Manipulación de efectos limitados- Xosé A. Gaciño

bbf56-xosc3a9antc3b3niogacic3b1oManipulación de efectos limitados

Curiosamente, o número de cidadáns que expresaron o seu apoio á independencia de Cataluña na acción participativa do 9 de novembro (1.861.753, o 29,89 por cento do censo) coincide case exactamente co número de espectadores que suman os diversos canais da televisión autonómica catalá (1.863.000, un 29,7 por cento da audiencia total de televisión en Cataluña, segundo datos do EGM de xullo deste ano). Unha boa porcentaxe en termos de audiencia televisiva, pero máis ben limitada en termos da presunta influencia ideolóxica que lle atribúen algúns analistas como elemento decisivo na subida da conciencia independentista entre os cidadáns cataláns.

En Cataluña, as cadeas estatais duplican a audiencia das autonómicas, que mesmo quedan por debaixo do conxunto dos canais temáticos. Un panorama moi diferente do que debuxan os que nos presentan a unha opinión pública catalá sometida ao bombardeo manipulador de TV3 (que é o segundo canal en audiencia, superado por Antena 3 e seguido moi de cerca por Tele 5). Tampouco a súa emisora de radio é líder de audiencia, aínda que no seu caso é superada por outra emisora catalá, pero de titularidade privada, concretamente do Grupo Godó, editor de La Vanguardia, o xornal impreso de maior difusión en Cataluña, con El Periódico en segunda posición a pouca distancia (670.000 e 517.000 lectores, respectivamente). Entre os dous suman máis do triplo que os dous estatais de maior difusión (Marca, con 180.000 lectores, e El País, con 158.000). Na prensa escrita, é abafador o dominio dos medios cataláns, que tamén predominan na radio, aínda que en menor medida (1.361.000 escoitantes suman as emisoras catalás, entre privadas e públicas, e 948.000 as de ámbito estatal). Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Xosé Antonio Gaciño | Comentarios desactivados en Manipulación de efectos limitados- Xosé A. Gaciño

Medidas que podía tomar Podemos y que aterrorizan a la casta- Juan Torres Lopez

juan-torres-lopezMEDIDAS QUE PODÍA TOMAR PODEMOS Y QUE ATERRORIZAN A LA CASTA . Juan Torres Lopez  (Catedrático de Economía Aplicada de la Universidad de Sevilla)

Desde que Podemos entró en la agenda pública española se producen ataques continuados contra sus dirigentes, a los que de antemano se acusa de todo tipo de tropelías (incluso se ha dicho públicamente de ellos que fusilarían a sus adversarios, sin que ningún fiscal haya visto nada malo en esas acusaciones). Sobre todo, se vaticina que, si Podemos gobernase, la economía española se vendría abajo creando paro y pobreza, como si en los últimos años estuviésemos viviendo en la estabilidad, la abundancia y el pleno empleo y Podemos fuese un mero capricho que viniera a chafar su esplendor.

Yo creo que lo que ocurre en realidad es otra cosa. No tienen miedo de la formación que lidera Pablo Iglesias solo porque sepan que podría tomar medidas para acabar con los privilegios oligárquicos que provocan las crisis y el atraso económico. Lo que sobre todo les aterroriza es que Podemos encendieran las luces para que todos los españoles se enteren de cómo se han enriquecido quienes vienen detentando el poder político, judicial, económico y financiero en los últimos decenios gracias al dinero público y a su información privilegiada.

Tienen terror a que si gobierna Podemos se pudieran tomar medidas como las que propongo a continuación como ejemplo, y que de paso pido a sus dirigentes y círculos que las debatan y asuman como un compromiso firme ante la ciudadanía para las próximas elecciones. Seguir leyendo

Publicado en ACTUALIDAD | Comentarios desactivados en Medidas que podía tomar Podemos y que aterrorizan a la casta- Juan Torres Lopez

Por un socialismo republicano- José Antonio Pérez Tapias

Sello Pablo IglesiasPOR UN SOCIALISMO REPUBLICANO  José Antonio Pérez Tapias *

No hay identidad sin memoria. Y sin identidad no hay acción orientada bajo un horizonte de sentido. Hasta el Quijote, cuerdo en sus alocadas empresas, podía acometerlas porque partía de su «yo sé quién soy». Si no tenemos al alcance tan rotunda convicción, tampoco podemos ir por la vida como el hombre sin atributos de Musil.

Perdidos sus atributos, anda el PSOE sin saber a qué atenerse. Después de 135 años, tal situación tiene que ver con cierta amnesia respecto a su trayectoria. Los excesos en acomodación a entornos y momentos han tenido mucho que ver en la desmemoria del partido de Pablo Iglesias Posse. Una formación política ha de adaptar sus planteamientos a las realidades históricas; es obligado para ganar el espacio político necesario para realizar su proyecto, pero con cuidado de no perder su alma.

¿Dónde está hoy el alma del PSOE? ¿Cuál es su identidad, la cual se teje con cabos diversos que adquieren un perfil determinado? Los interrogantes se acumulan. ¿Es el PSOE un partido reformista con potencial para transformar en un sentido emancipador o es un «partido de orden»? ¿El PSOE tiene voluntad de acometer cambios en profundidad en el sistema capitalista o no pasa de conformarse a él limando asperezas? ¿Y los ciudadanos ven en él un cauce de participación en el que ser protagonistas de la vida política, como cuando nació como partido de trabajadores? Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, José Antonio Pérez Tapias | Comentarios desactivados en Por un socialismo republicano- José Antonio Pérez Tapias

O muro de Berlin- Xesús Veiga

1f31c-xesusveigaO  MURO  DE  BERLIN

Semella que o 9 de Novembro é unha data cargada de diferentes e importantes simbolismos.Ademais do que se viviu recentemente en Catalunya, realizáronse diversas conmemoracións dun feito moi relevante:o 25 aniversario da desaparición do muro de Berlín.Un verdadeiro punto de inflexión na historia contemporánea, por canto os sucesos rexistrados na capital de Alemaña naquel outono de 1989 foron o comezo do remate do chamado socialismo real existente nos países do centro e do leste de Europa.

A batalla dos sistemas económicos gañouna, no século XX, o capitalismo.Demostrou posuír unha grande capacidade de adaptación ás mutacións operadas nos tecidos sociais dos países economicamente mais poderosos, aproveitando moitas das oportunidades xeradas pola evolución histórica e neutralizando unha boa parte das ameazas que apareceron nas distintas fases do seu desenvolvemento.O sistema soviético promoveu un proceso de modernización diferente do occidental.Construíu un poder autoritario e duramente represivo –sobre todo nalgúns períodos- exercido pola elite do partido único e da administración estatal.O réxime comunista da URSS unificou as esferas ideolóxica, política e económica baixo a autoridade centralizada do Estado:o grupo social que gobernaba era o mesmo que dirixía a economía e que ditaba a ideoloxía oficial.Precisamente, a conversión do marxismo na ideoloxía oficial dos Estados do leste europeo afectou seriamente ao prestixio dunha das mais importantes correntes ideolóxicas do socialismo democrático do século XIX. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Xesús Veiga Buxán | Comentarios desactivados en O muro de Berlin- Xesús Veiga

Neosocialismo- Iñaki Martínez

Chávez-Thatcher, Iglesias-AznarNEOSOCIALISMO

En los 70 Margaret Thatcher interpretó las décadas anteriores como un continuo avance de las ideologías socialistas y un retroceso de la ideología conservadora. A su entender la derecha llevaba décadas a la defensiva, retirándose, renunciando a sus posiciones, cediendo una y otra vez a las políticas socializantes y asumiendo sus postulados, como si no hubiera otra opción que dirigir la sociedad hacia un modelo más socializado. Frente a eso Thatcher proponía una reacción radical del conservadurismo, una reafirmación de sus principios y una oposición frontal a los principios políticos progresistas y socializantes que venían siendo generalmente aceptados como parte del sentido común de la sociedad de su tiempo. Frente a la cohesión, la solidaridad y la responsabilidad social, levantó la bandera del individualismo  y la supuesta eficacia de la libre empresa como principio superior y dogma, incluso afirmando que “la sociedad no existe” u ofreciendo a la ciudadanía la zanahoria del oximorónico “capitalismo popular”, un concepto exitoso que llenó las bibliotecas públicas de gente que lee la prensa económica, nuevas novelas de caballerías para encantar a nuevos quijotes.

La Sra. Thatcher tenía bastante razón en su análisis, la Europa de post-guerra se encontró con países arrasados y con una catástrofe humanitaria que volcaron a las sociedades europeas a políticas de crecimiento solidario, una búsqueda de la cohesión social y el bienestar para todos que cristalizaron en las políticas socialdemócratas y democristianas, presididas por imperativos éticos se solidaridad y compasión que se habían hecho tan perentorios, tan evidentes para las sociedades europeas, que no admitían discusión ni tan siquiera para el liberalismo más fenicio. Pero a finales de los 70 los británicos ya se sentían más seguros, más confiados en sus capacidades individuales y en que sus familias habían salido del riesgo de caer en la miseria, por lo que el giro en la tendencia social fue posible, como también fue posible en Estados Unidos (donde las tendencias socializantes habían sido mucho menores) y finalmente incluso en el la Europa continental. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, Iñaki Martínez | Comentarios desactivados en Neosocialismo- Iñaki Martínez

Números radicales- José María Barja Pérez

0b6f6-jos25c325a9m25c225aabarjaNúmeros radicales

Pensando en contestar una pregunta pertinente, «¿para que valen los radicales?», me encuentro con un artículo sobre el registro de la marca «π .» por USPTO, la Oficina Norteamericana de Patentes y Marcas [Notices of the American Mathematical Society, noviembre 2014, V. 61, p 1224-1227]. Y la reflexión deriva a considerar cuales son los conocimientos comunes sobre números y como se transmiten en la educación obligatoria. A partir de los números naturales más los negativos, los enteros, aquellos que según Kronecker «los creó Dios y lo demás es obra del hombre», se pasan a considerar los racionales (vetustamente llamados quebrados y mixtos). Cuando se empiezan a resolver ecuaciones, surgen la necesidad de otros números, los etiquetados de irracionales. El susto que los pitagóricos se llevaron, al descubrir que la hipotenusa de un triángulo rectángulo cuyos dos catetos miden uno no puede ser medida con un número racional, parece aún vigente. Y sin embargo esa longitud, etiquetada con el número √2, es uno de esos números radicales bastante manejables; como lo es el número de oro, Φ = (1 + √5)/2, una de las soluciones de la ecuación x2 = x + 1, básico en el arte y presente en la naturaleza. Más complicado es otro irracional, el número π, que a diferencia de esos otros no es solución de ninguna ecuación con coeficientes enteros, es un número trascendente. Esa propiedad, probada por Lindeman en 1882, es lo que garantiza la imposibilidad de “cuadrar un círculo” y suscita el asombro, al quedar demostrado que en su expresión decimal no hay un momento en que vuelvan a repetirse cíclicamente las cifras. Y se conocen 10 billones de estas, cálculo que no sólo ha servido para mejorar algoritmos sino para ensayar métodos de almacenamiento masivo de datos. Que un artista use tal símbolo como marca no parece descartable, pero que sea una marca registrada es como mínimo absurdo.

Puestos a buscar números especiales tenemos √-1, que se simboliza con una i, por el calificativo de número imaginario, como si los otros no lo fuesen. Pero los números complejos, que completan a los reales, son necesarios en los procesos tecnológicos. E incluso se utilizan los números transfinitos, que se etiquetan con la primera letra del alfabeto hebreo א. Fueron parte del trabajo de George Cantor, contra el cual había lanzado Kronecker esa admonición que hoy entendemos como una alabanza al trabajo de los matemáticos. Seguir leyendo

Publicado en AUTORES, José María Barja Pérez | Comentarios desactivados en Números radicales- José María Barja Pérez