Aquí pode pasar de todo – José Luis Gómez

Mario Draghi

O profesor Antón Costas resumiu os grandes problemas de España en poucas palabras. O primeiro problema é o elevado endebedamento, cuxa causa inicial foi máis o sector privado que o sector público; o segundo, o sobrecusto ou prima de risco que o Tesouro español está pagando para financiar ese endebedamento nos mercados privados de capitais, e o terceiro, a débil competitividade de España no mundo. A combinación de todos eses males é o que limita a capacidade de crecer e, xa que logo, de crear emprego, que é o que lle preocupa á xente.

Mellorar a competitividade depende dos españois, pero as demais cousas non só dos españois: tamén da eurozona, é dicir, de Alemaña, que controla o Banco Central Europeo coma se fose seu. Dito doutro xeito: hai unha parte da prima de risco que corresponde a España e outra ao conxunto da eurozona, polas propias debilidades do euro. Se o BCE asumise isto debería aliviar o financiamento de España, cuxa economía en recesión non pode soportar durante moito tempo custos financeiros do 6-7%. Pero, de momento, resístese a facelo e cando fala de botar unha man parece máis ben unha man ao pescozo do moribundo. En palabras do presidente do BCE, Mario Draghi, a España agárdalle unha condicionalidad «estrita e efectiva», que se suma á asociada á liña de crédito de ata 100.000 millóns para sanear e recapitalizar o sistema financeiro. Traducido: máis axuste e, en consecuencia, máis recesión. Pero por aí non se chega a ningunha parte, por moito que haxa un segundo rescate.

Ante esa tesitura, o Goberno de Rajoy debe escoller entre máis sacrificios dos seus cidadáns para seguir no euro ou saír do euro. Para o primeiro apenas hai marxe -a laranxa está tan espremida que solta pouco zume- e do segundo ninguén quere falar, temendo consecuencias terribles en termos de empobrecimento xeral de España, froito do que sería unha depreciación sen precedentes. Solución? Alemaña. Crave a favor? EE UU e o FMI. E non por solidariedade con España, senón polo seu propio interese: a eurozona está adentrándose nunha nova recesión que ameaza á economía de EE UU, onde Obama ten pronto eleccións. Botarlle unha man a España e a Italia ten un prezo, pero aínda sendo alto pode ser inferior ao de contaminar a eurozona e EE UU, cuxa interdependencia é moi grande. O dito: aquí pode pasar aínda de todo. Irémolo vendo.

Publicado en AUTORES, José Luís Gómez | Deja un comentario

O axuste sen incentivos chámase máis recesión – José Luis Gómez

José Luis Gómez

Inmerso nun aluvión de críticas, nos medios e nas redes sociais, pola súa política de axustes, o presidente Rajoy decidiu comparecer ante os xornalistas, pouco antes de saír cara a Galicia para relaxarse un pouco. Sen as reformas, intervirían España, dixera o xefe do Goberno en xuño, o día que arrincaba o Mundial, cando evitou falar de rescate, a diferenza da prensa internacional. Pero poucas semanas despois o rescate volve estar encima da súa mesa. Distinto dos de Grecia, Portugal e Irlanda, pero rescate ao fin. A razón non é outra que os problemas de España para financiarse no mercado a un tipo de interese razoable, que a súa economía poida pagar. En definitiva, España como país rescatado deberá demostrar que cumpre a machada a política fiscal que se lle aconsella’ desde Bruxelas e que polo menos nas súas grandes liñas parece resumirse neses 102.000 millóns de axuste programado de aquí a 2014. Se Rajoy fai os deberes ao gusto de Merkel -prognostícase en La Región-, Draghi abrirá a billa do diñeiro, como xa parecen estar descontando os mercados. Pola contra, habería que ir pensado en saír do euro, algo que case ninguén quere en España.

Rajoy arrincou ben na súa conferencia de prensa do venres, ata foi didáctico e claro; enredouse a metade de camiño, poida que en parte á mantenta; na quenda de preguntas mareou a perdiz, para recoñecer ao seu xeito que haberá un segundo rescate, e finalmente foise sen comentar unha palabra do plan de axuste dos 102.000 millóns ata 2014, o cal cando menos resulta sorprendente.

Cen mil millóns é o 10% do PIB, unha cifra que require non só unha conferencia de prensa, senón varias conferencias de presidentes, se é que o Goberno pretende realmente sacar adiante semellante proposta de aforro. Só, sen as autonomías, tampouco podería conseguilo, e menos aínda cun equipo de goberno que empeza a estar ‘tocado’. Pero vaiamos por partes, partindo en grao sumo inmediato. Todo parece indicar que haberá un segundo rescate, á espera de coñecerse as condicións do BCE, e que só as pensións parecen estar a salvo do que poida pasar, que en calquera caso será grave. Todo o demais queda a expensas das esixencias de Bruxelas, que en pronunciamientos anteriores si deslizara o seu interese por alargar a idade de xubilación, unha cuestión que non debe pasar inadvertida, como informou El País. Por iso o Goberno prometeu a Bruxelas elevar a idade efectiva de xubilación e encargou a Facenda que endureza as prexubilacións.

As condicións sobre o probable segundo rescate estarán en función da credibilidade que Bruxelas e o BCE lle outorguen ao plan do orzamento bienal. E, de entrada, o plan non parece consistente, por falta de realismo e de concreción. Un botón de mostra: hai unha partida -nada menos que de case 20.000 millóns- que é tan xenérica como dicir que haberá unha reestruturación completa do sector público autonómico, que se irá deixando notar con maior intensidade en 2013 e 2014. Tamén custa crer a proxección do crecemento previsto para 2014, tras recesións tan profundas en 2012 e 2013, pero é verdade que iso dependerá precisamente de como se fagan axustes e, sobre todo, das súas políticas de acompañamento -léase incentivos-, das que nada se sabe. O que si se ve é que é tanto o que se pretende recortar e tan pouco o que se vai a ingresar, debido á recesión, que a redución do déficit seguirá facéndose durante anos a costa do Estado do benestar.

Publicado en AUTORES, José Luís Gómez | Deja un comentario

Propuestas liberales de más recortes en España

El recorte de 10.000 millones de euros aprobado por el Gobierno español para Educación y Sanidad es insuficiente para Alemania.

De hecho, su ministro de Finanzas, Wolfgang Schäuble, reclama una nueva reducción en dichas partidas a cambio de su apoyo para que el Banco Central Europeo (BCE) compre deuda española.

Estos es lo que opinan diversos economistas liberales españoles:

Juan Iranzo: «No es recortar, es racionalizar»

Según el profesor Iranzo, no se puede hablar de recortes sino de racionalización de los recursos. Hay un amplio margen de mejora, sobre todo en Sanidad y Educación.

En el primer caso es posible tomar medidas para moderar la demanda, pero no desde un punto de vista recaudatorio sino desde un punto de vista disuasorio. Y, como ejemplo de racionalización, considero que las máquinas deberían estar operativas más horas.

En el ámbito de la Educación, es inútil tener tantas universidades. Sería conveniente unificarlas para que todas puedan ofrecer todas las carreras. Por otro lado, creo que la bajada de los tipos de interés también será positiva para nuestra deuda y para las emisiones del Tesoro.

Rafael Pampillón: «En las comunidades autónomas»

El profesor sostiene que pueden acometer más recortes en las comunidades autónomas. Su mayor gasto está en las empresas públicas en las que se gasta mucho y a veces se utilizan para colocar a amigos y familiares.

Muchas de ellas se pueden cerrar o privatizar. También se puede recortar vía diputaciones, asesores o consejeros, muchos de ellos innecesarios.

Existe, además, un problema de duplicidades de cargos entre las autonomías y la Administración central. Respecto a Educación y Sanidad, junto a la deuda del Tesoro, constituyen el grueso de la deuda y es más fácil reducir esas partidas que cerrar polideportivos, pero, insisto, donde mayor recorte se puede acometer es en las comunidades.

Carlos Rodríguez Braun: «Quedan parcelas para reducir más»

El experto señala que el gasto público se puede recortar en todas las parcelas, incluida las correspondientes a Sanidad y Educación. Hasta ahora el Gobierno presidido por Mariano Rajoy ha impulsado numerosas medidas destinadas a recortar el gasto público.

Sin embargo, han conseguido reducir más bien el gasto privado. Ha subido los impuestos, una medida que ha repercutido sobre todo en el consumo de los hogares. Las familias son quienes principalmente se han visto obligadas a llevar a cabo un mayor reajuste y han tenido que hacer importantes renuncias.

Creo que se pueden bajar los impuestos para que las familias gasten más y, de este modo, aumente de nuevo el consumo.

Alberto Recarte: «En 400.000 empleados públicos»

El economista indica que queda pendiente por recortar bastante en las comunidades autónomas. Bueno, en realidad, en la práctica no se ha hecho nada. Creo que el principal recorte debe producirse en las partidas de personal.

Sobran 400.000 empleados públicos, no funcionarios, tanto en los servicios centrales de las Administraciones autonómicas y corporaciones locales, como en las fundaciones, empresas y consorcios públicos.

Es fundamental conocer lo que un país puede pagar para establecer sus planes y necesidades.

Por tanto, las Administraciones deben tener en cuenta, a la hora de desarrollar sus estructuras y servicios para los ciudadanos, hasta dónde puede llegar con sus presupuestos.

Blas Calzada: «No podemos gastar lo que no tenemos»

Calzada advierte de que no podemos gastar lo que no nos podemos permitir y, por supuesto, hay que hacer algo. Por tanto, habría que dejar de subvencionar determinados capítulos que no podemos asumir en Educación y Sanidad. Hay que saber hasta dónde podemos llegar y hacerlo lo antes posible. La gente piensa que la Sanidad y la Educación son un derecho, pero sólo son un derecho si lo podemos sufragar.

No podemos gastar lo que no tenemos, teniendo en cuenta, además, que no nos prestan. Hay que saber hasta dónde se pueden financiar los gastos de la Sanidad y la Educación, pero es muy importante que a la hora de recortar se elija bien y se prescinda primero de lo menos importante.

Juan Velarde: «Los recortes desde el lado autonómico»

El veterano Velarde opina que las autonomías son las que tienen una mayor capacidad para reducir del gasto público.

La Sanidad tiene que pasar del ámbito autonómico a la Administración Central a través del Sistema Nacional de Salud; este es un recorte obligado. Los grandes recortes tienen que venir del lado autonómico porque tienen un margen tremendo.

Desde representaciones en el exterior, medios de comunicación sociales, televisiones, radios… Si no se hace nada las consecuencias serán gravísimas, a pesar de que pueda herir la sensibilidad de las comunidades autónomas que tratan de jugar a ser estaditos.

Hay que rebajar la masa enorme de empresas públicas y consorcios creados exclusivamente para escapar del control del gasto.

Publicado en DOSSIERES | Deja un comentario

La crisis era predecible – Vicenç Navarro

Vicenç Navarro

Veamos por partes. Y analicemos primero cómo se detecta una burbuja como, por ejemplo, una burbuja inmobiliaria. Se mira, en primer lugar, la evolución de los precios del producto sujeto de la burbuja, en este caso, la vivienda. Y se ve rápidamente que estos precios suben enormemente. En sí este gran crecimiento no es indicador de una burbuja. Sí que lo es, sin embargo, cuando todos los demás precios, comenzando por el precio del trabajo –es decir los salarios- no suben. Entonces sí que hay una burbuja. Los salarios y el número de asalariados son, en cualquier país, uno de los factores más importantes para conocer el nivel de demanda de un producto de consumo popular. Pues bien, esto es lo que ocurrió en España desde 1998 a 2007. El precio de las viviendas subía y subía y en cambio el precio de los alquileres, por ejemplo, casi no subía. En realidad estaba estancado. Si la causa del crecimiento de los precios de la vivienda y de la construcción era el crecimiento demográfico ¿cómo podría explicarse que el precio del alquiler no subiera también?

A riesgo de parecer repetitivo, hay que subrayar que una de las variables más importantes para detectar una burbuja es la diferencia entre el precio de un producto y el nivel de capacidad adquisitiva de la mayoría de la población, es decir, de las clases populares, que viene dado por lo que se llama masa salarial, que son los salarios de todos los trabajadores. El nivel salarial y el número de gente asalariada configuran una variable clave para entender la capacidad adquisitiva de la población, la gran mayoría de la cual son las clases populares.

Como esta capacidad adquisitiva no subía, y el precio de la vivienda sí que subía, la población tuvo que pedir prestado mucho, mucho dinero. Y esta es la raíz del enorme endeudamiento de las familias españolas. Esta realidad apenas ha sido citada en los medios de mayor difusión del país, que explican el endeudamiento por el fácil acceso al crédito. Es cierto que la entrada de España en la Eurozona facilitó el acceso al crédito. Pero ello no es razón suficiente para explicar el enorme endeudamiento, pues otros países de la Eurozona también tenían fácil acceso al crédito y su nivel de endeudamiento nunca alcanzó los niveles que alcanzó el de España. Ahora bien, mientras el crédito continuara fluyendo, todo parecía normal.

Pero un analista crítico de la realidad podría haber visto que tanto crédito era insostenible y podía crear un problema mayor, como así fue. Cuando la banca alemana, que era la mayor fuente de crédito, así como la francesa, se paralizaron (llenas de pánico porque descubrieron que estaban contaminadas por productos tóxicos procedentes de la banca estadounidense) todo el sistema colapsó, es decir, la enorme burbuja inmobiliaria explotó, arrastrando con ello el 10% del PIB español en cuestión de meses. Fue un tsunami financiero, resultado, en gran parte, de la enorme avaricia de los especuladores –la banca y el sector inmobiliario- y la complicidad, además de la incompetencia, del equipo directivo del Banco de España que es, en teoría, el regulador de la banca y la agencia responsable de prevenir esta catástrofe. La enorme irresponsabilidad de tales dirigentes fue desoír las voces críticas que estábamos alertando del problema, incluidas las de técnicos del Banco de España.

Es imposible rellenar este vacío de un 10% del PIB substituyéndolo por otras actividades con las políticas de austeridad (recortes y más recortes) que se están siguiendo en España. También lo dijimos al principio de la crisis unos pocos sin que nos hicieran caso. Es obvio que estas políticas son suicidas económicamente porque cuando el sector privado está tan endeudado como lo está el español, el único que puede estimular la economía es el sector público ¡Y lo están recortando! Esto es un indicador del dogmatismo de los economistas neoliberales (que dominan la cultura económica del país) que, a pesar de la enorme evidencia de que las políticas de austeridad están llevando al país a un gigantesco desastre, continúan promoviendo y llevando a cabo tales políticas, insistiendo miles de veces en que tales medidas son necesarias para recuperar la famosa confianza de los mercados, ignorando que el que marca los intereses de la deuda pública es el Banco Central Europeo, que como he dicho muchas veces, no es un Banco Central, sino un lobby de la banca alemana y del Banco Central alemán.

Es importante señalar que algunos de estos neoliberales añaden que las políticas de austeridad son insuficientes y hay que complementarlas con políticas de crecimiento, desconociendo que estas últimas no serán eficaces a no ser que se eliminen las primeras. Como todo dogma, la causa de que se reproduzca, a pesar de su obvia falsedad, es porque sirve intereses económicos y financieros que se benefician de tales políticas. He documentado y publicado una larga lista de beneficiarios de la reproducción de dicho dogma neoliberal, que van desde la gran banca y gran patronal alemana a la gran banca y gran patronal española. La banca alemana se beneficia del enorme flujo de capitales de la periferia (incluyendo España) al centro (Alemania) y la gran patronal alemana se beneficia de los relativamente bajos salarios de los trabajadores alemanes (en relación con su productividad) y de la imposibilidad de los países periféricos (incluida España) de devaluar la moneda para poder competir con sus productos: la gran banca española, porque se está reestructurando el sistema financiero en términos muy favorables a ella y con gran apoyo de fondos públicos, y la gran patronal española (que genera su propio crédito) porque está consiguiendo lo que siempre ha deseado, bajar los salarios y debilitar a los sindicatos, y eliminar el Estado del Bienestar.

Ahora bien, existen alternativas (ver Hay alternativas. Propuestas para crear empleo y bienestar social en España y Lo que España necesita. Una réplica con propuestas alternativas a la política de recortes del PP, de Vicenç Navarro, Juan Torres y Alberto Garzón). España tiene los recursos para salir de la crisis. Sólo un dato: si España tuviera los mismos ingresos al Estado que Suecia, el Estado español ingresaría 200.000 millones de euros más, con lo cual se podrían crear cinco millones de puestos de trabajo, eliminándose el desempleo que es el problema humano, social y económico más grave que tiene España. El hecho de que ello no ocurra se debe, no a causas económicas y/o financieras, sino políticas, es decir, al enorme poder que las fuerzas conservadoras tienen sobre el Estado español. Así de claro.

Publicado en AUTORES, Vincenç Navarro | Deja un comentario

O Goberno das mamandurias – Antonio Campos Romay

Antonio Campos Romay

Dona Esperanza, Condesas de Murillo e Grande España, “A Tamayona”, (operación Tamayo e Cia), advirte necesario e urxente  acabar coa “mamandurria” que ela presume que tras sete meses de goberno popular asoma por todos os recunchos. Non seria oportuno por en cuestión a autoridade en materia de “mamandurrias” de tan distinguida dama.

De seguro a reflexión espértaselle o coñecer que a Sra. Bañez, Ministra de Traballo versada en triturar os dereitos dos traballadores e filtrar con traizón das súas obrigas de gobernante os ERE que pasan polo seu despacho cando afectan aos seus rivais políticos,-no seu criterio inimigos-, non dubida en cobrar do Congreso dos Deputados case 2000 euros como compensación por aloxamento fóra da súa circunscrición. Esta señora ten a fortuna de vivenda propia na cidade de Madrid. Tampouco  pasóuselle por alto á perspicaz “Tamayona”que non é caso singular e que  reprodúcese no piadoso ministro do Interior Sr. Fernández e no lustroso  ministro de Agricultura. Ou no  caso do Sr. Montoro, aínda ministro de Facenda. Ou de Dona Elvira Rodriguerz, presidenta da Comisión de Economía do Congreso con cinco pisos na capital… Ante tales casos, seria inxusto falar duns gobernantes con habito de “mamandurria”?  Cabria engadir como nota de cor á filla de Fabra, (Andreiña “que se fodan”) con fastuosa residencia conxugal en Madrid. Estas xentes tan amantes do anglosaxón,  deberían saber que naqueles predios estas trapalladas conlevan  a dimisión.

Abunda a favor do criterio de estar ante uns gobernantes proclives as “mamandurrias”, a súa vontade inequívoca de manter o que podería cualificarse como “a nai de todas as mamandurrias”, as deputacións provinciais, residuo do centralismo de factura francesa iniciado coa dinastía borbónica. Adelgazar a administración –algo plausible- debeu facerse decontado co inicio do deseño autonómico. Transferir xestión, diñeiro, e xestores. Non limitarse aos dous primeiros aspectos e deixar os recursos humanos no lugar onde  iniciábase a cesión sen tarefas identificables e duplicar a administración no lugar de recepción da competencia. Nin unha soa empresa no orbe fixera tal tolería habendo de mudar a súa ubicación. Certo que requiriría un proceso de negociación e compensacións pero en todo caso, con resultados mais racionais. Recibidas as competencias no nivel autonómico a seguinte acción indispensable era absorber a obsoleta maquinaria provincial nuns casos nas Consellerías de Presidencia como entidade  cooperadora dos concellos ou nas que procedera. Incorporando o persoal das mesmas a extinguir, cancelando unha estrutura redundante. Ao tempo, potenciando  nos municipios aquelas competencias que lle son propias e reducindo  a existencia de entes locais de dimensión inviable. Pero corrixir estas mamandurrias, nin están ni se as espera na axenda do goberno popular.

Un goberno que anda xa escaso de lexitimidade tras rachar o contrato social cos electores por incumprimento sistemático dos compromisos previos, sérvese da crise para aplicar os seus intereses ideolóxicos e partidarios. Co único apoio de  coros mediáticos afíns non só intenta desmantelar o estado  de benestar,  senón de xeito concreto o modelo autonómico. Esquecendo que  a modernización e progreso das tres ultimas décadas non serian entendibles sen tal realidade. Outra cousa é a necesidade de implementar o estado federal  que non houbo posibilidade  de establecer na  Constitución do 78. Cos  oportunos retoques no mapa, o caso de Madrid por vía de exemplo. E que teña en conta as características nacionais de Cataluña, Euskadi,  e Galicia.

Transixir coas mamandurrias dos evasores fiscais  exoneradas  por este goberno coa coartada da recadación non reflicte efectos suliñables para o erario publico. A mamandurria de defraudadores,  a mamandurria enlouquecida do sector bancario, a mamandarria de determinados niveis  patrimoniais ou sicavs, a mamandurria das empresas máis poderosas con tributación inversamente proporcional aos seus beneficios… Son algúns dos colectivos máis agasallados por uns gobernantes que aparentan sentirse en boa veciñanza coa “mamandurria”  que inqueda a  señora condesa.

Tal como di a devandita “grande de España”, é necesario rematar coa “mamandurria” que por acción ou por omisión, atopa doado acomodo neste goberno. No fondo e nas formas.

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Deja un comentario

Sarcasmo hipócrita da dereita rancia – Xosé A. Gaciño

Xosé A. Gaciño

Para aplicar os ríxidos criterios da austeridade xermánica, acóllense á vontade maioritaria da Unión Europea. En materia de aborto, en cambio, prefiren aliñarse coa moi minoritaria vontade dos máis integristas (Malta e Irlanda, concretamente). Forma parte do xogo de intereses e demagoxias, deste como doutros gobernos. Cando algunha medida non levanta entusiasmos, mellor refuxiarse no consenso internacional, pero, cando se cre conectar cunha parte da cidadanía con rendibilidade electoral, non hai ningún problema en presentarse como xusticeiros solitarios.

Está por ver, de todas formas, que a regresión lexislativa que anuncia o ministro Ruiz-Gallardón en relación co aborto vaia ter rendibilidade electoral. As últimas enquisas revelan, dentro do limitado nivel de fiabilidade de calquera enquisa, que ate a maioría dos católicos e dos votantes do PP está en contra de reformar a actual lei de prazos.


O dos católicos é especialmente chocante, pero hai tempo que a maioría dos católicos españois se limita a certas prácticas rituais (vodas, bautizos e comuñóns), máis por tradición social que por convencemento, asumíndoas como compatíbeis con prácticas como o divorcio, os anticonceptivos ou mesmo o aborto, tan enfrontadas coa ortodoxia da relixión que din practicar. Quizais por iso a xerarquía preme ao poder civil para que o Código Penal se asemelle o máis posíbel aos preceptos da moral católica: como non consegue convencer aos seus propios fregueses de que asuman as súas normas morais, pretende que sexa o Goberno o que impoña esas normas a todos os cidadáns.


O caso é que o ministro de Xustiza, Alberto Ruiz-Gallardón, que nalgún momento tratou de ofrecer unha imaxe diferente, “moderna”, dentro da maioritariamente rancia cultura da dereita española, parece decidido a substituír a Mayor Oreja como cabeza visíbel do sector máis integrista e intransixente do PP. El saberá con qué intencións.


De momento, está na fase dos globos sonda. Ocupado este Goberno case de xeito monográfico na produción compulsiva de decretos de recortes, Ruiz-Gallardón non pasa de amagar con retrocesos na representatividade do Consello do Poder Xudicial (parece que reconducido a última hora, nun consenso que inclúe ao novo presidente dos xuíces, progresista, e ao PSOE) e na consideración penal do aborto (sen esperar a que o Tribunal Constitucional resolva o recurso presentado polo Grupo Popular contra a actual lei de prazos, que leva máis de dous anos de vixencia e que é a fórmula máis estendida no ámbito da UE).

Para non perder o fío do seu suposto “progresismo”, o ministro presentaba o seu propósito de volver a unha lei de supostos como unha defensa da muller nai, á que considera acosada por unha campaña de presións contra a maternidade, e avogaba por un aumento sensíbel de axudas ás nais para garantir esa maternidade ameazada. Soaba contraditorio no contexto de reducións continuas de toda caste de gastos sociais. 

A contradición convértese en sarcasmo hipócrita no último e recente anuncio, o da supresión da malformación conxénita do feto como suposto de aborto permitido. O anuncio producíase practicamente o mesmo día no que se confirmaba a conxelación das axudas previstas na lei de dependencia. O ministro aparece así ou como un francotirador despistado ou como un cínico perfecto, sobre todo se recordamos que os populares tamén presentaran, hai case trinta anos, recurso de inconstitucionalidade contra a primeira lei do aborto, limitada entón polos socialistas a uns determinados supostos, en aras dunha moderación mal entendida: a reacción integrista da dereita foi a mesma que se tivesen aprobado directamente unha lei de prazos.


Rápida e “europea” para recortar dereitos sociais. Lenta e retrógrada en cuestións morais. Quizais haxa que esperar outros trinta anos para que a dereita española máis rancia acepte unha lei de prazos para o aborto.

Publicado en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño | Deja un comentario