Luces
A Esperanza
Hoy
pensé en ti al asomar el alba entre las nubes,
recordé las hermosas palabras de tu amigo Roy
y sus “cultivadoras de uvas”, como una luz paralela
parpadeando en la mirada de las aves de la costa.
Presentí una viña inagotable de amistad verdadera
creciendo incesante en la esencia de la aurora.
Inhalé profundo, muy profundo
y sentí penetrar en mí su primer aliento encendido,
el destello de esperanza que tu mar siempre me brinda.
Hoy,
por ti,
seguiré cultivando luces, aves, mar y aliento
para vestir el árbol frío que crece en la luna.
Paloma Díaz Andina
Ribadeo, 24 de diciembre de 2014
Camiño de Villaselán
Procurei da nenez a súa lembranza
para ancorar no seu colo ledo
e volver saborear de novo
as doces améndoas da inocencia.
Moitas veces chamei por ela
por se estivera tan durmida
que de tan lonxe non me ouvira,
por se de tanto e tanto brincar
no sono eterno caera.
Mais foi ela quen me espertou
cun suspiro de néboa nas meixelas.
E daquela boteime a navegar
polo denso ceo da conciencia
salferido de aves de prata
alumeando do camiño a súa esencia.
Comecei a sobrevoar a Lodeira,
piándolle á estación vella de tren
o misterio da amizade plena,
apañando moras envoltas de tristura
apañando estrelas para fuxir dela.
E coa mente vagando entre as silveiras
tropecei nun recanto do río
coa mestura de auga, de soños, de pedras.
Mais xa caía a tardiña
(nas lembranzas, tamén a noite chega)
e correndo tiven que voltar
para chegar cedo á merenda,
e logo partir cara á verbena
a trenzar nas pernas novas danzas
á beira da incólume igrexa, allea.
Agora,
Fóra de pétreas presenzas
seguirei trenzando recordos
no sabor de cada améndoa
e vivirei sen esquecer nunca
o colo ledo da nenez perpetua.
Paloma Díaz Andina
Ribadeo, 30 de xaneiro de 2015
