Contraposición. República de las Ideas

CADERNOS DA VIAXE

Disque a forza de goberno perderá a maioría absoluta  en varias das nosas principais cidades. E xa hai quén prognostica as grandes pragas do Exodo. Cando as maiorías absolutas son circunstancias inducidas polo pouco aquelado sistema D´Hondt, entregándolle o goberno a partidos  con menos do 45% dos votos e, ás veces, con menos dun 28% dos electores.

Na meirande parte da Europa máis avanzada funcionan os sistemas proporcionais (Bélxica, Holanda, Suecia, Noruega, Dinamarca, Alemaña, Austria, Escocia, Gales) e, xa que logo, os gobernos dun só partido son máis exóticos ca un gatipedro. Os analistas e xornalistas deses países  adoitan concluir ao día seguinte das eleccións que a cidadanía quixo un goberno de varios, que o pobo ordenou que varias opcións senten e falen para chegar a un acordo. E aí xoga a capacidade de cada quén para chegar a acordos. O normal será que a forza máis votada lidere os esforzos para chegar a un goberno, mais daranse casos (pensen nun alcalde con maioría absoluta moitos anos que a perde) nos que poderá haber gobernos de coalición alternativos. Será, entón,a responsabilidade de todos os que os partillen darlle canle á competición e potenciar a cooperación para que a cidadanía avalie a xeito a resultante.

No caso do Estado español, a hexemonía do bipartidismo dinástico levou proxectar a idea de que os gobernos de coalición son gaiolas de grilos ou pactos entre perdedores. E nada máis lonxe da realidade. Son, de feito, as formulacións cotiáns dos gobernos locais, territoriais e estatais da Europa maioritaria, onde sistemas maioritarios coma o británico (  cun partido que con menos do 37% ven de quitar 331 dos 650 deputados) son, por sorte, unha excepción. Seguir leyendo →

CADERNOS DA VIAXE 

Xosé Filgueira Valverde, a quen conmemoramos no vindeiro  Día das Letras Galegas, é unha figura cultural de primeira orde que sería, con xustiza, o orgulo de calquera país europeo. As súas achegas a diversas ponlas da nosa cultura son dun valor innegábel. Malia que, quizais, sexa responsábel por omisión de ter agachado Castelao no Museo de Pontevedra, a pesares de contar con tanta obra do noso Daniel.

Canto ao seu labor político, Filgueira foi fídel ao seu conservadurismo fundando Dereita Galeguista no 1935. Un partido que podería ter desenvolvido un rol fundamental na República para atraer aos sectores católicos do País, ao xeito da Uniò catalá do mártir Carrasco Formiguera. De feito, o abraiante trunfo do Si e máis a alta participación do referéndum do Estatuto galego do 28 de xuño do 1936 quizais non se poida entender sen a colaboración da Dereita Galeguista, que mesmo chegou neutralizar o pulo centralista doutras dereitas.

Agora ben, o que si resulta incompatíbel con todos os parámetros éticos da democracia europea é a súa participación activa no franquismo, chegando ser alcalde de Pontevedra e procurador nas Cortes da Ditadura nos 50 e 60 do século pasado. Porque esta actuación non constituía esixencia ningunha do seu conservadurismo nin da súa catolicidade e si unha plena integración consciente no aparello institucional dun Réxime ilexítimo e opresor, baseado na prolongación da loita civil e na liquidación ou invisibilización do inimigo. Abondan os exemplos de milleiros de persoas que, dende os supostos parámetros ideolóxicos de Filgueira, rexeitaron cargos no franquismo. Tolerarmos eticamente  a súa participación política canda o xeneral Franco é incríbel dende a óptica de calquera europeo demócrata. Seguir leyendo →