España debe 817.164 millones de euros, toma burbuja – Aurelio Jiménez

Aquí tenemos la próxima burbuja: la de deuda pública. Según datos publicados por el Banco de España, al cierre del tercer trimestre del año la deuda pública española representa el 77,4 % del Producto Interior Bruto (PIB). Para que nos entendamos, y tal como señalo en el título del artículo, le debemos al resto del mundo 817.164 millones de euros. Casi nada. A esos que creen que España no tiene un problema de deuda yo les pido que me iluminen: ¿como vamos a pagar eso?

Como no podía ser de otra forma, esta cifra marca un récord histórico. Si desgranamos los datos y repartimos el pastel observamos que la Administración Central debe 695.519 millones, las comunidades autónomas 167.460 millones y los ayuntamientos 43.802 millones. Mientras que la primera ha incrementado su endeudamiento en un 2,24 %, comunidades y ayuntamientos lo han reducido en un 0,48 % y 2,65 %, respectivamente.

Aunque estos datos ya son como para perder el sueño, vamos ahora con otros más tenebrosos aún: el Gobierno prevé que la deuda pública cierre 2012 en el 85,3 % del PIB y que se sitúe en el 90,5 % el próximo año, según consta en los Presupuestos Generales del Estado de 2013. Y esto, amigos, es la previsión optimista de un Gobierno que vive en el país de las golosinas, porque si atendemos a las proyecciones que llegan de fuera, nuestra deuda bien podría superar la barrera psicológica del 100 % del PIB en 2013.

Como ya he señalado en alguna ocasión, cuando acabe 2013 España deberá cerca de un billón de euros, lo que representa más del doble respecto a 2011. Y lo peor de todo es que el crecimiento del endeudamiento es exponencial y no conocemos receta alguna que a corto plazo nos permita subsistir internacionalmente sin recurrir a más deuda.

La economía española es como un toxicómano incapaz de sobrevivir si no corren ríos de deuda por sus venas. Somos adictos al dinero de otros y creemos que trayendo maletines repletos del mismo desde el futuro conseguiremos salir de este entuerto que en el que nos hemos metido. No, señores, esa no es la solución. No podemos emitir deuda indefinidamente y de forma exponencial. Hay que ponerle freno a esta locura si queremos evitar un default en toda regla.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Deja un comentario

Una pieza oratoria sin desperdicio – Ana Mato, Ministra de Sanidad del Gobierno de España

Ana Mato Adrover

La Señora Ministra de Sanidad ha protagonizado una complicada rueda de prensa en la que, nerviosa, ha dicho entre otras cosas que el Gobierno «ha universalizado la sanidad», que «no hay cosa que tenga más valor que una medicina que cura enfermedades» o que «hemos aprobado una medida aprobada”:

“Buenas, buenas días, buenas tardes a todos.

En primer lugar agradecerles… Vamos hemos universalizado la sanidad para los españoles. Saben ustedes que la sanidad es universal y que estaba recogida en muchas leyes pero nunca se aplica hasta el final.

Todos los españoles tienen derecho a asistencia sanitaria gratuita. Todos sin dejar uno.

Lo primero que vamos a hacer es eeehhh incorporar al derecho español un artículo de una directiva que les diré que está incorporado al derecho español todo eeeh  laaa toda la directiva menos un artículo que justo es el artículo que prohíbe de forma explícita desplazarse en busca de atención sanitaria.

Luego hemos quitado también una cartera que llamamos cartera común suplementaria que la adjunto si me lo permiten con la cartera accesoria.

Ahí estarían pues las prestaciones farmacéuticas, las terope.. tripe… teroperapéuticas, ehh… me he equivocado en la en el nombre y poner en valor lo que tiene mucho en valor, porque no hay cosa que tenga más valor que una medicina que cura enfermedades.

Hemos adoptado una medida que ya estaba adoptada. Lo más importante que por primera vez los parados sin prestación parlamentaria, que… perdón sin presta sin.. sin pre…presta sin prestación sin prestación por desempleo, perdón.

En definitiva eeeh lo que les decía. No es lo mismo una persona que no está enferma en su consumo de medicamentos que una persona que está enferma.

Los pensionistas que es no pagan nada son aquellos que ya no tienen derecho a prestación por desempleo, es decir los que ya tienen los que tienen simplemente eeehh. los.. ah perdón, pensionistas. Pensionistas son de los pe que tienen el… hablamos de renta no de pensiones.

Pues yo ya me voy  callar.”

Puede seguirse en : Declaración sonora de Ana Mato.

Publicado en ARTÍCULOS DE OPINIÓN | Deja un comentario

Un presidente mentirán – Antonio Campos Romay

Bismark, alemán, ó “Canciller de Ferro” (pero menos que a Sra. Merkel), afirmaba, “nunca se minte tanto como antes das eleccións, durante a guerra e logo dunha cacería”. O Sr. Rajoy debeu interiorizar tanto a cita do bigotudo canciller, que non foi quen de frearse tralas eleccións. Boris Pasternak escritor recoñecido en xeral e especialmente entre a dereita dicía en cambio “Anóxame e non me gusta a xente indiferente á verdade” Seguramente non lle compraceria coñecer ao Sr. Rajoy. Un home que tanto na condición de candidato como na presidencial e teimudo en faltar á súa palabra. O máis preocupante, non é que minta – que si -, senón que imposibilita a súa credibilidade. Nin sequera tivo a cordura de dicir algunha verdade na que apoiarse.

En Valencia en 2010 diante dos seus incondicionais: “a suba do IVE é a sabrada do mal gobernante”. O IVE non se subirá.  No discurso de investidura: Non subirei os impostos.  (Decembro 2011), en abril de 2012  o goberno do PP sobe o IVE, que sendo un imposto non  progresivo castiga especialmente as rendas máis baixas. En setembro de 2011: Ímonos a opoñer a calqueira suba de impostos…“subir impostos é profundamente insolidario coas clases medias e traballadoras. Daquela o PP definíase “como o partido dos traballadores”. O goberno do PP estableceu por decreto a suba do IRPF e o IBI botando por terra o consumo e empobrecendo maís o país.

8 de xuño de 2010, di o Sr.Rajoy en Madrid: Nós non apoiaremos unha amnistía fiscal. Remacha a Sra.de Cospedal por:“inxusta, antisocial, impresentable”. En marzo de 2012, o Goberno do PP  aproba a amnistía fiscal fronte ao criterio xeral, incluídos os inspectores de Facenda, que reclaman maior esforzo na contra a fraude.

Novembro 2011. O Sr. Rajoy dixit : “Voulle a meter a tesoira a todo salvo ás pensións públicas, á sanidade e á educación” As pensións son conxeladas caendo vertixinosamente seu poder adquisitivo. Abril de 2012: Re-pago farmacéutico e cobro do 10% nos medicamentos aos pensionistas. Para xá re-pago por desprazamento en ambulancia. O ensino universitario incrementa o custo real das titulacións en torno ao 10 ó 12%. Deteriórase a docencia e afúndese a investigación. Aumentan os alumnos por aula e en primaria e secundaria vanse á rúa preto de 40.000 interinos. Pero si hai diñeiro público para financiar a segregación  por sexos do alumnado  en determinados centros privados subvencionados.

Si en xaneiro de 2010, nun acto do PP de Cataluña. D. Mariano dogmatiza, “Estou de acordo en sanidade e educación para inmigrantes sen empadroar” en agosto de 2011 o goberno  do PP reforma o acceso ao sistema de saúde público (en contra dos criterios das ONU) e exclúe aos “sen papeis” da sanidade pública. Imponse unha  taxa de 710 € ao ano a 1.866 para maiores de 65 anos, para acadar atención médica. Un custo que casualmente supera o dun seguro médico privado.

O Sr. Rajoy, caudillo do “partido dos traballadores” en setembro de 2011afirma: “O PP non pretende abaratar o despedimento, senón promover que o contrato indefinido sexa a regra xeral”. Cinco meses máis tarde, febreiro de 2012, o Goberno do PP aproba “a reforma laboral”. Despedimento procedente con 20 días de indemnización por cada ano traballado e un máximo de 12 mensualidades. Tamen o despedimento por malos resultados financeiros, caída das vendas, ou a simple previsión de perdas nun trimestre. Habilitase á patronal para reducir o salario de xeito  unilateral e modificar as condicións de traballo. O 10 de xaneiro de 2010 manifesta D. Mariano: “Cando goberne baixará o paro”. Un locuaz  González Pons, pon as cifras: “creásense 3,5 millóns de postos  en toda a lexislatura”. En decembro de 2012 a taxa de paro incrementouse preto de 6 puntos e chegan  case a 6.000.000 os desempregados.

Cando o 27 de maio de 2010 o Sr. Rajoy di enfático «Non vai a haber ningún rescate da banca española», abre unha Caixa de Pandora que aínda hoxe non cesa de desatar maleficios. Duras voltas de porca na presión sobre a cidadanía e outras no horizonte para poder requirir á UE os medios para salvar o negocio privado da banca con diñeiro publico e incremento da débeda. Desmentidos, revirivoltas, eufemismo, cesións de soberanía ata limites escandalosos…Unha traxicomedia vergóñoñante na procura dos euros solicitados por miles de millóns polo Sr. De Guindos no  Euro-grupo…

“Os orzamentos máis sociais da historia”. No colmo do desenfado afírmase que no PGE 2013, o gasto prioritario é o social. A bochornosa realidade aforra comentarios…e o Sr. Montoro ri…Como fai Mario Benedetti no seu poema, cabria preguntarlle, “Serei curioso Sr. Ministro/ de que se ri/ de que se ri/de que se ri…

Un fino humorista conservador, Jardiel Poncela, atinou a definir a D. Mariano sen habelo coñecido. “Un político que é como un cine de barrio, primeiro faiche entrar e despois cámbiache o programa”. En fin, hoxe xa non quedan cines de barrio salvo o de TVE, pero si quédanos D. Mariano. Que é incapaz de tomar  conta, que non porque un gran numero de persoas crea nunha mentira, – que xa non é o caso-, esta convértese en verdade. Quizais habería que pensar que minte, simplemente porque é incapaz de afrontar a realidade. Ou que ao mentir non só  esconde a verdade, senón tamén a súa covardía. Os benpensantes atribúen o comportamento de D. Mariano a unha deriva marxista. Marxista de Groucho, claro… “A política é a arte de buscar problemas, atopalos, facer un diagnóstico falso e aplicar despois os remedios equivocados”…

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Deja un comentario

Estreitamento do debate político – Xosé A. Gaciño

Xosé A. Gaciño

A crise utilízase o mesmo para xustificar calquera reforma ou contrarreforma (teña ou non que ver directamente con ela) que  para rexeitar calquera proposta ou reivindicación que non interese aos que dirixen a suposta saída da crise, por moito que a proposta ou a reivindicación teña relación directa coas posibilidades de superar esta situación de estancamento na que nos colocaron os responsábeis desta desfeita e os seus cómplices (os que están contribuíndo a facela crónica coas medidas de austeridade discriminatoria).

No panorama de intimidación que debuxan os xestores da crise, baixo o principio inapelábel de que non hai máis alternativa que a que eles decidiron, o debate político vai estreitándose até o punto de que se pode chegar á conclusión de que sobran os políticos e as institucións democráticas se, en definitiva, son as forzas do mercado e as manobras financeiras e especulativas as que marcan as medidas de goberno. 


Quizais é precisamente esa a intención dos que machucan coa idea de que non se poden elixir opcións fronte á débeda que nos desborda. Que o persoal se desentenda dos políticos, non vaia ser que escoite a algúns que defendan outras alternativas, e que se resigne a aceptar o que lle vai caendo enriba, sobre todo que remate disposto a aceptar incondicionalmente un posto de traballo, sexa cal sexa o salario e sexan cales sexan as condicións laborais en precario que se lles impoña.


Porque, cando se descualifica aos políticos en xeral, a dereita non soe darse por aludida. Ás veces, incluso dá a impresión de que alenta ese clima de opinión contra os políticos, que parecería máis propio de posicións ácratas e antisistema. Nesta cuestión concreta da situación económica, ademais, parece moi interesada en recalcar que as medidas son puramente técnicas, como respostas automáticas a unha situación herdada (a coartada que segue a repetir o goberno de España, despois dun ano de exercicio, no que case todo foi a peor). Pretende así que a súa xestión quede por enriba do que consideran manexos políticos permanentemente sospeitosos, como unha xestión enmarcada nunha tarefa transcendente de salvación da patria, que sempre sosteñen os mesmos, mentres grandes patriotas das finanzas e das corrupcións colocan os seus recursos en paraísos fiscais.


Pero, aínda que a dereita trate de convencernos do contrario, tamén é política colocar o piloto automático para navegar de recorte en recorte, política de dereitas naturalmente (mesmo se o coloca un goberno inicialmente de centro-esquerda, como lle ocorreu a Rodríguez Zapatero no seu último ano e medio, con argumentos semellantes aos dos supostos técnicos asépticos). Como tamén é política, e da dura, retroceder en materias que o consenso social xa tiña asumidas como normais, para satisfacer as ansias de control das minorías fundamentalistas.

Publicado en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño | Deja un comentario

O Primeiro ano de M. Rajoy – Xesús Veiga

Xesús Veiga

Pasou o 20 de Novembro sen a exhibición de boato oficial que sería teoricamente previsíbel despois de vivir un ano baixo a dirección do goberno de Mariano Rajoy.Cando estaba na oposición, o líder do PP repetía que o principal problema da economía española era a falta de confianza que provocaba o gabinete de Zapatero e a non existencia dun programa de medidas reformadoras capaces de mudar a tendencia recesiva dominante.Nos meses que leva na Moncloa tivo ocasión de mostrar a distancia que media entre as promesas formuladas na campaña electoral e a dura realidade marcada polos decretos e normas aprobadas nos Consellos de Ministros.

O incumprimento dos compromisos electorais non foi episódico senón sistemático.Dende a suba do IRPF e do IVA até a non actualización das pensións pasando polo encarecemento xeralizado dos fármacos.E todo porque, supostamente, “a realidade e non Bruxelas” obrigou a tomar semellantes medidas.Esta afirmación pretendidamente exculpatoria agacha un recoñecemento de maior transcendencia:Rajoy e a súa equipa elaboraron, no ano 2011, o programa de goberno sen coñecer suficientemente as dimensións da situación económica e depositando todos os ovos salvadores na cesta de Merkel e os demais correlixionarios políticos e ideolóxicos que teñen mando na UE e no FMI.Despois do sucedido no mes de Maio de 2010 (o famoso “diktat” enviado pola “troika” a Zapatero), os dirixentes do PP non podían alegar ignorancia e moito menos unha inocencia que non se compadecía coa súa determinante presenza en moitas CC.AA. e na propia estrutura dos altos funcionarios da Administración Xeral do Estado.


O PP pode contabilizar, neste primeiro ano de mandato, un resultado desigual nas catro consultas electorais celebradas.En Andalucía recibiu un castigo non previsto e nas terras galaicas obtivo unhas cifras que poucos prognosticaban.As citas do Pais Vasco e de Catalunya deixaron en evidencia a debilidade estrutural que padece neses ámbitos territoriais.En calquera caso, Mariano Rajoy quixo xogar ao gato e ao rato con estas convocatorias:primeiro aprazou a presentación dos orzamentos de 2012 no Congreso coa intención de salvar ao soldado Arenas e despois –mentres agardaba a sentenza das urnas nas tres nacións históricas do Estado- reiterou con moita contundencia que non ía tocar as pensións.Mais alá do impacto desas estratexias gobernamentais na aritmética electoral, non semella moi congruente invocar habitualmente a primacía dos intereses xerais para xustificar as duras medidas tomadas sobre amplos sectores da poboación e, ao mesmo tempo, utilizar evidentes cálculos partidistas para administrar  o alcance e o calendario da medicina recomendada dende os poderes financeiros.


O estoupido do caso Díaz Ferrán constitúe un epílogo significativo deste primeiro ano de hexemonía política do PP.O modelo económico sementado nos anos de viño e rosas da orxía financeiro-inmobiliaria provoca este tipo de resacas.A traxectoria do antigo presidente da CEOE é unha boa metáfora das graves carencias éticas que se veñen rexistrando no funcionamento do sistema democrático español.Unha asignatura que segue pendente no comezo do segundo ano da andaina Rajoy.

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Deja un comentario

El declive del socialismo en España – Vicenç Navarro

Hay que felicitar a los jóvenes (de todas las edades) miembros del PSOE por haber hecho un documental en el que, en nombre de los militantes de base, piden perdón al pueblo español en general, y a las clases populares en particular, por haber iniciado, cuando el PSOE estaba en el gobierno, políticas públicas que, expandidas más tarde por los gobiernos conservadores españoles (y catalanes), han dañado el bienestar y calidad de vida de la gran mayoría de la población. El reciente informe del Observatorio Social de España publicado por Ariel, titulado El impacto de la crisis en las familias y en la infancia, documenta con gran detalle las consecuencias de tales políticas sobre los niños, sobre los adolescentes y sobre las familias en nuestro país. Tal informe documenta que no sólo la crisis, sino también las maneras como el Estado ha respondido a la crisis, ha afectado negativamente el bienestar y calidad de vida de las familias. Las políticas públicas llevadas a cabo por los gobiernos socialistas, políticas que han sido incluso más acentuadas y expandidas por el gobierno PP (y CiU en Catalunya), han sido responsables de tal deterioro.

Tales políticas públicas, de orientación claramente liberal, realizadas por el gobierno PSOE, estaban ya descritas en los escritos de economistas y pensadores influyentes en la corriente existente dentro del PSOE (liderada por el candidato, más tarde Presidente, del gobierno socialista español, el Sr. José Luis Rodríguez Zapatero) conocida como Nueva Vía. Uno de los mayores impulsores de tal corriente era el economista Jordi Sevilla, miembro entonces de la Comisión Ejecutiva Federal del PSOE, el cual escribió un libro, De nuevo socialismo, en el que resumía (haciendo suya) la sabiduría convencional existente dentro de la socialdemocracia europea, incluida la española, inspirada en gran parte en el New Labor dirigido por Tony Blair en Gran Bretaña. Decía retóricamente Jordi Sevilla:  “alguien puede defender a estas alturas del siglo que un programa socialdemócrata debe ir a favor de más impuestos y más gasto público…”. De ahí que el Presidente Zapatero bajara durante su primer mandato los impuestos, siguiendo el eslogan de que “bajar impuestos es también ser de izquierdas”. Reflejando también tal sensibilidad liberal, nada menos que el Ministro de Economía, el Sr. Pedro Solbes, en una entrevista a El País (22.07.07) al final del primer periodo del gobierno PSOE (2004-2008), indicara que la medida de la cual él estaba más orgulloso “era la de no haber aumentado el gasto público”, precisamente en el país de la UE-15 que tenía un gasto público (incluido el gasto público social) por habitante de los más bajos de tal comunidad (ver mi crítica del libro de Jordi Sevilla y de la Nueva Vía en mi libro El Subdesarrollo Social de España. Causas y Consecuencias. Anagrama 2006). En realidad, el gasto público (incluido el social) por habitante creció durante aquel periodo, resultado, primordialmente, del crecimiento de la economía, estimulado por la burbuja inmobiliaria, y no a cambios fiscales que hubieran generado un mayor ingreso al Estado.

Tal corriente dentro del PSOE significaba el desarrollo del liberalismo dentro del socialismo. Esta corriente estaba en contra de las limitaciones puestas al mercado mediante regulaciones públicas, alcanzando esta postura su máxima expresión en pensadores como Miguel Sebastián (que fue Ministro de Industria, Turismo y Comercio del gobierno Zapatero), también de la Nueva Vía. Tales medidas se consideraban parte de lo que definían como “modernización del socialismo” y que incluían, entre otras modernizaciones, la desatención a principios básicos del socialismo, como la redistribución de los recursos del país y el desarrollo de políticas fiscales progresivas y progresistas. Las escasas voces críticas de tales políticas eran ignoradas o definidas como “tradicionales” (la manera amable de decir anticuadas) merecedoras del olvido.

Muchas políticas públicas derivaron de tales posturas liberales, siendo una de ellas la Reforma Fiscal del 2006, que bajó los impuestos creando un agujero en los ingresos al Estado de casi 20.000 millones de euros, agujero que no se notó (hasta que la crisis estalló en 2007) debido al incremento de los ingresos al Estado como consecuencia de la citada burbuja inmobiliaria. Dicha burbuja se había generado en la época del gobierno Aznar y su desarrollo fue facilitado por las medidas tomadas por el Banco de España (presidido durante el gobierno PSOE por el Gobernador Fernández Ordóñez, una personalidad de sensibilidad liberal muy acentuada, nombrado por el gobierno Zapatero) que tuvo una gran responsabilidad en el desarrollo de la crisis financiera que España está sufriendo (el excelente documental crítico del PSOE al cual hago referencia al principio del artículo confunde, sin embargo, el Banco de España con los técnicos de tal institución, que sí que advirtieron de las políticas erróneas que la dirección política del  Banco estaba aprobando) .

Dentro de este esquema conceptual liberal, puede entenderse como el gobierno respondió a la crisis, respuesta sacada de un libro de texto de economía liberal. Los equipos económicos de los gobiernos Zapatero, tanto antes como durante la crisis, eran claramente liberales. Su respuesta a la crisis dañó a las clases populares y empeoró la situación económica y social del país. No hay, sin embargo, suficiente concienciación en el establishment del PSOE de que el deterioro del bienestar de las clases populares se debe, no sólo a la crisis, sino también, como he subrayado anteriormente, a la manera cómo se respondió a ella. Tales medidas han sido enormemente impopulares.

Las políticas alternativas que ni siquiera se consideraron.

Las políticas liberales (que en el lenguaje económico actual se conocen como neoliberales) que caracterizaron la respuesta a la crisis, se hicieron argumentando que “no había otras alternativas”, postura ampliamente reproducida en los mayores medios de información en España, conocidos internacionalmente por su escasa diversidad ideológica y sistemática discriminación contra voces críticas en las izquierdas. El gobierno PSOE congeló las pensiones públicas de vejez, intentando ahorrar 1.200 millones de euros para reducir el déficit del Estado (creado en parte por los recortes de impuestos de la reforma fiscal del 2006), sin considerar como alternativa el mantener el impuesto de patrimonio (que habría conseguido incluso más recursos, 2.100 millones de euros) o anular la rebaja del impuesto de sucesiones (consiguiendo 2.552 millones) o revirtiendo la bajada de impuestos de personas que ingresaban más de 120.000 euros al año, consiguiendo 2.500 millones de euros. Y así, una larga lista de alternativas. Como mostramos Juan Torres, Alberto Garzón y yo en el libro Hay Alternativas. Propuestas para crear Empleo y Bienestar Social en España, por cada recorte que hizo el gobierno PSOE (y más tarde el gobierno PP), había una alternativa. El que se aplicaran los recortes a unos y no a otros tenía y continúa teniendo mucho que ver con el distinto nivel de influencia sobre el Estado que tienen las distintas clases sociales y grupos de presión existentes en España.

Y fueron las clases populares las que resultaron más perjudicadas por aquellos recortes y por otras reformas, como las del mercado laboral, que tenían como objetivo (aunque no se dijera) rebajar los salarios a fin de aumentar –se decía- la competitividad de la economía española. Tales políticas, seguidas más tarde por los gobiernos PP y CiU, explican que, por primera vez en el periodo democrático, las rentas del Capital hayan sobrepasado las rentas del Trabajo. Aunque hoy el socialismo español no hable de ello, el hecho es que la lucha de clases está siendo ganada a diario por el mundo del capital financiero y de las grandes empresas a costa de la derrota del mundo del trabajo. Y las políticas del PSOE han contribuido a ello.

Ni que decir tiene que los gobiernos PSOE presididos por el Sr. Zapatero también hicieron reformas positivas (sobre todo en las áreas sociales). Pero en las políticas económicas y fiscales, que son las que condicionan en gran medida las políticas sociales, los gobiernos socialistas, y sobre todo su respuesta a la crisis, fueron claramente negativas, y alienaron grandes sectores de su electorado.

El inmovilismo del socialismo español

El declive electoral del PSOE, del PSC y de los otros componentes del socialismo español se debe a esta realidad. A la luz de estos acontecimientos varios hechos son particularmente sorprendentes. Uno es que el equipo dirigente del PSOE sea hoy el mismo que llevó a cabo aquellas políticas tan impopulares. Otro es que tal equipo no haya hecho ninguna autocrítica y se resista a hacerla. Pero otro hecho, también llamativo y muy sorprendente, es que no haya habido una rebelión de la militancia, un caso único entre los partidos socialistas europeos. Incluso en Alemania hubo una revuelta frente a las reformas neoliberales del gobierno socialdemócrata alemán, presidido por el canciller Schröder, que llevó a una escisión en aquel partido (creándose Die Linke –La izquierda-). Tal silencio en el socialismo español (y en el socialismo catalán, cuya reciente rotura tiene que ver con otras causas) está reforzando la percepción generalizada de que el PSOE (como también otros partidos) es la suma de los que tienen cargos políticos que defienden a ultranza sus privilegios más aquellos que aspiran a tenerlos. Tal percepción, profundamente injusta en cuanto a la militancia, se reproducirá a no ser que haya una revuelta de las bases del partido para cambiar profundamente tal instrumento político y sus políticas neoliberales. De no ser así, el futuro de los partidos socialistas en España verá su continuo declive.

Artículo publicado por Vicenç Navarro en la revista digital SISTEMA, 6 de diciembre de 2012

Publicado en AUTORES, Vincenç Navarro | Deja un comentario