A independencia da Marea – Xoán Antón Pérez-Lema

2681b-xoc3a1nantc3b3npc3a9rez-lemaA INDEPENDENCIA DA MAREA

Xoán Antón Pérez-Lema

Neste país pasou nestes últimos días algo notábel e non por acaso persoas documentadas do nivel do xornalista de La Vanguardia, Enric Juliana, veñen de salientalo. En Marea definiu unha estratexia aquelada, que xurde da oportunidade do tempo político, mais tamén dunha acertada selección de candidato e da incorporación de centos de persoas vinculadas ao galeguismo e a distintas experiencias municipalistas. Das resultas deste proceso, Podemos aceptou, canda EU, o principio de autoorganización que se viña reclamando dende sectores moi plurais dende hai un ano. Deste xeito, En Marea afortala a súa independencia e alarga o seu espazo político cara o amplo centro-esquerda dende unha visión de País.

Por primeira vez en moito tempo, a tensión Galicia-Estado na construción da alternativa política resolveuse a prol do noso País como centro de decisión. Os principais axentes preferiron construír alternativa nacional a ser peóns de tácticas sucursalistas. E, polo de agora, gañaron.

O tempo político, marcado polo bloqueo político estatal, posibilitou unha construción en clave de país, claramente hexemonizada por axentes de orixe e sensibilidade galeguista, mais que ofrece un espazo para os galegos alleos a esta sensibilidade que, porén, acreditan no seu País como referencia. En realidade, dende as formulacións da nova política aténdese ao obxectivo común do galeguismo cívico dos últimos trinta anos: resolver con pragmatismo e inclusión os binomios  autogoberno-benestar,  identidade-xustiza social e nación-cidadanía. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Comentarios desactivados en A independencia da Marea – Xoán Antón Pérez-Lema

«Rusia es culpable»: El PSOE también – Antonio Campos Romay

48a4e-imagesRUSIA ES CULPABLE”: EL PSOE TAMBIÉN

Antonio Campos Romay

Este  viejo eslogan fascista, nacido de la calenturienta  mente del “Cuñadisimo”, Serrano Suñer como consecuencia del inicio de la llamada operación Barbarroja en 1942, que quebraba el anómalo pacto de Hitler y Stalin y significaba la apertura del Frente Oriental  y la invasión de la URSS por los nazis, dio pie a la creación de lo que se llamó, División Azul.

 Fue la participación vergonzante y clandestina de la España fascista en la II Guerra Mundial. El repeinado “Cuñadísimo” arengaba a los que no tenían otra obligación que escucharle (todo un país aterrado y sojuzgado)…“¡Rusia es culpable! Culpable de nuestra guerra civil. Culpable de la muerte de José Antonio, nuestro fundador, y de la muerte de tantos camaradas y tantos soldados caídos en aquella guerra por la agresión del comunismo. El exterminio de Rusia es una exigencia de la historia y del porvenir de Europa”. Sus perlas eran interminables: “Vais a defender los destinos de una civilización que no puede morir, y a contribuir a la fundación de la unidad de Europa. Vais a combatir junto a las mejores tropas del mundo”. “Camaradas, no es hora de discursos; pero sí de que la Falange dicte en estos momentos su sentencia condenatoria”.

La campaña de proselitismo y recluta fue intensa. La prensa a una sola voz,  publicaba encendidos laudos guerreros del nazismo, y sumaba quiméricas adhesiones al Eje con absoluto desparpajo.

Evocando estas páginas no tan  lejanas de nuestra malhadada historia se tiene la sensación de que es intercambiable,  el Rusia es culpable, por “Sánchez es culpable” o “el PSOE es culpable”…Semeja que actores similares a los de los años cuarenta se alzasen nuevamente orquestando con todos los medios y opinadores disponibles, con todos los resortes económicos y sociales al uso, para en férrea falange dictar sentencia condenatoria. Seguir leyendo

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Comentarios desactivados en «Rusia es culpable»: El PSOE también – Antonio Campos Romay

Beiras, rompedor – Germán Castro

Máis euBeiras, rompedor

Germán Castro

Creo que fue al ex presidente de la Xunta, el socialista González Laxe, a quien le escuché o leí que Beiras es el mayor referente del nacionalismo gallego desde la muerte de Daniel Rodríguez Castelao. Estoy convencido de que Laxe expresaba el sentir y reconocimiento de muchos gallegos y gallegas. Yo, arriesgaría algo mas para decir que Beiras es patrimonio de todos los gallegos y gallegas porque consumió buena parte de su trayectoria vital ejerciendo el compromiso con Galicia. Se podrá o no estar de acuerdo con su base ideológica, pero nadie podrá negar, porque resulta evidente, de que representa a esa escasa pléyade de dirigentes que, con sus virtudes y defectos, personifican la política como un acto de generosidad, de servicio incondicional a los intereses comunes, de ética personal y de coherencia con unos principios. En las antípodas de quienes arriban a la política o a la cosa pública pensando en utilizarla como un medio, como un instrumento poco menos que recaudatorio o, como estamos viendo, para su medre y/o enriquecimiento personal. Es, por tanto, muy necesario que cuidemos estos referentes y que les tributemos el debido y justo reconocimiento que, por otro lado, no suelen buscar, porque son personas dotadas de un gran sentido del deber y del compromiso con la sociedad en la que les tocó vivir.

Hago esta fotografía de Xosé Manuel Beiras, desde la condición de observador que me otorga mi cometido de periodista. Desde luego no, desde posiciones que habían podido considerarse en rigor alineadas con los postulados nacionalistas más ortodoxos. Hago esta confesión porque, modestamente, considero que mi reflexión puede tener también ese valor, de no proceder de un apasionado militante o de un entusiasta seguidor de las tesis que sostiene y defiende. Y digo esto, porque soy un convencido de que, por encima de ideologías, en democracia con aquellos que son buenos y generosos, la sociedad en su expresión mas plural, debe corresponderles con la misma moneda en el momento de analizar su talla humana, cultural, intelectual y política. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Germán Castro | Comentarios desactivados en Beiras, rompedor – Germán Castro

A alternativa plural – Xoán Antón Pérez-Lema

2681b-xoc3a1nantc3b3npc3a9rez-lemaCADERNOS DA VIAXE 

A ALTERNATIVA PLURAL

Xoán Antón Pérez-Lema

   Núñez Feijóo é campión de dúas modalidades políticas: facerlle oposición á oposición e botarlle a culpa aos demáis (antes era aos sanitarios da situación da sanidade, agora é aos concellos da situación dos socorristas nas praias e do mal estado dos Camiños de Santiago). O presidente repenica unha e outra vez a súa ladaíña: compre votarmos a estabilidade do PP, afastándonos deste xeito dos previsíbeis desastres dun tripartito ou cuadripartito, seica dirixido polas “Mareas de Podemos”. Se os mareantes buscan a alianza con Podemos mal porque manda o do chicho. Se afortalan (coma arestora) a autonomía do seu proxecto e do seu discurso mal tamén porque “nin se entenden entre eles”.

 O PP na Galicia (o PP en xeral) pregoa unha e outra vez un relato no que a colaboración, a coalición entre as distintas forzas é manifestación de febleza. De feito un dos graves problemas que ten Rajoy para formar goberno é precisamente esta estrutura mental: dialogar e transixir é malo, impoñer dende o discurso único é o que mola. Velaí que as forzas todas da oposición ao PP (nas que evidentemente non entra Ciudadanos, definitivamente operante no ámbito da dereita dura e neocentralista) haberían amosar en público a súa vontade real de remuda no Goberno, a súa vontade de alternativa.  Dun xeito definitivo, que lle faga ver a cadanseu electorado que  o seu voto  vai ser ferramenta de cambio.

 Cál ha ser o mínimo común denominador do PSOE de Leiceaga, das Mareas de Villares, do BNG de Ana Pontón ou de Compromiso por Galicia de Xoán Bascuas? Un pacto por Galicia, baixo os eixos da rexeneración democrática, do crecemento e reindustrialización, da ampliación substancial do autogoberno autonómico e local e da ordenación do territorio e medio rural  en clave de aproveitamento produtivo, sostibilidade ecolóxica e implementación dun novo Mapa local, que desmonte as provincias e potencie o consorcio de funcións entre os concellos. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Comentarios desactivados en A alternativa plural – Xoán Antón Pérez-Lema

Quen vai gañando a batalla mediatica? – Xesús Veiga

1f31c-xesusveigaQUEN  VAI  GAÑANDO  A  BATALLA  MEDIATICA?

Xesús Veiga

O responsábel de organización do PSOE, César Luena,  botou man dunha coñecida metáfora histórica para culpabilizar a Rajoy do estancamento da situación política e afirmou que o presidente en funcións pretendía dispor das mesmas facilidades que posuía Felipe II cando xogaba ao billar.O erro cometido por Luena –confundir a Felipe II con Fernando VII- pode ilustrar o caos dominante na equipa dirixente que preside Pedro Sánchez.

Polo momento, o PP vai gañando a batalla da opinión pública a respecto do que debe suceder para desbloquear o enguedello derivado das eleccións do pasado 26-X.Utilizando o amplo desacougo que provoca unha eventual repetición das eleccións, os dirixentes da rúa Génova proxectan o dedo acusador sobre Rivera e Sánchez e, implicitamente, propoñen un contrato de adhesión que permita, inmediatamente, a investidura do seu candidato no Congreso dos Deputados.Nesta estratexia conta co apoio explícito ou tácito de moitos analistas mediáticos que prefiren insistir nas incoherencias e/ou nas ambicións esaxeradas dos dirixentes de C’s e do PSOE para non ter que criticar o intolerábel despropósito que supón a candidatura do presidente dun partido que está imputado –como tal organización- pola comisión de importantes delitos.Rajoy é intocábel porque encabezou a lista mais votada e os demais deben acatar semellante designio das urnas ou abandonar a primeira liña da vida política.Velaí a sentenza que domina na maioría das columnas de opinión. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Comentarios desactivados en Quen vai gañando a batalla mediatica? – Xesús Veiga

Civilismo y Republica – Antonio Campos Romay

83bab-antoniocamposromayCIVILISMO Y REPUBLICA

Antonio Campos Romay

Mientras estamos atormentados por unas negociaciones que fluctúan entre el cuento “de la buena pipa”, de la infancia de aquellos que tenemos algunos años, hasta un comportamiento que haría las delicias de D. Mario Moreno (Cantinflas), hemos de soportar la cantinela de unos políticos hipnotizados en enroques. Esmerándose en ignorar las necesidades o urgencias colectivas. Y neciamente sordos a cualquier razón de parte contraria, evitando cual fuego del averno, matices, ponderación en los actos o sopesar las consecuencias de los mismos.

No más edificante, es ver desembarcar de su senda incierta en orden a sus orígenes, al pie de un yate o de una nacionalidad suramericana recién adquirida, personajes otrora respetables, que reputándose investidos de los rayos de Zeus, tratan de pontificar con campanuda voz áulica, sobre la senda a emprender en pos del interés patrio, que malpensados asimilarían al IBEX, las eléctricas, la banca multinacional o los grupos mediáticos todopoderosos.

Se escucha, expresado con todo desparpajo, que aunque Rajoy sea malo, hay que apoyarlo…Quien tal dice lo hace con la coherente legitimidad, de haber negado su apoyo a las investiduras presidenciales que le toco participar, incluyendo la del Sr. Calvo Sotelo en pleno resaca del tejerazo. Llegado a este punto habría que dilucidar algún extremo…Rajoy es malo… Pocos discrepan en ello. Pero ¿para quién?… Sería la pregunta adicional. Inevitable. ¿Para los grandes intereses nativos y foráneos que jalean su continuidad? Parece que no. ¿Para los grupos multimedia que dominan los espacios de la comunicación y con mayor o menor descaro exigen una posición servil del PSOE al servicio de los intereses (no de España), sino de aquellos que sirve el ocupante interino  de La Moncloa?  Pues no debe ser el caso. ¿Para la gran patronal y la banca que caminan cómodas por el escenario que el Sr. Rajoy les garantiza? Sin espacio al error, podría decirse que no. Seguir leyendo

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Comentarios desactivados en Civilismo y Republica – Antonio Campos Romay