Contraposición. República de las Ideas

“MATEINA  PORQUE  ERA  MIÑA”

Xesús Veiga

A concentración de varios asasinatos de mulleres nos últimos días –dous deles acontecidos en Vigo e Santiago- ten colocado, de novo, no centro da atención mediática, a persistencia do grave problema da violencia de xénero.

Despois de varios anos de vixencia dunha nova normativa xurídica sobre esta materia, existe unha desacougante sensación de impotencia que debería provocar unha dupla reacción:maior reflexión sobre a natureza e o tratamento desta lacra social e un renovado compromiso práctico de todos os sectores que non aceitamos convivir resignadamente coas intolerábeis estatísticas de vítimas causadas por semellante violencia.

Os últimos episodios confirman, mais unha vez, que as leis son necesarias pero non resultan suficientes para conseguir cambios substanciais nun asunto tan complexo coma este.Requírense, certamente, mais recursos económicos e unha maior eficacia na xestión dos medios humanos e materiais xa dispoñíbeis.Pero hai outros aspectos que demandan actuacións específicas e de longo percorrido temporal.Algo se está facendo mal durante os traxectos formativos de rapaces e rapazas para que –tal e como demostran diversos inqueritos- segan vivos os estereotipos tradicionais que atribúen aos varóns a capacidade para decidir o xeito de comportamento admisíbel na súa parella feminina.A presenza dun volume relevante de ensinantes que  -sobre todo no ámbito dos centros públicos- simpatizan explicitamente cunha orientación igualitaria nas prácticas educativas debería ser un factor decisivo na batalla por mudar a deriva preocupante na que nos atopamos. Seguir leyendo →

A  DESCONXELACIÓN  DA  COMISIÓN  SOBRE  AS  CAIXAS

Xesús Veiga

Unha das primeira medidas adoptadas no inicio da nova lexislatura do Parlamento galego é a creación dunha Comisión parlamentaria sobre as Caixas galegas.En realidade, estamos ante a “desconxelación” da que xa funcionara durante a lexislatura anterior.O PPdG decidiu activala despois de ter paralizado arbitrariamente a súa actividade.

Recuperar o tempo perdido resulta viábel no ámbito dos trámites administrativos que se xestionan na Cámara do Hórreo mais non ten transcendencia operativa no plano político.Agora non estamos na mesma situación que hai tres anos:o banco resultante da fusión de Caixagalicia e Caixanova foi vendido polo FROB a un grupo venezolano e algúns directivos daquelas entidades xa foron xulgados e sentenciados.O Parlamento chega tarde porque o grupo maioritario non quixo dotalo de toda a capacidade que posúe como expresión da sociedade galega.O sucedido coas Caixas tivo tal relevancia pública que merecía un tratamento intenso dende os tres poderes que configuran o sistema democrático.Os executivos –estatal e galego- tiveron un protagonismo indiscutíbel –por activa ou por pasiva- no desenvolvemento do proceso.Os órganos xudiciais actuaron no momento procesual adecuado, por mais que os seus veredictos fosen manifestamente benevolentes cos encausados. En troques, o poder lexislativo –alentado pola maioría absoluta do PP- dimitiu da súa responsabilidade:promoveu unha investigación con importantes limitacións á hora de contar con toda a información requirida polo caso e aprazou o debate das conclusións para non interferir na dinámica imposta pola Administración central (venta rápida de Novagaliciabanco).Resultado:neste momento, hai unha verdade xudicial –incompleta e superficial- e un relato mediático e/ou académico sobre o acontecido coas Caixas galegas na última década.Non existe, poren, unha diagnose parlamentaria derivada dun amplo consenso entre a representación da cidadanía. Seguir leyendo →