Da realeza á crúa realidade- Xosé A. Gaciño

bbf56-xosc3a9antc3b3niogacic3b1o

Da realeza á crúa realidade

Pasado o impacto do relevo de rei en España, envolto no abafador despregue mediático de gabanzas de oficio, volvemos da realeza á crúa realidade. Non tan crúa, segundo o Goberno, que leva xa pregoando a suposta recuperación económica desde a campaña das recentes eleccións europeas, con non demasiada fortuna a xulgar polos resultados do seu partido, que só puido presumir de ser a forza máis votada, grazas a que o seu adversario principal perdera aínda máis votos.

Tan convencido parece o goberno da tan ansiada recuperación que se lanza a anunciar a rebaixa de impostos que figuraba no programa electoral co que gañara a maioría absoluta parlamentaria, e que aínda non tivera ocasión de cumprir. Non imos recordar agora que facer esa e outras alegres promesas de prosperidade, no momento no que se celebraron as eleccións, tiña moito de demagoxia ou de frivolidade. Alegar despois que descoñecían a verdadeira situación da débeda e do déficit –nin as tendencias austericidas que se estaban a marcar na Unión Europea– é tanto como confesar un nivel de ignorancia ou de estupidez difícil de aceptar nun equipo de insignes altos funcionarios do Estado (rexistradores da propiedade, avogados do estado, fiscais… ), que xa se sabe que a mellor maneira de defender os intereses das grandes corporacións privadas e de promover as facilidades para o despedimento de traballadores é ter as costas ben cubertas por un bo posto público vitalicio. Por insistir na hipocrisía, algúns parece que prefiren pasar por parvos. Seguir leyendo →

Publicado en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño | Comentarios desactivados en Da realeza á crúa realidade- Xosé A. Gaciño

Turing asusta a los periodistas- José María Barja Pérez

c0b75-josc3a9mc2aabarjaTuring asusta a los periodistas

Una presunta noticia, que parecía venir avalada por reconocidos matemáticos, empezó a disiparse cuando saltaron los desmentidos. Cuando acaban de cumplirse 60 años de su trágica muerte, el nombre de Turing sigue siendo actual por una de sus aportaciones: el concepto de test de inteligencia para las máquinas. Serviría de medida la incapacidad de distinguir si es una persona o una máquina, el interlocutor oculto con el que se está chateando (término por cierto que que ya está en el DRAE). Esto se escenifica en un irónico episodio de The Big Bang Theory, en el cual el sistema de ayuda telefónica conocido como Siri es confundido con una mujer real por el personaje “Raj” Koothrappali. Es sólo un ejemplo de las posibilidades de los denominados chatbot para dar aspecto humano a la comunicación generada por un programa informático.

Lo que en realidad ha puesto nerviosos a muchos, disparando las redes sociales, es el término periodista robot. Pero que un algoritmo sea capaz de producir texto, incluso voz e imagen, a partir de datos recopilados no deja de ser un avance tecnológico. Al igual que los cambios de la industria textil dispararon el odio de los luditas contra las máquinas, ahora se levantan voces contra el manejo robotizado de información. Lo cual indica que debemos centrar el verdadero concepto del trabajo periodístico, sometido a tantos cambios por las nuevas posibilidades tecnológicas. Porque cuando escuchamos los análisis de Iñaki Gabilondo no tenemos duda de que la inteligencia humana los ha producido, no una sofisticada inteligencia artificial. Seguir leyendo →

Publicado en AUTORES, José María Barja Pérez | Comentarios desactivados en Turing asusta a los periodistas- José María Barja Pérez

Máis do mesmo- Xoán Antón Pérez-Lema

 

2681b-xoc3a1nantc3b3npc3a9rez-lemaCADERNOS DA VIAXE

A proclamación de Felipe de Borbón como novo Xefe de Estado non foi quén de transmitir ningunha caste de pulo renovador ou transformador, senón pura continuidade, cando non continuismo. O proceso da abdicación, activado pola decisión súpeta do seu pai, o rei dimisionario, non deu enchido de monárquicos nin as rúas do traxecto real nin a propria Praza de Oriente, malia o carácter feirado do día na capital do Estado. O comezo do reinado de Felipe VI, por outra banda, veu sinalado por decisións de excepcionalidade (prohibición de concentracións, prohibición do uso da bandeira republicana) abertamente inconstitucionais.

Poucas veces coma nesta fomos quen de albiscar o poder real de determinadas elites, hoxe vencelladas ás empresas do IBEX 35 e, por vez primeira, á propiedade dos principais grupos mediáticos madrileños e das principais TV privadas estatais. Porque é evidente que foi Rajoy e non Felipe VI quen marcou os contidos da mensaxe real e os tempos dos actos de proclamación. Mais Rajoy, canda Rubalcaba, actuou como intérprete do Sanedrín que axiña enfriou a pulsión de cambio que latexaba e mesmo latexa en sectores importantes da base social do PP e do PSOE. As elites financeiras e mediáticas madrileñas queren, como moito, moi pequenos retoques. Mesmo até semellan refugar de reformas lampedusianas. Por eles non haberá nin reformas institucionais cosméticas. Seguir leyendo →

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Comentarios desactivados en Máis do mesmo- Xoán Antón Pérez-Lema

As hipotecas do pasado- Xesús Veiga

264c2-xesusveigaAS  HIPOTECAS  DO  PASADO

O relevo na Xefatura –coroada- do Estado español está servindo como test indicativo dos cambios operados na opinión pública e publicada e nas distintas respostas formuladas polas forzas presentes no escenario político.

Un dos lugares comúns mais utilizados polos analistas do establishment é o carácter singularmente decisivo que lle outorgan ao papel  xogado por Juan Carlos de Borbón na conformación do réxime constitucional de 1978.Esta tese non resiste un contraste rigoroso co sucedido a partir do 20 de Novembro de 1975.Aínda aceitando a evidencia de que o novo Rei incumpriu o xuramento de fidelidade aos “Principios Fundamentais do Movemento Nacional” que figuraba como condición nominal indispensábel para a súa designación como sucesor de Franco, resultou moito mais determinante o pacto realizado entre os sectores políticos procedentes do franquismo –encabezados por Adolfo Suárez- e os dirixentes do PSOE, PCE, CiU e PNV.O aval das chancelerías europeas e norteamericanas, ademais do apoio dispensado polos sectores mais dinámicos do capitalismo español, completou o esqueleto básico sobre o que ficou construída a transición da ditadura ao modelo democrático vixente.A figura do Rei foi unha peza mais do deseño executado pero carecería de valor decisorio se estivese desconectada da transacción  acordada entre quen se atopaban colocados –antes de 1975- en campos abertamente confrontados. Seguir leyendo →

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Comentarios desactivados en As hipotecas do pasado- Xesús Veiga

Parábola del trueque de Juan José Arreola- Carlos Rico. Espacio literario

???????????????????????????????Parábola del trueque de Juan José Arreola

Tomado de “http://bibliotecaignoria.blogspot.com/”

Al grito de “¡Cambio esposas viejas por nuevas!” el mercader recorrió las calles del pueblo arrastrando su convoy de pintados carromatos.

Las transacciones fueron muy rápidas, a base de unos precios inexorablemente fijos. Los interesados recibieron pruebas de calidad y certificados de garantía, pero nadie pudo escoger. Las mujeres, según el comerciante, eran de veinticuatro quilates. Todas rubias y todas circasianas. Y más que rubias, doradas como candeleros.

Al ver la adquisición de su vecino, los hombres corrían desaforados en pos del traficante. Muchos quedaron arruinados. Sólo un recién casado pudo hacer cambio a la par. Su esposa estaba flamante y no desmerecía ante ninguna de las extranjeras. Pero no era tan rubia como ellas.

Yo me quedé temblando detrás de la ventana, al paso de un carro suntuoso. Recostada entre almohadones y cortinas, una mujer que parecía un leopardo me miró deslumbrante, como desde un bloque de topacio. Presa de aquel contagioso frenesí, estuve a punto de estrellarme contra los vidrios. Avergonzado, me aparté de la ventana y volví el rostro para mirar a Sofía.

Ella estaba tranquila, bordando sobre un nuevo mantel  las iniciales de costumbre. Ajena al tumulto, ensartó la aguja con sus dedos seguros. Sólo yo que la conozco podía advertir su tenue, imperceptible palidez.  Al final de la calle, el mercader lanzó por último la turbadora proclama: “¡Cambio esposas viejas por nuevas!”. Pero yo me quedé con los pies clavados en el suelo, cerrando los oídos a la oportunidad definitiva.  Afuera, el pueblo respiraba una atmósfera de escándalo.

Sofía y yo cenamos sin decir una palabra, incapaces de cualquier comentario.

— ¿Por qué no me cambiaste por otra? —me dijo al fin, llevándose los platos.

No pude contestarle, y los dos caímos más hondo en el vacío. Nos acostamos temprano, pero no podíamos dormir. Separados y silenciosos, esa noche hicimos un papel de convidados de piedra.

Desde entonces vivimos en una pequeña isla desierta, rodeados por la felicidad tempestuosa. El pueblo parecía un gallinero infestado de pavos reales. Indolentes y voluptuosas, las mujeres pasaban todo el día echadas en la cama. Surgían al atardecer, resplandecientes a los rayos del sol, como sedosas banderas amarillas.

Ni un momento se separaban de ellas los maridos complacientes y sumisos. Obstinados en la miel, descuidaban su trabajo sin pensar en el día de mañana.

Yo pasé por tonto a los ojos del vecindario, y perdí  los pocos amigos que tenía. Todos pensaron que quise darles una lección, poniendo el ejemplo absurdo de la fidelidad. Me señalaban con el dedo, riéndose, lanzándome pullas desde sus opulentas trincheras. Me pusieron sobrenombres obscenos, y yo acabé por sentirme como una especie de eunuco en aquel edén placentero.

Por su parte, Sofía se volvió cada vez más silenciosa y retraída. Se negaba a salir a la calle conmigo, para evitarme contrastes y comparaciones. Y lo que es peor, cumplía de mala gana con sus más estrictos deberes de casada.  A decir verdad, los dos nos sentíamos apenados de unos amores tan modestamente conyugales.

Su aire de culpabilidad era lo que más me ofendía. Se sintió responsable de que yo no tuviera una mujer como las de otros. Se puso a pensar desde el primer momento que su humilde semblante de todos los días era incapaz de apartar la imagen de la tentación que yo llevaba en la cabeza. Ante la hermosura invasora, se batió en retirada hasta los últimos rincones del mudo resentimiento. Yo agoté en vano nuestras pequeñas economías, comprándole adornos, perfumes, alhajas y vestidos.

— ¡No me tengas lástima!

Y volvía la espalda a todos los regalos. Si me esforzaba en mimarla, venía su respuesta entre lágrimas:

— ¡Nunca te perdonaré que no me hayas cambiado!

Y me echaba la culpa de todo. Yo perdía la paciencia. Y recordando a la que parecía un leopardo, deseaba de todo corazón que volviera a pasar el mercader.

Pero un día las rubias comenzaron a oxidarse. La pequeña isla en que vivíamos recobró su calidad de oasis, rodeada por el desierto. Un desierto hostil, lleno de salvajes alaridos de descontento. Deslumbrados a primera vista, los hombres no pusieron realmente atención en las mujeres. Ni les echaron una buena mirada, ni se les ocurrió ensayar su metal. Lejos de ser nuevas, eran de segunda, de tercera, de sabe Dios cuántas manos… El mercader les hizo sencillamente algunas reparaciones indispensables, y les dio un baño de oro tan bajo y tan delgado, que no resistió la prueba de las primeras lluvias.

El primer hombre que notó algo extraño se hizo el desentendido, y el segundo también. Pero el tercero, que era farmacéutico, advirtió un día entre el aroma de su mujer, la característica emanación del sulfato de cobre. Procediendo con alarma a un examen minucioso, halló manchas oscuras en la superficie de la señora y puso el grito en el cielo.

Muy pronto aquellos lunares salieron a la cara de todas, como si entre las mujeres brotara una epidemia de herrumbre. Los maridos se ocultaron unos a otros las fallas de sus esposas, atormentándose en secreto con terribles sospechas acerca de su procedencia. Poco a poco salió a relucir la verdad, y cada quien supo que había recibido una mujer falsificada.

El recién casado que se dejó llevar por la corriente del entusiasmo que despertaron los cambios, cayó en un profundo abatimiento. Obsesionado por el recuerdo de un cuerpo de blancura inequívoca, pronto dio muestras de extravío. Un día se puso a remover con ácidos corrosivos los restos de oro que había en el cuerpo de su esposa, y la dejó hecha una lástima, una verdadera momia.

Sofía y yo nos encontramos a merced de la envi­dia y del odio. Ante esa actitud general, creí conveniente tomar algunas precauciones. Pero a Sofía le costaba trabajo disimular su júbilo, y dio en salir a la calle con sus mejores atavíos, haciendo gala entre tanta desolación. Lejos de atribuir algún mérito a mi conducta, Sofía pensaba naturalmente que yo me había quedado con ella por cobarde, pero que no me faltaron las ganas de cambiarla.

Hoy salió del pueblo la expedición de los maridos engañados, que van en busca del mercader. Ha sido verdaderamente un triste espectáculo. Los hombres levantaban al cielo los puños, jurando venganza. Las mujeres iban de luto, lacias y desgreñadas, como plañideras leprosas. El único que se quedó es el famoso recién casado, por cuya razón se teme. Dando pruebas de un apego maniático, dice que ahora será fiel hasta que la muerte lo separe de la mujer ennegrecida, esa que él mismo acabó de estropear a base de ácido sulfúrico.

Yo no sé la vida que me aguarda aliado de una Sofía quién sabe si necia o si prudente. Por lo pronto, le van a faltar admiradores. Ahora estamos en una isla verdadera, rodeada de soledad por todas partes. Antes de irse, los maridos declararon que buscarán hasta el infierno los rastros del estafador. Y realmente, todos ponían al decirlo una cara de condenados.

Sofía no es tan morena como parece. A la luz de la lámpara, su rostro dormido se va llenando de reflejos. Como si del sueño le salieran leves, dorados pensamientos de orgullo.

En Confabulario personal

Barcelona 1980

Seguir leyendo →

Publicado en Carlos Rico, ESPACIO LITERARIO | Comentarios desactivados en Parábola del trueque de Juan José Arreola- Carlos Rico. Espacio literario

Una semana histórica- Antonio Campos Romay

83bab-antoniocamposromayUNA SEMANA HISTÓRICA 

La prensa del “movimiento” (borbónico por supuesto), agota la tinta y los adjetivos para mayor  gloria del histórico hito que llevará España de la mano de Felipe VI el Preparado, hacia lo modernidad, un edén de cuernos de la abundancia, y donde las longanizas serán cordeles. Repican las campanas, voltean los botafumeiros, se impregna de incienso el ambiente, se mezclan las banderas mustias  del Mundial de la zozobra con las no menos mustias de la exaltación dinástica…Y la Sra. alcaldesa de la Villa y Corte antes de comer las perdices anuncia al mundo que somos muy felices. La ciudad cambia su heráldica, se va el oso y brota un  guardia al lado del madroño…

Se habla de semana histórica…Si lo es… Histórica la circunstancia que desde la posguerra,  miles de familias estén angustiadas por el cierre de los colegios que agudiza la desnutrición y hambre de miles de niños que se verán privados de las comidas que les brindaban los comedores escolares. Y que frente a eso, “responsables” educativos, para rehuir la mínima solidaridad exigible, esgrimen argumentos que se mueven entre el cinismo y la procacidad más absoluta.

Si es semana histórica…Histórica la desvergüenza el ministro Gallardon, hijo del fiscal Gallardon y yerno del exministro Utrera Molina, indultando a un sujeto, que usó su condición de guardia civil para ultrajar un cuerpo respetado por la ciudadanía, denigrar a los miles de guardias civiles hombres y mujeres que sirven con sacrificio y vocación, a pesar de estar bajo la dirección de un amigo personal del Sr. Rajoy, del que seria ilustrativo un análisis detenido de su currículo y antecedentes. Ministro, cuyo hijo presuntamente se dio a la fuga del lugar de un  accidente al que se le vincula, para refugiarse en la morada del “pater familiae” y cuyas proposiciones de ley se cuentan por agresiones a la libertad y los derechos civiles desde previsiones bendecidas por el nacionalcatolicismo mas rancio. Anda el personaje siempre tan agitado con sus menesteres, que pareciera difícil hallarle sereno en algún momento. Seguir leyendo →

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Comentarios desactivados en Una semana histórica- Antonio Campos Romay