Xerais con sabor a transición
Vai concluíndo o maratón electoral que se iniciou cos comicios europeos en maio do ano pasado. Pasadas as andaluzas de marzo deste ano, as municipais e autonómicas (en trece comunidades) de maio, e as catalás de setembro, desembocamos agora, en cuestión dun par de meses, nas eleccións xerais. Será como a apoteose final despois deses exercicios de quecemento electoral, que foron clarexando algunhas tendencias apuntadas nas eleccións ao Parlamento Europeo, pero que non remataron de despexar dúbidas na evolución do mosaico de forzas políticas.
A principal tendencia marcada nesas eleccións europeas do 2014 foi a da decadencia do bipartidismo. Por primeira vez nunhas eleccións de ámbito estatal, a suma dos votos dos dous grandes partidos (Partido Popular e Partido Socialista) non chegaba ao cincuenta por cento do total dos votos (49,06 por cento exactamente). Paralelamente, medraban os apoios electorais a algunhas forzas minoritarias (Esquerda Unida, Unión Progreso e Democracia, e Cidadáns, que probaba sorte fora do seu inicial ámbito catalán) e emerxía unha nova forza política, Podemos, que, configurada poucos meses antes da data de votación, se situaba ao nivel das forzas minoritarias veteranas.
Ano e medio despois, e con catro convocatorias electorais cubertas, ese panorama ten matices a considerar, cara á última confrontación. Por exemplo, que o bipartidismo segue a estar en decadencia, pero resiste máis do que parecía. Tanto nas autonómicas andaluzas (62,19 por cento dos votos entre os dous “grandes”) como no conxunto das eleccións en trece comunidades autónomas (54,43 por cento) e no total das municipais (52,07 por cento) superaron a metade dos votantes. Sufriu en cambio un severo correctivo nas máis recentes eleccións autonómicas de Cataluña: só conseguiron atraer ao 21,2 por cento dos votantes. Certamente, nesta comunidade como en Euskadi, o bipartidismo estatal sempre tivo as súas limitacións, sobre todo nos comicios autonómicos. Seguir leyendo
