DIOS GUARDE A USTED MUCHOS AÑOS…

Por María Purificación Nogueira Domínguez

Julia… sentada en la silla de su despacho, esperaba la llegada de Luisito. Tras su puerta, los obreros de la fábrica aguardaban con idéntica inquietud, porque intuían que su futuro era muy incierto. Todos ellos habían sido jóvenes trabajadores que lograron hacer de una pequeña empresa… una muy grande, y habían envejecido en ella. Ninguno de ellos tenía menos de cincuenta años.

Hacía una semana que Don Luis había fallecido y el vacío de su ausencia se respiraba en todo el pueblo. Un pequeño lugar en el que casi todos sus habitantes trabajaban en la fábrica de agua mineral “ Don Luis”. Antes que ellos habían trabajado sus abuelos y sus padres. La fábrica de agua, que fundó el abuelo Luis, la continuó su hijo Luis, y en la actualidad su nieto, el fallecido Don Luis, “ Los Luises”, era el alma de aquel pueblo y sus habitantes, a los que llevaron trabajo y bienestar. Don Luis nieto fue el mejor de todos Los Luises. Construyó una guardería anexa a la fábrica, para que los niños estuviesen cerca de sus padres mientras trabajaban. Construyó una biblioteca que dotó de un gran número de ejemplares. Pagaba sueldos estupendos y nunca dijo no a ninguna mejora para el pueblo y sus habitantes. Don Luis era un joven sencillo y muy trabajador, igual estaba en su despacho que llenaba botellas, o conducía un camión y repartía los pedidos a sus clientes.

Don Luis vio crecer a Julia en su fábrica. Su madre, que ocupó el puesto de su marido al enviudar, llevó a Julia a la fábrica al poco de nacer. Así se crio la niña, entre cajas de cartón, botellas de plástico y tapones, etiquetas… y los brazos de unos y otros, sobre todo de Don Luis, que la adoraba. La llevaba a su despacho y le contaba cuentos y dibujaba con ella, porque a aquella niña encantadora era imposible no quererla. Cuando Julia tenía doce años y salía de sus clases, corría hacía la fábrica y entraba como una loca en el despacho de Don Luis, allí pasaba las dos horas que tardaba su madre en acabar la jornada laboral, y, al tiempo que estudiaba, le ayudaba con las facturas, y le llamaba “Jefe”, porque de mayor… quería ser su secretaria.

Julia… se trasladó a la capital a estudiar secretariado de dirección, con el apoyo económico de Don Luis y la promesa de volver siendo la secretaria más portentosa del mundo. Julia estuvo cinco años estudiando, y, durante ese tiempo, Don Luis se casó y tuvo un hijo. Un niño problemático desde su nacimiento porque su madre, tras el parto, contrajo una depresión nerviosa de la que nunca se recuperó. Aquel niño, Luisito, creía que era el dueño del pueblo, de todo y de todos. Era un endiosado que entraba en el colegio dando una patada a la puerta, se peleaba con profesores y alumnos… era abominable. Un pequeño tirano que pensaba que todos le debían obediencia, hasta sus padres. Y era tan prepotente que creía que si ponía un dedo en el polo norte y otro en el polo sur, conseguiría cambiar el sentido de rotación de La Tierra. Cuando cumplió dieciséis años, su padre le envió a estudiar el extranjero.

 Julia terminó sus estudios, volvió al pueblo, y a los pocos días comenzó a trabajar en la fábrica de agua. Ella era una secretaria que hablaba por teléfono, largas horas, con los clientes, les hacía confidencias, los felicitaba en sus cumpleaños y lloraba con ellos cuando tenían algún problema. Mimaba a los obreros y siempre  estaba pendiente de sus necesidades familiares, de los bautizos, de las bodas… y de los funerales. Tanto a los obreros como a los clientes les enviaba todas los años las cestas navideñas y un décimo de lotería. Y una semana antes de las fiestas celebraban una comida en la fábrica, a la que estaban invitados los clientes y los obreros y sus familias. Ella se ocupaba de todos los asuntos de la fábrica, y, también… de la vida personal de Don Luis, al que veía sufrir por la salud de su esposa y por el comportamiento alocado de su hijo. Julia era el hombro en el que lloraba, y ella también lo hacía, cuando Don Luis no la veía, porque además de ser su  secretaria, amiga y compañera de trabajo… estaba enamorada de él. Hacía muchos años que guardaba su amor, en un sobre lacrado con un sello de alto secreto, en las carpetas de archivos y documentos… para no hacer daño a  nadie.

Don Luis enfermó el día que su esposa falleció en el hospital psiquiátrico en el que llevaba diez años internada, y no se recuperó jamás. Julia, cada día, le llevaba a su casa los documentos para firmar, y cada día lo veía morir un poquito… hasta que después de cinco meses falleció. Con la marcha de Don Luis se fue la alegría de Julia y la de todo el pueblo.

Hacía un mes que Don Luis había fallecido… y su hijo Luisito apareció en el pueblo. Venía en un impresionante Lamborghini, que se había tomado la cara molestia de traer desde Miami, lugar en el que vivía desde que terminó en la universidad, y del que no volvió … ni para las exequias de su madre. Siempre vivió del dinero que le pedía a su padre para sus “negocios”, que abría y cerraba con la misma facilidad con que entraba en prostíbulos y casinos, en fiestas… de las que muchas veces salía esposado. Su padre estaba harto de pagarle abogados y fianzas. No volvió nunca a su pueblo, pero ni su madre ni su padre, ni el propio pueblo, lo echaron de menos. Y… tras tantos años, había vuelto… a por su herencia.

Julia y los obreros lo esperaban en la entrada de la fábrica. Llevaban dos horas de incertidumbre cuando llegó Luisito. Elegantemente vestido y enjoyado de Bulgari, hasta la vulgaridad, venía acompañado de la prepotencia, de la misma ironía insana, de la maldad, que siempre le habían caracterizado. Los miró de arriba abajo con desprecio y comenzó a escupir su verborreico veneno: “ Señores y señoras, seré breve, porque quiero irme de este pueblucho, que huele a ajo y a cateto, cuanto antes.

Deben ustedes recoger sus objetos personales y entregarme las llaves de la fábrica y de los camiones, porque la fábrica se vende. Sé que mi padre les dejaba plantar en los terrenos y quedarse con las cosechas… pues bien, recojan lo que puedan, porque también se venden. Y… tú, Julita, hija no biológica adorada por mi padre, a la que siempre quiso y prestó más atención que a mí, tú, que siendo una vulgar secretaria se hizo con la dirección de esta empresa… tú eres la primera que está despedida. No sabes hablar inglés, no has visto un ordenador en tu vida, y sigues llamando a los clientes por teléfono fijo, escribiendo cartas de puño y letra, y pegando, con la lengua, sellos en los sobres. Tú, que eres una secretaria de las que se despide con un “Suya atentamente”, con un “ Siga bien”, recoge tu block de taquigrafía, tu máquina de escribir, tus carpetas de cartón marrón con tus archivos, tu vieja furgoneta… y lárgate de aquí inmediatamente. Todos vosotros a la pu… ra calle. Ya habéis comido demasiado de mi familia.”… Y se marchó… Y se marchó dejando a todos congelados y sin saber cómo templar su frío malestar. Sin duda, Luisito los odiaba profundamente… porque habían tenido el apoyo, la amistad y el cariño de su padre.

Pasada una semana del gran despido, Julia y un representante de los obreros, fueron citados en una notaría para la lectura del testamento de Don Luis… Luisito llegó tarde, los miró con sorpresa, se sentó, apoyó los codos en la enorme mesa, y lo primero que hizo fue preguntar: “¿Qué hacen estos aquí?”. En su testamento, Don Luis dejaba todos sus bienes a … ¡tachán, tachán!… a Julia. Le dejaba sus dos casas y los dos coches, así como los camiones, y una cantidad de dinero que ascendía a un millón de euros. A los obreros les dejaba sus puestos de trabajo asegurados y los de sus hijos, los campos de cultivo y sus cosechas, y la biblioteca y la guardería. Y…  a su hijo… ¡tachán, tachán!… no le dejaba nada. Y correspondía a la benevolencia de Julia, otorgarle el Lamborghini, para que dejase el pueblo en un plazo de cuarenta y ocho horas… y no volviese nunca.

Luisito… en “ su Lamborghini” aparcó delante de la fábrica. Llevaba el coche repleto de maletas, que , sin duda, contenían objetos que había “ extraído” de la casa de su padre. Se bajó del coche, colérico, cogió una piedra de la carretera y la arrojó contra la ventana del despacho de su padre… Inmediatamente, Julia se asomó por dicha ventana, y le dijo: “ Don Luisito, vea que le estoy tratando de usted… con el respeto que se merece. Váyase, váyase… antes de que me arrepienta, le quite las llaves del Lamborghini… y tenga que ir usted hasta Miami con su tabla de surf y remando con sus palos de golf. Y me despido, como buena paleta y secretaria del Jurásico que soy, con un: “ Dios guarde a usted muchos años”… ¡Ea!…

“ Nada más satisfactorio que ver cómo la vida hace al ateo deudor… pagar religiosamente”.

María Purificación Nogueira Domínguez.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DIOS GUARDE A USTED MUCHOS AÑOS…

VELLOS E NOVOS PROBLEMAS GRAVES PENDENTES DE SOLUCIÓN.-Xesús Veiga*

Neste mes de Agosto de 2022 estiveron converxendo, no ámbito do Estado español e noutros países da contorna europea, un conxunto de circunstancias que remiten a problemas de moita fondura. Ademais do que representou a invasión de Ucraína polo Exército ruso -no plano da vulneración das regras que deben rexer as relacións entre Estados soberanos e nas importantes consecuencias económicas que provocan nas sociedades da UE e no propio corpo social da Federación rusa- estamos asistindo á multiplicación de incendios forestais e a importantes ameazas no suministro de auga por mor da intensa seca que se está a rexistrar nas últimas semanas.

Os incendios e os déficits nos recursos acuíferos remiten a dous denominadores comúns que van mais alá das especificidades indiscutíbeis que se presentan nos distintos territorios: a minusvaloración practicada polas diversas administracións públicas (coa derivada resultante dunha insuficiencia de políticas preventivas fronte a semellantes fenómenos) e a incidencia novidosa dos primeiros efectos da crise climática que se ven anunciando dende hai tempo.

No caso concreto do Estado español, a distribución competencial entre a Administración central e as CC.AA neutraliza calquera intento de atribuír, en exclusiva,  as responsabilidades polos erros e deficiencias na xestión a unha determinada equipa gobernamental. Os graves incendios rexistrados en Castela e León e na Galiza -por citar dous exemplos destacados- interpelan prioritariamente aos executivos que presiden Mañueco e Rueda: en ambos casos, o PP non pode invocar a escusa dunha falta de experiencia porque leva moitas décadas manexando un importante volume de recursos humanos e materiais para tentar minimizar o desastre incendiario. Pretender reducir as causas explicativas ás accións deliberadas -ou involuntarias- dunhas cantas persoas supón, a estas alturas da historia recente, un insulto á intelixencia de quen sabemos que compre integrar na análise factores tan relevantes como o abandono do medio rural, as erradas políticas forestais realizadas e o fracaso reiterado das medidas preventivas.

Os datos sobre a caída da taxa de natalidade e o informe do Consello da Xuventude sobre as dificultades de emancipación que padecen as persoas menores de 30 anos, completaron o cadro das doenzas estruturais que ocuparon a atención mediática, aproveitando o relativo descanso proporcionado polo menor consumo da política «low cost». Sabíase, dende hai tempo, que ambas realidades están conectadas: non é realista pensar nunha inflexión da curva descendente dos nacementos se, polo menos, non se varían substancialmente as políticas (de emprego, salariais, de vivenda, de conciliación…) que inciden nas expectativas de futuro  que manexa a xente xove na nosa sociedade. Tamén se sabía cal ía ser a reacción da oposición -PP e Vox- aspirante a dirixir os destinos do Estado a partir do ano que ven. A pesar de que non pode alegar ignorancia porque, nos 13 anos que presidiu o goberno da Xunta, coñeceu a densidade de todas as cuestións que se fixeron presentes neste mes de Agosto, Feijoo e a súa equipa non teñen propostas relevantes que aportar. Só manexan un rexistro na súa táctica partidista: agardar que o proceso inflacionista e as medidas restritivas ditadas polo Banco Central Europeo alimenten un clima de frustración social que lles axude a conquistar o poder.

Moito antes, neste Setembro que agora vai comezar, Italia pasará polas urnas e teremos un termómetro da temperatura política que aturaremos a partir de agora en Estados relevantes da UE. Se os prognósticos das enquisas se confirman e, finalmente, o partido mais votado é o da fascista Maroni, estaremos emprazados -como corpo social- a demostrar que non queremos regresar ás dinámicas políticas de hai 100 anos para enfrontar os graves problemas que padecemos. Que ninguén pense en preguntarlle a Feijoo por este asunto porque xa sabemos a súa solución: non sabe ou non resposta.

*Xesús Veiga, economista, ex-deputado do Parlamento de Galicia, profesor xubilado da USC

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en VELLOS E NOVOS PROBLEMAS GRAVES PENDENTES DE SOLUCIÓN.-Xesús Veiga*

CÓMPRE SUBIR OS TIPOS DE XURO?.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Neste mes de agosto tiven a ocasión de partillar co profesor Miguel Anxo Bastos (USC) dous faladoiros da actualidade na Radio Galega conducidos pola xornalista Silvia Pereira. E nas dúas ocasións, canda outros temas de actualidade, xurdiu o das medidas antiinflacionarias. Bastos confía nas medidas clásicas de restrición da liquidez e suba dos tipos de xuro, xa desenvolvidas en xullo polo Banco Central Europeo (BCE) e antes pola Reserva Federal dos USA e os Bancos Centrais suizo e xaponés. Eu, sen negar que existan xa algúns elementos de inflación na demanda post-covid, sigo a pensar que a actual inflación xorde nomeadamente dos graves desaxustes da oferta xerados pola queda produtiva da pandemia.

    Semella que esta miña percepción, que contraría en parte opinións tan alicerzadas como a do profesor Bastos, conecta coa recentísima opinión (24-A) do antigo  economista-xefe  do Banco Mundial o profesor Joseph Stiglitz. Cando hai quen desconta xa para o vindeiro setembro  unha suba de 0,5 pontos do tipo de xuro do BCE (a lle engadir á suba doutro tanto neste último xullo), Stiglitz advirte que pode ser peor o remedio ca a doenza. Advirte que, en realidade, sofrimos unha inflación xerada sobranceiramente polas restricións da oferta de alimentos, compoñentes electrónicos e enerxía, polo que subir os tipos de xuro non atende á raíz do problema e mesmo pode agravalo. As restricións de acceso ao financiamento dificultarían a implementación dos investimentos precisos para resolver eses estrangulamentos da oferta.

 No caso do noso País, Galicia, as restricións crediticias dificultarían o proceso de reindustrialización e reagrarización que precisa a nosa economía e mesmo os investimentos en dixitalización, enerxía e habitabilidade que constitúen obxectivos fulcrais dos Fondos Next Generation da Unión Europea. Co que podemos enfrontar a treboada perfecta dunha inflación sen corrixir (malia a case segura queda substancial do consumo) á que se lle engadiría unha recesión no PIB que xere desemprego, redución da recadación fiscal e, xa que logo, necesidade ulterior de transferencias para pagar máis prestacións e subsidios sociais e  máis  xuros da débeda pública.

 Cómpre, pois, esixir prudencia dos dirixentes do BCE (que non respostan politicamente diante do Parlamento Europeo)  e lembrar, como ten dito o economista galego Marcelino Fernández Mallo, a necesidade cando menos de manter canles privilexiadas de financiamento para eses proxectos estratéxicos de reindustralización, infraestruturas, dixitalización e reagrarización. Porque unha segunda edición do austericidio de 2010-2013 xeraría uns custos non aturábeis  para as clases medias e traballadoras.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en CÓMPRE SUBIR OS TIPOS DE XURO?.-Xoan Antón Pérez-Lema*

DEVALO ELECTORAL NO PPdeG?.-Xoan Antón Pérez-Lema*

Electomanía ven de publicar  unha nova edición do seu Galaicopanel que reflicte  unha máis ca probábel perda da maioría absoluta do PP e unha maioría alternativa de centroesquerda. Deste xeito, ao PP se lle atribúen 37 escanos cun 42,3% dos votos (fronte a case o 48% e 42 escanos acadados nas nacionais galegas de xullo de 2020), mentres o BNG sobiría tres escanos (de 19 a 22) e 2,4 pontos (do 23,8% ao 26,2%). O PSdeG mantería os seus 14 escanos, cun 19,4% dos votos, mentres Galicia en Común voltaría ao Parlamento, con 2 escanos, no limiar do 5% esixido legalmente e próximo a perder, xa que logo, a súa representación. Vox, cun 4,8%, non acadaría representación. Deste xeito o conxunto das forzas progresistas quitarían 38 representantes fronte aos 37 do PPdeG, polo que Ana Pontón (BNG) podería ser a vindeira Presidenta da Xunta.

   Cómpre dicir que esta enquisa ten un valor limitado, tendo en conta que cunha marxe de erro do 2,3% a adxudicacion dos restos podería dar uns resultados finais ben diferentes. Mais indubidábelmente sinala unha tendencia, pois que achega 548 entrevistas novas a unha base previa moi superior. Serve, xa que logo, para estudar como evolúe a percepción do corpo electoral galego. Cun 50,6% de voto progresista fronte ao 42,3% do PP a fenda semella abonda como para albiscar a probabilidade relativa dunha remuda no Goberno deste país.

   Os case cen días do Goberno de Alfonso  Rueda non lle serviron ao pontevedrés para mellorar de xeito significativo nin o seu coñecemento nin a súa avaliación cidadá. Tampouco semella que lle valesen para consolidar o seu liderado social nin no propio PPdeG. O 11,5% da inflación galega sobarda en case un ponto a estatal en en máis de tres a da UE, mais a cidadanía galega descoñece ningunha medida correctora adoptada pola Xunta, que mesmo suprimiu o bono de alimentos para persoas en risco de exclusión introducido no tempo da pandemia. A asistencia primaria e mesmo algúns servizos da hospitalaria, como a Medicina Interna, viven o seu annus horribilis mentres a peor campaña de lumes dende 2017 amosou a improvisación e falla de planificación diunha Consellaría do Medio Rural que o 10 de xullo non tiña operativas aínda as brigadas de extinción na Terra de Lemos, Val de Quiroga e O Caurel.

  Velaí que esta falla de liderado e ideas estea a pesar como chumbo no ánimo de relevantes persoeiros populares que mesmo confían na eventual coincidencia das eleccións estatais coas nacionais galegas, contra a fin do 2023, para que Núñez Feijóo poida darlle a volta a esta onda devalante.

   Neste senso, se Alfonso Rueda non é quen de mellorar susbstancialmente o mapa de gobernos locais do PP nas vindeiras municipais esta indesexábel coincidencia electoral será aínda máis factíbel.

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en DEVALO ELECTORAL NO PPdeG?.-Xoan Antón Pérez-Lema*

LA DEMOCRACIA ESPAÑOLA  EN EL PUNTO DE MIRA.  Jesús Pedreira Mirás*

Hay un grupo determinado de periodistas y tertulianos que pululan en medios de comunicación al servicio de los poderes políticos, económicos y confesionales cuya representación parlamentaria e institucional se articula a través de formaciones de la derecha extrema y la extrema derecha cuya actividad febril aparenta comienza a dar frutos.

Su tarea es incitar al odio y a la insumisión contra el gobierno democrático con bulos, mentiras y noticias falsas sin el mínimo pudor. Todo es válido al servicio del objetivo común: derrocar al gobierno democrático salido de una  mayoría parlamentaria  en Congreso conforme a los cánones constitucionales.

En ello se empeñan  creando, – con la constancia que proponía el ministro nazi de Propaganda, Joseph Goebbels-, un estado de opinión en la ciudadanía  de deterioro de las instituciones democráticas  y de la acción de gobierno socavando especialmente la figura de su Presidente.  En su defecto, caso de no conseguir hacer naufragar la mayoría parlamentaria, su objetivo secundario es volcar la opinión pública hacia posiciones reaccionarias condicionando el sentido del voto, apoyándose para ello en la ola de fundamentalismo que barre diversas sociedades,   

La Fiscalía General del Estado debiera tener  presente entre sus inquietudes, iniciando de oficio las oportunas diligencias, dentro de un exquisito respeto a la libertad de prensa como no podría ser de otra forma, contra las prácticas abiertamente dolosas,  difamadoras, facinerosas  e injuriantes, perfectamente comprobadas y establecidas y que son práctica cotidiana  en quienes actúan como altavoces de los grupos de poder factico que los inspiran. 

Bajo la sagrada libertad de prensa que ha de ser pilar fundamental de un estado democrático se emboscan comportamientos propios de la prensa y propaganda del régimen fascista. Está claro que el mayor fracaso de la  Transición fue no conseguir hacer calar la democracia y el respeto a sus reglas de comportamiento en los sectores vinculados al franquismo.  

Se evidenció  con el transcurso del tiempo la falta de ruptura con la ideología franquista  en el partido llamado a acoger una derecha y centro derecha democrática y europeítas con sentido de estado,  el Partido Popular.  En su seno cada día se hizo más evidente  que su sector más reaccionario iba imponiendo sus postulados. Incluso del mismo se desgajó una corriente abiertamente integrada en una formación de extrema derecha  muy cómoda en evidenciarse como tal. Lo cual determinó una deriva hacia posiciones abiertamente antisistema y ajenas al interés colectivo nacional y mucho menos a las demandas populares.  

Esta  derecha española nacida de manos de dirigentes franquistas ha sido incapaz de romper sus lazos con la dictadura, a diferencia de países sometidos en el pasado a la bota fascista como Alemania, Italia o Portugal.  Incluso dentro del ámbito de autonomías con partidos de derecha conservadora en su territorio, carecen de cualquier ligazón con la dictadura aunque algunos de sus miembros hayan tenido en algún momento vinculación a ella. 

Hoy en España, como sucede en varios países occidentales incluyendo a EE.UU tiene un problema de regresión de los valores democráticos por intereses de poderes económicos sin escrúpulos  dispuestos a todo por sus mantener actividad especuladora.

Es desolador  ver en  Francia el protagonismo de Marine Le Pen, en Italia con Fratelli d’Italia, en EEUU con el evidente ascenso de  Trump, sin perder de vista  a Boris Johnson, el todavía primer ministro británico y su presunta sucesora.

Una alarma justificada cuando para poner final a una democracia representativa no son necesarios carros de combate en las calles ni piquetes de soldados. Llega con la manipulación de los mercados, un buen sistema informático, la incuria o el comportamiento sesgado del poder judicial y una maquinaria mediática debidamente engrasada y tenaz. 

*Jesus Pedreira Mirás ha sido concejal en el Concello de Ordenes. 

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en LA DEMOCRACIA ESPAÑOLA  EN EL PUNTO DE MIRA.  Jesús Pedreira Mirás*

NORMALIZARMOS O NORMAL.-Xoan Antón Pérez-Lema*

O grande suceso de público dos recentes concertos das Tanxugueiras en Vigo (Castrelos, 30-X, máis de 40.000 persoas) e A Coruña (praia de Riazor, 12-A, arredor das 80.000 persoas) constitúen unha emenda á totalidade á política cultural da Xunta (nomeadamente dos promotores do Xacobeo) e á de moitos gobernos locais, adoito pendentes só da contratación de artistas foráneas no prexuizo das galegas. Indubidábelmente, o éxito do trío galego alicérzase na súa forza expresiva, na súa calidade técnica e artística e nunha feliz conxunción de modernidade e tradición. Mais este éxito non se pode explicar sen o traballo colectivo de máis de corenta anos de ducias de artistas e creadores galegos que desenvolveron- e seguen aínda a desenvolver- con extremas dificultades o seu traballo mentres o concelleiro de Festas ou o xerente do Xacobeo de quenda contrataban espectáculos cativos de serie C nun vergoñento espectáculo de cosmopailanismo. Semella que a veciñanza galega resposta ben á súa música e á súa cultura e as fronteiras mentais están inseridas nos miolos de moitos dos seus políticos.

           Son as mesmas fronteiras e limitacións mentais que determinan o uso case exclusivo do castelán do alcalde de Vigo, Abel Caballero, como fixera noutrora o alcalde coruñés Francisco Vázquez. Que levaron á vicepresidenta do Goberno do Estado, Nadia Calviño,  ausar case en exclusiva o castelán diante de 400 persoeiros como pregoeira do Día de Galicia de V igo no mesmo Castrelos no que días antes 40.000 persoas celebraban en galego coas Tanxugueiras. Que lle dan pulo ao afastamento dos nosos creadores e artistas da axenda pública das festas  de Ourense, Vigo e doutras cidades e vilas.

         Teño escrito que o principal problema do galego é a súa desigualdade xurídica co castelán en dereitos. Velaí a importancia de acenos como do cidadán que obtivo xudicialmente a obrigatoriedade de que a Axencia Tributaria estatal se relacionase con él en galego  ou da persoa que obtivo, non sen  discusións, dunha doutora do SERGAS en Bueu un informe en galego que de primeiras ía ser redactado en castelán. Mais precisamos tamén que os referentes sociais e empresariais, os nosos políticos, científicos e deportistas usen do galego en público e reivindiquen a nosa lingua e cultura na súa praxe cotián

        Porque o pretexto de que a cidadanía non quere contidos e espectáculos en galego xa non se sostén. Négano as enquisas e amósao a realidade. Cómpre, logo, normalizarmos o normal. 

*Xoan Antón Pérez-Lema, avogado e analista político.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Comentarios desactivados en NORMALIZARMOS O NORMAL.-Xoan Antón Pérez-Lema*