Albert Rivera e Galicia – Xoan Antón Pérez-Lema

7de13-xoc3a1nantc3b3npc3a9rez-lemaCADERNOS DA VIAXE

Ven de presentar Albert Rivera as súas propostas de reforma constitucional : supresión do Senado e asignación das súas competencias a unha Conferencia de Presidentes Autonómicos que terían voto ponderado dacordo con cadansúa poboación e con competencias no financiamento autonómico, supresión do Consello Xeral do Poder Xudicial e asignación das súas competencias ao Presidente do Tribunal Supremo, reforma electoral, redución das competencias autonòmicas e derrogación da cláusula que permite transferirlle ás autonomías competencias exclusivas do Estado, supresión das Deputacións e redución á coarta parte dos concello.

As propostas do Rivera son claramente agresivas para Galicia. Na Conferencia de Presidentes Galicia só tería o 6% dos votos. Serían, pois, andaluces, madrileños e, quizais, cataláns os que resolverían as cuestiòns territoriais dacordo cos seus intereses. Galicia non tería posibilidades de acadar un sistema de financiamento xusto e automático que pondere con xustiza o avellentamento e espallamento da nosa poboación.

A supresión do 75% dos concellos é unha medida desenfocada. O que precisa o mapa local galego é  consorciar os servizos locais, para poder prestalos a xeito. Os concellos e os concelleiros cumpren unha función de aproximación das Administracións locais ao territorio que na Galicia, coa metade dos núcleos de poboación do Estado, resulta imprescindíbel. En realidade, o erro de Albert Rivera é querer resolver o mapa local dende o Estado no canto de internalizar o réxime local a prol das autonomías, para que cada unha defina o que lle compre a cada un. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Comentarios desactivados en Albert Rivera e Galicia – Xoan Antón Pérez-Lema

¿Punto final? – Xesús Veiga

264c2-xesusveiga¿PUNTO  FINAL?

Calquera iniciativa ou declaración que pretenda converter a recente sentenza da Audiencia Nacional sobre as indemnizacións recibidas por algúns directivos de Novacaixagalicia nunha sorte de punto final que cancele todo o vivido a respecto das Caixas galegas debería merecer unha resposta contundente por parte dos sectores mais críticos do corpo social.O sucedido con aquelas entidades financeiras foi demasiado amplo e transcendental como para reducilo ao veredicto dun proceso xudicial centrado exclusivamente  nun determinado capítulo de toda esa triste historia.

Existe un elevado consenso á hora de avaliar o relevante papel que podían xogar as Caixas galegas na dinámica económica e financeira do País.Onde comezan as diverxencias é na análise dos factores causantes da súa desaparición.Resulta comprensíbel o disenso porque estamos diante da radiografía dos poderes que inciden de xeito decisivo no desenvolvemento económico da sociedade galega.Non se pode entender a desfeita das Caixas sen recoñecer o efecto combinado de tres vectores básicos:a explícita vontade do lobby bancario español por conseguir a importante cota de mercado que manexaban Caixanova e Caixagalicia; o incumprimento do labor de vixiancia e control atribuído pola lexislación ao Banco de España e á Consellería de Economía da Xunta e a suicida xestión practicada polas equipas directivas que capitaneaban Méndez e Gayoso.Se estes perverteron a súa teórica función de administradores dunhas institucións de natureza social e actuaron coma se foran os donos dunhas empresas financeiras que carecían de escrúpulos para navegar polo océano da burbulla inmobiliaria, foi porque as autoridades políticas miraron para outro lado e non quixeron activar algúns mecanismos de defensa que racharan o grande clima de compracencia social que se respiraba a respecto destas entidades. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Comentarios desactivados en ¿Punto final? – Xesús Veiga

La perla del Caribe… – Antonio Campos Romay

83bab-antoniocamposromayLA PERLA DEL CARIBE….

Asoman tiempos de mudanza. El viento de la Historia y la biología inexorable amenazan barrer el último suspiro de lo que nació como ilusión y sueño de mundo distinto. En los que ensoñaron espacios diferentes, de solidaridad y hombres nuevos, se cierne la nostalgia al caer en cuenta  que  tras frecuentar el viejo saurio con ojos de esmeralda también conocido como Cuba, nacida República en Armas,  y superando la gualdrapa de tópicos bajo los que la realidad suele agazaparse, es difícil sustraerse a la tentación de sentirse cómplice y asociado de sus vivencias y ansias.

El país entra en el corazón, y al menor despiste en el ánimo del viajero, se anida de forma inconsciente en su latir. Cuba esgrime razones que adquieren distinta entidad para aquellos visitantes cuyo origen se corresponde con gentes que, solventada la distancia, hicieron raíz en su generosidad antillana. Es casi imposible haberse  foráneo, cuando asomándose al espejo de esta otra orilla, de ese mar que más une que distancia, se reflejan virtudes, defectos, grandezas y miserias, con mucho de común. Quizás solo la intensidad pueda establecer la diferencia.

Cuba es como un ejercicio de asomarse a nuestro pasado próximo. Es reencontramos con algunos aspectos muy nuestros, que sólo el esfuerzo de unas décadas van dejando en vestigio El acontecer cubano despierta curiosidad o ira. Cualquier sentimiento, menos indiferencia. Se halla en la estela mágica de un Nicolás Guillen, a la vez cantor y enamorado de su tierra, que su genio convierte en poesía. No es menos eficaz como camino iniciático, la pluma esplendorosa y resentida de Cabrera Infante humedecida en el negro tintero del exilio. Carpentier, el Alejo afrancesado, maestro del eslabón interminable y simbólico, del encadenamiento de la palabra en prosa que casi es verso,  rehén del mismo dilema que aquellos españoles que en el siglo XIX tenían el corazón hendido. Seguir leyendo

Publicado en Antonio Campos Romay, AUTORES | Comentarios desactivados en La perla del Caribe… – Antonio Campos Romay

Feijóo no país dos ananos – Xoán Antón Pérez-Lema

2681b-xoc3a1nantc3b3npc3a9rez-lemaCADERNOS DA VIAXE

Ao longo dos seis anos e medio do mandato de Feijóo como Presidente de Galicia asistimos á liquidación do noso subsistema financeiro (arestora temos un superávit de aforro de case 14.000 M€ que se inviste nos proxectos  doutros) e da nosa industria eólica, que perdeu 4.000 dos seus 5.000 empregos. Tamén á absoluta falla de ideas e solucións para o noso sector naval, lácteo ou mar-industria. Gandeiros, armadores e mariñeiros do cerco na rúa, ducias de milleiros da nosa mocidade mellor preparada na emigraciòn…e o Goberno galego só sabe ollar a Madrid sen iniciativa ningunha parar esolver os nosos problemas económicos, Problemas que teñen a ver co feito de que os nosos alicerces proutivos son anecdóticos a respecto do PIB español, polo que os nosos intereses nunca contan no concerto estatal. O que fai o noso desenvolvemento económico e o noso benestar moi dependente das nosas capacidades de  autogoberno.

Mais o que si sabe Feijóo é demitir das súas responsabilidades na nosa ordenaciòn aeroportuaria e facer campaña inserindo, con cargo aos fondos públicos, suposta publicidade institucional que, en realidade, constitúe o primeiro acto da precampaña das xerais do PP. Por certo,  unha publicidade  na que Feijóo anova o seu compromiso co “café para todos” que nos equipara á Rioxa, Murcia ou Extremadura. Na que se manifesta implicitamente conforme coa continúa recentralización dos últimos tempos e cun deficientísimo grao de autogoberno que nos impide desenvolve políticas sociais e económicas que fosen quèn de guindarnos da recesión e da continúa crise dos nosos principais sectores produtivos. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Xoan Antón Pérez-Lema | Comentarios desactivados en Feijóo no país dos ananos – Xoán Antón Pérez-Lema

Entre el ser y el parecer – Germán Castro Tomé

Máis euPalabra de Director

Entre el ser y el parecer

Desde los primeros tiempos de la reflexión ética en Grecia se advirtió la dualidad entre el ser y el parecer, aunque Sartre niega la mayor cuando dice «el ser de algo existente es precisamente su apariencia», y Maquiavelo tercia con aquello «todos te ven como pareces, pero muy pocos saben como eres».  No sé lo que le he parecido al Consejo Directivo, el caso es que tal vez porque haya considerado que eso de la jubilación es un estado de ánimo con riesgo de amodorramiento y pensando en mi salud mental e intelectual, me lanzó un cabo y me ha investido director de las publicaciones Contraposición. República de las ideas/Criterios. Todo apunta a que José Mª Barja, Campos Romay y otros distinguidos miembros del citado órgano desconocían que en mi régimen interno estoy sumergido en una balumba de iniciativas, mientras que en el externo ejerzo un modesto compromiso con la cultura allí donde habito.

Lo que sucedió es que han dado con un sujeto que, resucitando de sus propios agobios, tiene el vicio de entrar al trapo de los nuevos retos, de no amilanarse, de no mirar hacia atrás, nada más que lo justo y necesario, eso sí, de vivir el presente con la mayor intensidad posible porque el futuro, por puras razones cronológicas, es un espacio que se dibuja con un horizonte neblinoso. Y si este nuevo emplazamiento que, casual o causalmente, me brindan las circunstancias urdidas por unos amigos, guarda relación con la opinión publicada, con el análisis sereno y racional de los hechos que nos afectan, el libre debate de la ideas, el pensamiento crítico, el respeto a la pluralidad… al fin y al cabo creo que no me estoy saliendo ni un ápice, sino todo lo contrario, de lo que ha sido hasta aquí mi hoja de ruta profesional. Seguir leyendo

Publicado en ACTUALIDAD, AUTORES | Comentarios desactivados en Entre el ser y el parecer – Germán Castro Tomé

Obsolescentes – Ana Aller

imageTIEMPO DE CEREZAS

 Obsolescentes  Ana Aller *

Cada vez que llegaba a su casa, la de sus padres, la suya de siempre,  en la que habitó y jugó de niño, haraganeó de adolescente, y hasta maduró al ir haciéndose adulto, esa casa en la que ahora, además del padre, habitaban bellos fantasmas, si es que existen fantasmas así, que si, que es posible, o al menos él así lo sentía en sus tripas al cruzar el umbral de la puerta del decimotercero piso letra C, donde todavía le parecía  escuchar su voz grave y firme pronunciando su nombre con emoción contenida, tan lúcida ella como El Paseo de la Castellana en Navidad, y tan hermosa tras los ojos ciegos, y aún al pisar la alfombra que ella comprara antaño con su primer o segundo sueldo de maestra, a él le parecía verla allí delante, tan próxima y viva, tratando de  erguirse en el sillón de orejeras de la sala, exhausto el cuerpo vencido, pero ansiosa por abrazarlo, por intuirle aquellos ojos verdes que eran los de ella y que también eran los de la tierra de pinos, mar y lluvias donde había nacido, aunque la mácula marchita ya no le permitiese ver más que niebla y sombras; ansiosa por acariciarle la barba con sus trémulas manos, de una piel adelgazada y fina, manos de sinuosos caminos de sangre azulada, de vejez terminal, esa enfermedad que acaba por consumirnos y convertirnos en un puñado de memoria y ceniza.

Esas sensaciones extrañas y mágicas le invadían de una congoja que se le situaba en el mismo epicentro del corazón. Era la pena. En ese tiempo todavía de duelo, la pena, la melancolía, la nostalgia y la añoranza habían anidado en su interior. La echaba de menos cada vez que volvía a la casa,, esa que ahora era de su padre y de él mismo y donde parecían escucharse por entre sus paredes, puertas y rendijas, ecos y evocaciones del mucho tiempo que se tuvieron y se disfrutaron. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES | Comentarios desactivados en Obsolescentes – Ana Aller