Contraposición. República de las Ideas

Seguro que Rodríguez Zapatero tivese desexado no seu momento poder agarrarse a calquera dato positivo para intentar chegar á final da súa segunda lexislatura cunhas mínimas posibilidades de manterse no goberno. A crise ía engulindo implacabelmente aos gobernantes que tiñan que pasar polas urnas. Albiscar brotes verdes e luces á final do túnel converteuse nunha obsesión para o presidente e os seus ministros. Ninguén sabía cánto podía durar a catástrofe financeira, aínda que todos os expertos se apresuraban a predicir longos períodos de carencias e austeridades, como para compensar que case ningún deles soubera prevela (ou non se atrevera a predicila para non romper o encanto da especulación perpetua, que, no fondo, tamén lles beneficiaba).

Pero o entón presidente do goberno español non puido chegar a ver florecer os brotes verdes desde La Moncloa. Adiantou as eleccións no 2011 cando xa non soportou máis a presión, ou quizais porque non veu trazas de que a situación puidese emendarse a tempo: de feito, o que debía ter sido o seu último ano de lexislatura (2012) foi o peor de todo o proceso. Perdera a oportunidade de ter dimitido e ter adiantado as eleccións en condicións máis honorábeis no 2010, cando as presións europeas e estadounidenses lle obrigaron a abandonar as últimas veleidades socialdemócratas na súa batalla contra a crise. Seguir leyendo →