HERMANAS…TRAS.-María Purificación Nogueira Domínguez

 En los cuentos, durante siglos… Las Cenicientas se sometían al totalitarismo del Reino de los Príncipes Sapo. Al supremo poder y fuerza de estos, se sumaba la inestimable colaboración de unos seres perversos, que renegaban de su feminidad… de su propio género: Las Hermanastras, sumisas e ignorantes, creían que los Príncipes Sapo eran superiores, más inteligentes, más válidos, que ellas. Eran los líderes, los amos, los dioses. Y en esas creencias educaban al resto de las hermanas: “¡ Sumisión y entrega absoluta a Los Príncipes! ”. A las hermanas que se rebelaban y reclamaban respeto y libertad, Las Hermanatras, las tildaban de locas, brujas, endemoniadas, y las denunciaban a Los Príncipes. Las Cenicientas eran capturadas y encerradas en mazmorras hasta que morían por inanición o eran quemadas en hogueras públicas, que utilizaban como arma disuasoria para el resto de Cenicientas.

En la actualidad… poco han cambiado los cuentos. Ahora, a Las Cenicientas las encierran en algo que llaman “Hogar”, “ Nido de amor”, y las queman social, laboral, e intelectualmente… Y así os lo voy a contar.

Érase una vez… que es así como empiezan los cuentos en España y los países de habla hispana. Once upon a time… en Irlanda y los países de habla inglesa. Un cuento chino… en Pekín. Un cuento de las mil y una noches… en Los Países Árabes. Un cuento… en todos los países del mundo… en donde reinaban Los Príncipes Sapo.

Unas Hermanastras… interesadas y frustradas, y unos Príncipes Sapo… posesivos y violentos, que se repartían las libertades, los derechos, y la dignidad, de Las Cenicientas. Estas mujeres eran muy sensibles y románticas, y creían en la buena fe de Las Hermanastras y en el amor de Los Príncipes. Pero… solo hasta que la nociva presencia de unas y otros, desgastaba su inocencia y enfriaba su apasionamiento, y eran conscientes del secuestro y el maltrato del que eran objeto.

Las Cenicientas Insumisas… querían volar, huir, de las jaulas de amor, en donde Los Príncipes Sapo las habían encerrado. Si alguna lo conseguía, Las Hermanastras, fieles súbditas del Reino, las denunciaban, y Los Príncipes las capturaban y las castigaban por su insurrección, les cortaban las alas y las devolvían a su encierro. Cuando querían aplicarles el mayor castigo, las castraban psicológicamente, con el acoso y el terror constante. Y, en otras ocasiones, demasiadas, las asesinaban. Y… Las Hermanastras guardaban silencio… un sepulcral silencio.

Las Cenicientas Domésticas… habían elegido estar en el hogar y dedicar sus vidas a sus parejas e hijos. Los Príncipes Sapo las humillaban y las esclavizaban sexual y domésticamente. No se les reconocía el duro trabajo que realizaban, no recibían ninguna compensación económica, ni tenían derecho al descanso en su ancianidad, y, por supuesto, a ninguna remuneración económica  por el trabajo que  habían realizado durante muchos muchos años, haciéndolas dependientes de ellos. Y, como ocurría con Las Cenicientas Insumisas, cuando querían huir del nido marital, Las Hermanastras las denunciaban, y Los Príncipes Sapo las capturaban, les cortaban las alas y les impedían volar. Y… no, no las asesinaban, sino que les aplicaban el peor castigo posible:  las dejaban vivir para que fuesen testigos… del asesinato de sus hijos. Y… Las Hermanastras guardaban silencio… un sepulcral silencio.

Las Cenicientas Soldado… eran las que no se sometían, no rendían pleitesía a Los Príncipes Sapo, y repudiaban la colaboración que con ellos tenían Las Hermanastras. Y ayudaban a las cenicientas secuestradas y maltratadas a huir del reino del abuso, la violencia, la desigualdad… el terror.

Los Príncipes Sapo y Las Hermanastras odiaban profundamente a Las Cenicientas Soldado, porque representaban una amenaza para la prosperidad de su reinado. Para eliminarlas, utilizaban toda su violencia, las amenazaban, las perseguían, las aislaban, las insultaban: meretrices, invertidas, taradas, gordas y feas, marimachos, amargadas, pelicortos, rojas de mierda…y un largo etcétera. Y, en muchas partes del mundo sapo, las encarcelaban, las lapidaban… las asesinaban. Y… Las Hermanastras guardaban silencio… un sepulcral silencio.

Algunos Hombres Sabios, que creían en la igualdad entre hombres y mujeres, que no eran príncipes sino humanos, arroparon, reconocieron, apoyaron, y amaron, a Las Cenicientas, en el respeto, la paridad y la libertad… Y les dieron la espalda a Los Príncipes Sapo y a Las Hermanastras. Desgraciadamente, eran mucho menor número, pese a ello, siguieron luchando codo con codo con ellas… y contra los otros ellos y las otras ellas. Gracias al apoyo de Los Hombres Sabios, Las Cenicientas vieron un poco de luz en la huida hacia el camino de la libertad, lejos del Reino Sapo y de sus príncipes… que siguen ostentando el poder en el mundo sapo. Y… Las Hermanastras les aplauden con su silencio… su sepulcral silencio.

Las Hermanastras no son del género femenino, poseen la apariencia, pero, en realidad, son seres defectuosos… sin terminar de hacer, inconclusos moral e intelectualmente: acomplejadas, vagas, insuficientes, cobardes, indignas. Una mutación desconocida de hembra humana. Colaboracionistas de tiranos, psicópatas y asesinos… amorales. No son mujeres…¡Son desperdicios seminales!

Y… colorín, color rosado… este cuento no hemos conseguido darlo por finalizado, pero no dejaremos de intentarlo. Y sí, seguiremos luchando.

“ Cuando venga al mundo una criatura, no preguntes si es niña o niño… alégrate, porque, sencillamente, ha nacido… un ser humano”.

María Purificación Nogueira Domínguez.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en HERMANAS…TRAS.-María Purificación Nogueira Domínguez