Cuándo yo me muera…
Rosalía Ajamil Sánchez
No quiero una mortaja
ni rosas en mi tumba
ni letras en mi lápida,
ni en tus ojos, lágrimas;
yo quiero una hoguera,
y fuego en mi fiesta
morir, como una fiera,
mientras suena la orquesta;
que se enciendas las luces,
que brillen las estrellas.
quiero vivir, no dudes,
mi tumba, las huellas
de mi verborrea. Seguir leyendo
NOVAS LEXISLATURAS
Xesús Veiga
A práctica coincidencia temporal entre os procesos de investidura de Rajoy e Feijoo permite constatar as semellanzas e diferenzas que se rexistraron entre ambos casos.A maioría absoluta acadada polo PPdG o 25-S condiciona totalmente calquera análise comparativa.As incertidumes que se poden enumerar no escenario galego (a continuidade de Leiceaga como voceiro parlamentar, o grao de consolidación da Marea como nova formación política, a consistencia dos cambios anunciados dende a dirección do BNG, a sucesión de Feijoo con vistas á futura cita electoral) posúen menos urxencia que as incógnitas presentes no panorama político estatal (capacidade do novo goberno para acadar apoios parlamentarios, resolución das graves fracturas existentes no PSOE, habilidade de Unidos Podemos e as confluencias para encabezar a oposición á dereita, a viabilidade futura de Cidadans como forza complementaria do PP, os impactos da dinámica política catalana na evolución da gobernabilidade estatal).
A oposición galega conseguiu salvar a primeira trampa que aparecía no seu complicado labor de enfrontar a sólida maioría absoluta de Feijoo.No canto de abrir unha disputa pola presenza na Mesa, nas comisións parlamentarias e a ubicación no hemiciclo, foron quen de acordar fórmulas satisfactorias que permitiron enviar unha primeira mensaxe de entendemento ao corpo electoral.Se houbera liortas, as coñecidas terminais mediáticas do partido hexemónico multiplicarían a importancia das mesmas para cociñar o menú desexado:xa que non se entenden nestas cuestións, cómo van ser capaces de construír unha alternativa conxunta ao repetido dominio do PPdG?A xenerosidade de En Marea resultou decisiva para viabilizar ese necesario consenso. Seguir leyendo
CADERNOS DA VIAXE
OS LÍMITES DA POLÍTICA INSTITUCIONAL
Xoán Antón Pérez-Lema
O grande Jabois ven de entrevistar ao alcalde compostelán, Martiño Noriega, quen se amosou moi dubidoso a respecto de si o cambio social pode vir pola vía institucional. Velaí un tema fulcral, que latexa sempre nos procesos de cambio e que adoita ficar á marxe das reflexións dos seus actores políticos . Dicía Anxo Quintana no 2006 “chegamos ao Goberno, non chegamos ao Poder” e esa análise non mereceu reflexións ulteriores nin na súa propia forza política. É posíbel o cambio real dende a política institucional?.
As Institucións viron bastante restrinxidas as súas marxes de manobra nos últimos anos. Velaí o caso dos concellos. Coas reformas á gobernanza local impostas manu militari pola maioría absoluta de Rajoy, resúltalle moi difícil a calquera goberno local remunicipalizar un servizo público ou medrar en persoal. É dicir, resúltalle moi difícil rachar o círculo vicioso da privatización dos servizos públicos e da redución salarial ao persoal que posibilita eses servizos. Os gobernos locais progresistas resultan obrigados a xestionar con moi poucos recursos e son medidos polos parámetros da eficiencia propios das forzas conservadoras e opostas ao cambio. Seguir leyendo
El techo de cristal
José María Barja Pérez
Una de las expectativas frustradas por el resultado de las elecciones en EE. UU. fue la de la primera mujer presidente en 244 años. Se empleó el slogan “romper el techo de cristal”, esa expresión que pretende reflejar el hecho de que más de la mitad de la humanidad no tiene la posibilidad de ejercer al máximo sus capacidades. Las razones históricas que han impedido la presencia femenina en órganos directivos han cambiado radicalmente. El acceso de la mujer a los estudios universitarios, en España hace 144 años, ha conducido a la actual situación en el que el número de tituladas en ámbitos tan importantes como la medicina o el derecho es superior al 70%. Cuando vemos la composición del poder judicial o las jefaturas de servicios médicos, podemos asegurar matemáticamente que a muy corto plazo va a cambiar el género mayoritario actual en esas fotos. Más allá de una conquista, va a estar forzada por la lógica de las posibilidades de elección entre conjuntos de personas en los que las mujeres son abrumadora mayoría; la rutina de que el jefe sea el único hombre del grupo caerá en desuso.
Además de los datos hay algunos evidencias de esos cambios, aunque en ocasiones no aparecen en los medios. Fue muy sorprendente el escasísimo trata-miento que los medios de éste país dieron a la visita del Papa a Suecia. La noticia era importante no sólo porque iba a inaugurar el Año Lutero, ya que en el próximo 31/octubre/2017 se cumplen 500 años de la presentación de sus 95 tesis. Pero también lo era porque entre los interlocutores estaba la recién elegida arzobispa de Lund, con la cual concelebró una ceremonia y hay fotos del abrazo de paz entre ambos. Aunque no parece que se vaya alterar la doctrina católica de ordenación sacerdotal sólo de varones, las necesidades han conducido a otorgar órdenes menores a mujeres. Incluso mujeres judías han logrado acceso igualitario al Muro de las Lamentaciones, frente a la ultra-ortodoxia rabínica.
TRUMP E O MEDO AO CAMBIO
Xoán Antón Pérez-Lema
Clinton acadou máis votos ca D. Trump (47,7% vs 47,5%) e éste non gañou en cidade ningunha de máis dun millón de habitantes. Mais o trunfo urbano da Clinton en todos os estados prósperos non lle deu a maioría do Colexio electoral, elixido en 48 dos 50 Estados (todos agás Nebraska e Maine) ao abeiro de sistemas maioritarios nos que o que gaña por un voto leva os delegados todos do Estado. Un auténtico sistema de contrapeso dos Estados pequenos fronte aos Estados grandes, porque nos sistemas federais, nos sistemas plurais non só votan as persoas, senón tamén os territorios.
É certo que foron os brancos, sobre todo os homes brancos, os que lle deron o trunfo a Trump. Mais non só os pobres, senón moitos brancos de ingresos medios e mesmo bastante elevados. Trump acadou o 58% dos votos da maioría branca, sobre todo dos homes e dos maiores. Mais, tamén, o 58% do voto das confesións evanxélicas e o 52% dos católicos. Non todas as claves nos levan ao empobrecemento das clases medias e á desindustrialización sofrida polos traballadores industriais, polos blue collars. Tamén está á da resistencia ao cambio, á da incomodidade cunha sociedade que evoluiu cara o empoderamento, sequera fose parcial e imperfecto, das mulleres e das minorías étnicas.
Pola súa banda, a pouco empática Mrs. Clinton (persoa carente de intelixencia emocional e de capacidade de achegamento aos sectores populares) representaba nidiamente a Norteamérica urbana da prosperidade, aos millonarios de Wall St. e ao complexo empresarial militar. Velaí a pouca participación da comunidade afroamericana, a desconfianza de moitos latinos e máis a desafección da xente moza e dos socialdemócratas (liberal en USA) que votaran Sanders. Tamén dos ecoloxistas e esquerdistas que, cos seus votos aos candidatos libertario e verde, definiron a derrota da nativa de Chicago. Seguir leyendo
La noria de la memoria, puñetera noria
Rosalía Ajamil Sánchez
Un presente, para un señor,
una encomienda, para que yo aprenda;
no canta un ruiseñor,
inmigrante golondrina, sin prenda.
(tal vez…, comprenda)
Las palabras son dagas,
quizás duelan, son arte de brujería
nunca vagas ni vanas,
abren heridas, a la extranjería.
En un Continente lleno de emigrantes,
en un mundo de indios y americanos,
¡no quieren oír… mariachis mexicanos!
La hiena y el coyote, ¿son contrincantes? Seguir leyendo
Contraposición. República de las Ideas 