Maio 2010 – Xesús Veiga

Xesús Veiga

A publicación da última sondaxe do CIS certifica a consolidación dalgunhas tendencias xa coñecidas no panorama político do Estado español:un notábel deterioro da tradicional hexemonía bipartidista, o medre da desconfianza cara as principais institucións do modelo democrático xurdido da transición posfranquista (gobernos, parlamentos, partidos, sindicatos, monarquía) e o agravamento da preocupación polo desemprego e a corrupción.

Resulta evidente –mesmo descontando a “cociña” habitual practicada neste tipo de traballos- que existen indicios relevantes que anuncian unha mudanza substantiva do mapa político estatal. Nese sentido, os resultados que obtén o PSOE neste inquérito suscitan algunha reflexión específica. Cómo é posíbel que, nas actuais circunstancias, o principal partido da oposición non sexa quen de incrementar a súa porcentaxe de apoios sociais? A resposta só se pode atopar na propia historia recente desta organización. O sucedido no mes de Maio de 2010 ten un valor pedagóxico que merece ser rescatado na actual encrucillada.Daquela, o goberno de Zapatero –apoiado nunha sólida maioría parlamentar- tivo que enfrontar un dilema non previsto na súa folla de ruta:aceitar un conxunto de medidas económicas esixidas pola “troika” e contrarias aos compromisos contraídos no programa electoral do ano 2008 ou presentar a dimisión e permitir que as urnas emitiran sentenza a respeito das liñas que debían seguir os responsábeis gobernamentais. A dirección socialista optou por cumprir o guión esixido por A. Merkel e provocou unha fenda cos seus votantes que segue instalada no imaxinario social e neutraliza as expectativas que cabía esperar da súa condición de presunta alternativa ao desastre causado pola andaina de Rajoy.Naquel momento preferiron manter nas súas mans o control do goberno sen considerar a dura hipoteca que adquirían para o futuro.A outra posibilidade –dimitir e convocar eleccións- talvez os colocara fora da Moncloa pero proporcionaba importantes contrapartidas:afirmar o respeto polo que se propón nos programas electorais e gañar unha forte autoridade moral para exercer a oposición ao PP.

Fagamos un exercicio de política-ficción e supoñamos que Mariano Rajoy fose presidente do novo goberno xurdido dunhas hipotéticas eleccións anticipadas convocadas por Zapatero na primavera de 2010. As políticas realmente practicadas non variarían significativamente sobre as que tivemos ocasión de coñecer.Poren, os cambios afectarían á credibilidade do PSOE como forza política capaz de enfrontar a crise dende parámetros diferentes. Xustamente o que hoxe necesita a equipa que encabeza Pérez Rubalcaba.

A experiencia do 2010 debería figurar nos códigos de conduta das formacións que pretenden promover procesos de transformación en beneficio do benestar das maiorías sociais. Gobernar cun programa contrario ao que se ofreceu ao electorado pode satisfacer os intereses e/ou as ambicións da elite que dirixe o partido afectado pero arruína elementos básicos do proxecto que encarna tal organización. Por utilizar unha expresión moi gráfica:permite ir de vitoria en vitoria ate a derrota final.

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Deja un comentario

Apelar a la hoja de cálculo – José María Barja

José María Barja

Hemos vuelto a descubrir que una hoja de cálculo es una herramienta básica. Aunque aún no ha cumplido los cuarenta años, es percibida cada vez más como útil y necesaria para la economía, la ciencia y la vida diaria. Al igual que la Europa del Renacimiento descubrió que los métodos que ya en el siglo VI usaban los indios, el empleo de las cifras y la aritmética posicional, eran muy superiores a “echar cuentas” en una mesa-ábaco, la informática de finales del siglo pasado alumbró un magnífico instrumento. Y no sólo para realizar un presupuesto, sino para mantener una base de datos, verificar el IBAN, obtener ayuda para resolver un Sudoku o descubrir los secretos de un código de barras.

Pero en un mundo económico con mercados globales prácticamente dirigidos por computadoras que se asustan, engañadas por falsas noticias insertadas en medios que recogen bulos de la red social sin profesionales que jerarquicen la información, la apelación a la hoja de cálculo como causa de error de teorías económicas no deja de ser una simpleza.

Datos:

•    Editorializa El País: «A partir de ahora todos los sesudos académicos se cuidarán mucho de aprender a usar una hoja de cálculo, no se vaya a extender todavía más ese aserto que dice que la economía es algo demasiado importante como para dejarla en manos de los economistas» [Un error de cálculo, 30/abril/2013]. Aciertan un poco más que cuando propusieron volver al ábaco [De regreso al ábaco,7/abril/2013], pero aún siguen confundiendo algoritmos con logaritmos cuando explican brillan-temente como las cotizaciones en Wall Street cayeron de modo casi instantaneo por una falsa exclusiva insertada en la cuenta Twitter de la agencia de noticias Associated Press [Tom C. Avendaño Culpables por crédulos, 29 /abril/2013].

•    Aunque hay referencias de implementaciones de una hoja de cálculo en un IBM 1130, allá por el 1963, el concepto de hoja de cálculo debe mucho a la patente presentada en 1971 por Rene K. Pardo and Remy Landau. Fue rechazada por la oficina de patentes por ser una invención puramente mate-mática y finalmente admitida, en 1983, al establecerse que “algo no deja de ser patentable porque su punto de novedad esté en un algoritmo.” La marca Excel de Microsoft desarrollada para Macintosh en 1985, y posteriormente exportada al Windows, ha dejado tal huella que se usa su nombre para cualquier programa informático que maneje matrices de celdas que guardan operaciones. Mientras una hoja de cálculo es una tabla, una base de datos es una colección de muchas tablas con relaciones semánticas entre ellas. Así aunque un “libro de trabajo” contiene varias hojas de cálculo que pueden interactuar, le falta la estructura relacional de una base de datos; pero ambas, hoja de cálculo y bases de datos, pueden operar entre si lo como vemos a día de hoy en los paquetes ofimáticos usuales.

•    El Exchequer, el departamento de impuestos inglés, recibió su nombre por la larga mesa (de 3 x 1 metros, con un reborde de cuatro dedos de alto) sobre la cual se colocaban contadores (jetons, en francés, ver http://www.museoferias.net/julio06.htm) para representar valores, y estaba cubierta con un paño que semejaba un tablero de ajedrez (en francés échiquier). Pues hasta el siglo XVIII, los economistas no terminaban de fiarse de los cálculos realizados con cifras, frente al viejo método de “echar las cuentas” en las medievales mesas de contar.

•    Por el establecimiento de las posibilidades didácticas de las hojas de cálculo en cursos de mate-máticas en tercero y cuarto de ESO fue premiado en 2005 el profesor vasco Goyo Lekuona. Defen-diendo que los propios alumnos creen los contenidos que deben saber en su propia hoja de cálculo, ha llegado a crear unidades didácticas sobre sistemas, fracciones, parábolas, triángulos, y otras más (como ayudas para resolver sudokus o analizar códigos de barras EAN). En sus palabras: “la idea principal de este método consiste en que los alumnos hagan un uso activo de las nuevas tecnologías dentro del curriculum. Que vean que programas y posibilidades tienen, por si las ven aprovechables para su labor.»

•    Tal vez al informe realizado por Esade sobre Cómo afecta la crisis al consumo de los españoles, que tantos titulares de prensa ha conseguido, le faltaría recomendar la hoja de cálculo para llevar cuenta del presupuesto familiar. Pero también quienes desconozcan de donde sale su letra del NIF, al ejecutar en una hoja de cálculo la simple orden MID(«TRWAGMYFPDXBNJZSQVHLCKE»; MOD(DNI; 23) + 1; 1), donde DNI es la referencia a la celda donde se pondrá el número del carnet de identidad, les enseñará como se produce la letra que diseñó Hacienda para detectar bailes de cifras. Un poco más de conocimiento algorítmico se requiere para verificar un IBAN, otro cálculo del resto de una división por un número primo, en este caso de un largo número de 26 cifras por 93. Algo que puede ser enseñado en secundaria y que terminará por ser incluido en los temas de conocimiento de economía para ciudadanos informa-dos. Para los escépticos es recomendable la lectura, en el BOE del 30/septiembre/2010, de la norma «ISO 6166; Norma técnica 1/2010 de CNMV» donde se describe el código ISIN, que identifica productos bancarios; es una muy didáctica descripción del algoritmo de cálculo del dígito de control, que presenta incluso dos ejemplos. Sólo se hecha en falta un enlace (hoy el BOE sólo se publica en forma electrónica) a una hoja de cálculo que ejecute esas operaciones, las usuales para crear y verificar los cotidianos códigos que identifican personas, cuentas bancarias, containers …

•    Un anuncio Decathlon, que en 2006 además de los medios estuvo en grandes vallas, presentaba a un karateka rompiendo un código de barras de una patada. Se leía 978-8479024628 en la línea de control del código, lo cual corresponde a un ISBN-13 válido; la base de datos de libros editados en España del Ministerio de Cultura (www.mcu.es/libro/CE/AgenciaISBN/BBDDLibros/Sobre.html) lo identifica como el libro de Lucinda Green Jóvenes Jinetes: Una Guía Para Aprender Equitación (2004), en la traducción de Ana Goas Díaz para Ediciones Tutor SA. Aunque solo aparecían 29 de las 30 barras de un EAN-13, es relativamente fácil, utilizando la hoja de cálculo que descifra los códigos de barras, descubrir lo que realmente está codificado: 2-101343-644444, un código interno de almacén. Y entonces surge la pregunta ¿porqué el diseñador modifica la linea de interpretación de un código de barras de libre disposición y a cambio utiliza la que corresponde a un libro? Tal vez la respuesta son las prisas, y el desconocimiento de que hasta un niño puede descubrir los cambios empleando una hoja de cálculo.

•    El puente madrileño de principio de mayo, que une la Fiesta del Trabajo (celebrada en España desde 1886) con el Día de la Comunidad de Madrid, concluye este año en el domingo 5/mayo que es Pascua de Resurreción en las iglesias ortodoxa oriental, copto y etíope, como recordará la prensa al dar cuenta de su celebración por la reina Sofía. Menos conocido es que la calenda de este mes se celebra en Mondoñedo como Feira das Quendas (www.mondonedo.net/content/view/1315/128/lang,es/) desde su instau-ración en 1156 por Alfonso VII, que el 3/mayo es el Día de la Constitución en Polonia (de 1791) y en Japón (Kenpou kinenbi, de 1947), además de Día Mundial de la Libertad de Prensa (proclamado en 1993 por la ONU para recordar la declaración de Windhoek, Namibia). Además el 5/mayo es Día de la Madre (desde 1965 en España; también en Hungría, Lituania, Portugal, Sudáfrica y Rumanía, aunque la mayoría de los paises, USA incluida, la celebran el 2º domingo de mayo); en México el Cinco de Mayo es la celebración derrota francesa en la batalla de Puebla (en 1862), en el Reino de los Paises Bajos es Día de la Liberación (Bevrijdingsdag, en 1945) y en Japón, Día de los niños (Kodomo no hi), fiesta que convenientemente se traslada al lunes. Así comprobamos que los japoneses al principio del mes de mayo tienen establecidos unos festivos sucesivos (desde 2005, el 4/mayo es Midori no hi, Día de la Naturaleza) como los que de modo constante los medios nos recordaron que estaban disfrutando en Madrid.

Publicado en AUTORES, José María Barja Pérez | Deja un comentario

Copiando a Alemaña politicamente – Xosé A. Gaciño

Xosé A. Gaciño

En cuestión dunha semana (entre o 21 e o 25 de abril), os dous principais partidos españois lanzaron propostas importantes en materia electoral, tanto en canto ao voto cidadán como ao propio sistema interno dos partidos. Curiosamente, as tres propostas concretas postas a debate estes días están inspiradas na Constitución e na lexislación da República Federal Alemá. Tempo houbo para copiar ese modelo –no propio proceso constituínte español, que si copiou outros aspectos da Constitución alemá, como a moción de censura construtiva–, pero parece que se tivo que chegar a niveis críticos de desafección entre políticos e cidadáns para que nos partidos se empecen a estudar fórmulas que melloren a súa relación coa cidadanía.

Por unha parte, o PSOE, dentro do seu proceso de renovación da súa alternativa política, propón unha reforma do Senado, posibelmente unha das institucións (xunto coas deputacións provinciais) que os cidadáns perciben como máis inútiles. Constitucionalmente, está definida como cámara de representación territorial, pero apenas cumpre esa función e na práctica sirve fundamentalmente para retrasar o traballo lexislativo (en caso de diferenzas co Congreso, predomina a decisión da chamada “cámara baixa”).


Os socialistas barallan agora a incorporación do modelo alemán, que consiste en que os membros do Senado sexan designados polos gobernos autónomos e que teñan poder de veto na aprobación de leis que afecten directamente ás comunidades autónomas, sobre todo en materia de financiamento. Supón un cambio profundo, que ademais necesita unha reforma da Constitución (que contempla a elección de senadores por provincias e polos parlamentos autonómicos), polo que non ten moitas probabilidades de saír adiante. Pero deberían considerar que, a forza de frustrar calquera reforma, vai cobrando peso entre a opinión pública o criterio de que o Senado supón un gasto innecesario.


Tamén parece inspirarse en Alemaña a dirección do PSOE cando, despois de pasarse varios meses opoñéndose a que o PSdeG-PSOE elixa ao seu secretario xeral por votación directa de todos os seus militantes, de pronto decide propoñer que se incorpore á lei dos partidos políticos a obrigación de que todos os candidatos a cargos públicos sexan elixidos en eleccións primarias. O PS francés e o Partido Democrático italiano, entre outros, veñen utilizando ese método nos últimos anos. En España, tamén o contemplan en Esquerda Unida e en Unión Progreso e Democracia. Pero é que en Alemaña a lei obriga a todos os partidos a que elixan en primarias aos seus candidatos a cargos públicos (igual que lles obriga a celebrar congresos cada dous anos, con delegados elixidos polos militantes en votacións secretas, e a someterse a auditorías externas, dúas medidas que non estaría mal que tamén se copiasen).


Pero quizais a proposta más interesante sexa a que ven de lanzar o PP na Comunidade de Madrid: que un terzo dos 129 deputados autonómicos sexan elixidos en circunscricións uninominais por voto maioritario, e o resto co voto ás listas cerradas na circunscrición autonómica, completándose o reparto con criterios proporcionais. Desta maneira compaxinaríanse as vantaxes dunha certa relación directa entre os electores e o seu deputado de distrito coas vantaxes do sistema proporcional de recoller o máis axustadamente posíbel a diversidade política. Este sistema mixto é empregado en Alemaña nas eleccións xerais, combinándose ao 50 por cento o reparto maioritario e o proporcional.


En España a distorsión do sistema proporcional de votación constitúe unha das violacións máis flagrantes e sistemáticas da Constitución, permitindo aos dous principais partidos unha representación parlamentaria por enriba das súas posibilidades de voto, ao tempo que fai practicamente imposíbel a renovación de ofertas políticas. Introducir o sistema alemán nunha comunidade uniprovincial tería unha incidencia mínima, pero podería ter unha repercusión importante en eleccións xerais, combinando as eleccións uninominais en distritos provinciais (varios distritos en provincias máis poboadas) co reparto proporcional de restos no ámbito estatal (ou nos ámbitos autonómicos, como fan en Alemaña). Desa maneira, por exemplo, o PP non tería maioría absoluta no actual Congreso e formacións como EU e UPD terían unha representación realmente acorde co seu nivel de votos. Contaríamos cun parlamento vivo, ante o que o goberno non podería inhibirse tan facilmente como fai agora.

Publicado en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño | Deja un comentario

Cadernos da Viaxe – Xoán Antón Pérez-Lema L.

Xoán Antón Pérez-Lema L.

TRES AEROPORTOS PARA UN PAÍS

Os aeroportos galegos son un bó exemplo de cómo esa catástrofe chamada AENA xera ineficiencia e división entre galegos. AENA é a Administración aeroportuaria máis centralizada e ineficaz da Europa. Compre. pois, a  transferencia á Xunta dos aeroportos, reservándose o Estado o control do tránsito aéreo no marco da UE.

Mais a futura Administración aeronáutica galega non poderá incorrer no mesmo erro de AENA. Hai que descentralizar a xestión aeroportuaria. Os servizos (aparcadoiro, “handling”, restauración…) poderíanse xestionar por tres Consorcios público-privados autónomos,  liderados pola Xunta e cadanseus concellos e nos que se integren os axentes sociais principais de cadansúa área urbana.

Dende estes alicerces, a captación de vós habería ser coordinada. E as subvencións haberían ser decididas pola Xunta co sentido de País e equilibrio de servizos, por proposta dos concellos e operadores económicos e evitando contraprogramacións suicidas. Neste contexto  sería posíbel  certa especialización aeroportuaria, sempre que nos decatemos que os tres aeroportos están comunicados deficientemente co resto do territorio galego. Xa que logo se decidimos, por exemplo, que o aeroporto “x” monopolice a interconectividade galega coas Illas Británicas, ha existir, coma en Irlanda, un servizo frecuente de bus-lanzadeira que comunique ese aeroporto coas outras cidades, sexa cal for a  remuda normativa que cumprise.

Os aeroportos serven para conectar Galicia co resto da Europa, nomeadamente para garantirmos unha ampla e conveniente achega de turismo destes países e do resto do mundo. Cumpriría decatármonos que éste, o turismo, é o obxectivo principal e non, pola contra, as conveniencias do pequeno grupo de galegos  que usan decote os aerodromos.

Nos aeroportos, como en tantas outras cousas, o problema chámase centralismo. E o centralismo chama polo localismo e pola ineficiencia. Galicia ten que xestionar a súa política aeroportuaria e ésta basearse nos seus tres-si, tres- aeroportos.

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Deja un comentario

Rosalía de Castro: heridas sobre viejas manipulaciones – Marcos Sueiro

Rosalía de Castro

La celebración del 150 aniversario de la publicación de ‘Cantares gallegos’ de Rosalía de Castro, obra poética que marca el inicio del llamado Rexurdimento o renacimiento de la literatura escrita en gallega, ha venido acompañada de la aparición y publicación de un poema inédito de la escritora gallega más universal. El investigador Francisco Rodríguez ha recuperado tras numerosas intentos los versos de Rosalía publicados en el desaparecido diario madrileño ‘La Soberanía Nacional’ el 4 de junio de 1866 en honor al político liberal Salustiano de Olózaga.

Rosalía de Castro habría escrito el poema con motivo de la visita del político a Galicia aunque finalmente de Olózaga no se desplazó a tierras gallegas por «una causa puramente privada», según publica ‘La Soberanía Nacional’. En el mismo periódico se dice que los versos fueron escritos fruto de una petición realizada por el gremio de artesanos a la autora.

En el poema, que lleva por título ‘Al Señor D. Salustiano de Olózaga’, la poeta muestra su admiración por el político que participó en la redacción de la Constitución liberal de 1837 y que substituyó al conservador Estatuto Real de 1834.

Rosalía no duda en resaltar las cualidades aperturistas del diputado de Olózaga:

Señor, no me conoceis,
Mas porque yo os conocí,
Aunque quien soy no sabeis,
Sabed que sois para mí
Recuerdo de sagradas armonías,
Dulce esperanza de mejores días.

La propia autora también deja claro la opción comprometida y política de su obra y confirma la catalogación de «adelantada a su tiempo» que la crítica ha hecho sobre su pensamiento y el conjunto de su obra poética:

¿Por qué callar? ¿Es crimen, por ventura,
Cantar el bien… amar quien lo procura?

La obra y la vida de Rosalía de Castro ha generado numerosas tesis que han enfrentado a la crítica durante los años. De hecho las imágenes telúricas y elementos costumbristas frecuentes en el conjunto de su obras ha servido a la dictadura y los sectores más conservadores para permitir su exaltación y en algunos casos apropiación de la autora como instrumento político.

El autor de la tesis ‘Rosalía de Castro: extranjera en su patria’, Francisco Rodríguez, ha sido uno de los filólogos que ha alzado la voz contra «la manipulación a la que se ha sometido el pensamiento de Rosalía de Castro» y otros poetas han hablado abiertamente de un secuestro de la escritora de Padrón (A Coruña).

Y en medio, la Xunta de Galicia escogió a la escritora gallega Marta Rivera de la Cruz para dar comienzo a los homenajes a Rosalía de Castro. La decisión de la consejería de Cultura generó una enrome polémica debido a que Marta Rivera escribe en español y se ha posicionado en contra de la inmersión lingüística en Galicia. Colectivos como la Mesa por la Normalización Lingüística afirmaron que «Rivera de la Cruz no fue seleccionada por su producción literaria, sino por su posición contraria al gallego». También diputados como la nacionalista Ana Pontón acusó a la escritora de ser «beligerante contra el idioma gallego».

Por su parte, Marta Rivera de la Cruz, que asistió a los actos del 150º aniversario de la publicación de ‘Cantares Gallegos’, aprovechó la ocasión para decir que «Rosalía dejó de escribir en gallego por gente como ésta» y recordó que «Rosalía no era una persona dogmática, no era una persona cerril, era una persona muy abierta». Finalmente la polémica se fue diluyendo a pesar de que los reproches entre los distintos sectores literarios y políticos continúan a propósito de la escritora.

Precisamente la celebración del 150 aniversario de la publicación de Cantares Gallegos ha servido para que vuelvan a confluir la oficialidad y la crítica. La propia Xunta de Galicia ha presentado una edición cuidada de la obra y desde la consejería de Cultura se aprovecha para ensalzar la calidad literaria de una autora bilingüe y recordar que escribía en los dos idiomas oficiales de Galicia.

También 25 poetas gallegos contemporáneos, entre los que destacan nombres como Yolanda Castaño, Olalla Cociña, María do Cebreiro o Claudio Rodríguez Fer, harán una reinterpretación de los textos de ‘Cantares gallegos’, ajustada al siglo XXI, dando lugar a la construcción de poemas inéditos. Se trata para todos ellos de reivindicar el brillante ejercicio literario que supuso la publicación de ‘Cantares gallegos’ que recuperó al gallego no sólo como lengua poética sino también reconocer el esfuerzo de Rosalía de Castro en un contexto donde la mujer estaba completamente relegada.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Deja un comentario

Volver a empezar… – Antonio Campos Romay

Antonio Campos Romay

“Volver a empezar” foi a primeira película española en fala non inglesa que conseguiu un Óscar. Os críticos, masacrárona nunha primeira aproximación, “cagando sentenzas” que diría un castizo coa frivolidade pomposa de quen o seu talento mídese por lareteos fachendoso e a falla de mesura hacia o traballo alleo. O veredicto das “taquillas” xunto co premio deixaron no luar que merecía a obra de Jose Luís Garci, que nos conta a vida dun exiliado que a morte de Franco volta a súa cidade natal para reencontrase co deixado  atrás e o amor da súa xuventude. Para entón “os críticos” dábanse cos talóns non cu para acadar as primeiras ringleiras de louvanzas ao  director asturiano. E fermosa a dedicatoria que no remate da película ofrece Garci : «Quero render homenaxe aos homes e mulleres que empezaron a vivir a súa mocidade nos anos trinta; e en especial, aos que aínda están aquí, dándonos exemplo de esperanza, amor, entusiasmo, coraxe e fe na vida. A esa xeración interrompida, grazas».

Non filme o cancro do protagonista pecha horizonte posibles. Referido ao momento político actual a sensación que se ten e que tras o paso de PP polas institucións exercendo como meritorios entusiastas dos intereses xermanos e particulares da Sra Merkel, e que tras eles haberá que “Volver a empezar” En tal medida que nalgúns caso atopariamonos coa necesidade de recuperar  reivindicacións que neste pais facíanse nos anos 30. Compre lembrar algúns parágrafos e puntos dun manifesto que co galo do 1º de maio facían publico as Comisión Executivas do PSOE e dá UGT asinadas por Juan Simeon Vidarte non nome do Partido Socialista e de Francisco Largo Caballero pola UGT…A data do documento era 18 de abril de 1936.


No segundo paragrafo do comunicado dicíase…“O capitalismo de hoxe, e un montón de ruínas dunha economía anarquizada que morrese de vella, criminal e cobizosa. Os seus progresos, casados coa miseria, enxendraron un exercito de parados que están amasando con bile e con sangue o cativo anaco de pan que disputase a Humanidade en guerra civil, sen tregua, sen piedade e sen outro indicio de redención que o socialismo, convertido de formula teórica, en realidade social”


Outro paragrafo iniciase do seguinte xeito “unha noite de martirios materiais e de sufrimentos morais e o momento actual español”…


Nas aspiracións que reclamaba o documento recollense :


6.- Represión implacábel da usura…


7.-Diminución das rendas abusivas


8.- Extensión do crédito agrícola


9.-Derrogación da Lei de Arrendamentos e promulgación dunha nova e revisión dos desafiuzamentos

13.-Xornada máxima de 40 horas

17.-Castigo do “DELITO DE ENVILECEMENTO DO SALARIO”. 


22.- Acceso da xuventude obreira as aulas universitarias


23.- Ensino profesional e axuda económica a xuventude que a reciba.


Polo o camiño que nos leva o este goberno, doméstico de, ou domesticado pola Sra Merkel e a “Troika”, o dramático non será “Volver empezar”… O dramático, e que para entón para este país, coma ao protagonista da película o futuro haberá deixado de existir consumido polo cancro dun capitalismo salvaxe, insaciable, con cara teutona,  reencarnación de Eris,  deusa grega da Discordia, enfrontada sempre coa Harmonía e coa romana Concordia.

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Deja un comentario