Contraposición. República de las Ideas

CADERNOS DA VIAXE 

Josep, o avó dos meus amigos Marc e Mireia, tería agora 97 anos. Na guerra do 1936 fixo parte, como afiliado ao partido Estat Catalá, da 132 brigada mixta e sofriu, logo de caer preso na fin do 1938 en Borges Blanques, dez anos de campo de concentración e desterro. L’avi Josep, como lle chamaban todos,  botou anos desterrado no noso País e casou en Ourense con Carmiña, quen aprendeu a fillos e netos sentir a galeguidade como l´avi Josep transmitiulles a súa pertenza a Catalunya.

Porén, hoxe si votou o seu amigo Lluis, que integrou a garda do President Companys dende 1936. E votou pensando no Companys. Aquel president da Generalitat que foi extraditado dende a Francia ocupada por Hitler e fusilado por Franco en Montjuic o 15 de outubro de 1940.  O mesmo Companys que salvou a vida do primado catalán, o cardenal Vidal i Barraquer.

Velaí como o proceso principiado no verán do 2010 coa sentenza do Tribunal Constitucional que anulou parcialmente o novo Estatut do 2006 foi quén de activar vellas vivencias e lembranzas que semellaban esquecidas. Porque 1714, 1934 ou 1936 son datas históricas ás que as novas xeracións dan un ou outro sentido en función do seu percorrido vital. E á vista está que millóns de cidadáns cataláns non acreditan que España rectificase de todo as políticas desenvolvidas a respecto de Catalunya na historia. E iso que non escoitaron este sábado ao antigo alcalde da miña cidade d’A Coruña, cando falou diante dos- poucos- nacionalistas españois convocados pola plataforma “Libres e iguales” de levar a Garda Civil ou quitar os tanques. Seguir leyendo →

A POUSADA NO CAMIÑO

Dicíamos a semana pasada que Galicia tiña de enfrontar a rexeneración democrática que tamén precisa a cidadanía do conxunto do Estado incardinándoa nun relato de noso, nun novo paradigma que garanta un amplo autogoberno  como ferramenta absolutamente esencial para xerar benestar, porque a economía galega alicérzase nuns sectores estratéxicos que para España son perfectamente prescindíbeis e só representamos o 5% do PIB estatal.

Este relato require dun amplo proceso de participación cidadá para a recuperación  do público.  Da colaboración  da pluralidade e transversalidade da sociedade civil galega. E, tamén, dun liderado. Naturalmente non ha ser un liderado cesarista ou afastado das persoas, senón liderados modernos, empáticos, próximos, amigábeis, mesmo agarimosos, que entendan que na politica e na economía o importante son as persoas e que perceban que a súa dirección non pode substituir a crecente intervención no espazo público da sociedade civil galega.

Mais este liderado ha ser dinámico, moderno e activo. Nada a ver, xa que logo, con Mariano Rajoy et alter, as súas pantallas de plasma, a súa linguaxe politiquesa, pasividade, aversión á rúa e tendencia a se por de esguello. E  tampouco co vello paradigma do reactivo nacionalismo español, reflectida na presentación este sábado do manifesto contra o dereito a decidir  da plataforma“Libres e iguales”, que en Galicia adoptou as facianas da minorización lingüística do galego, da secundarización de Galicia e dos seus intereses e do uso da sacralizada Constitución como arma arreboladiza de división social no canto de marco de convivencia e resolución de problemas.  Seguir leyendo →